Het niet zo lekker in je vel-topic

Persoonlijk
#249

Bij ons komt het ook vooral van mijn kant. Hij ziet niet zoveel problemen, maar ik ben gewoon niet echt gelukkig met hoe het nu tussen ons gaat. Afgelopen weekend hebben we flinke ruzie gehad waarin hij dingen heeft gezegd die mij zo kwetste, dat er iets in me knapte. Ik merk zelf dat ik niet genoeg bevestiging krijg van hem. We hebben allebei nog heel erg ons eigen leven, wat ik ook goed vind in een relatie, maar soms voel het voor mij niet eens alsof we een relatie hebben. Ik zie hem ook erg weinig, omdat ik een kantoorbaan heb en hij een restaurant heeft, waardoor we elkaar alleen de weekenden zien. Ons app contact is ook nog eens naar een dieptepunt gedaald en moet altijd van mij kant komen.

Momenteel kost het me te veel energie. Ik hoopte van hem ook wat meer steun te krijgen met andere issues, maar die krijg ik niet echt. Nu je zegt dat het misschien ligt aan het niet goed in mijn vel zitten, kan je wel eens gelijk hebben. Ik dacht eigenlijk dat ik niet goed in mijn vel zat door oa relatieproblemen, maar het kan zo maar eens andersom zijn. Dankjewel voor dat inzicht.

#250

Dus jullie hebben bijna geen contact? Komt dat omdat jij je terugtrekt/dichtklapt als het slecht gaat met je? Dat je vriend daardoor niet beseft hoe je je echt voelt en waar je echt steun bij wil.

#251

De afgelopen dagen bijna helemaal niet meer, nee. We hebben vrijdagavond ruzie gekregen en ik had toen even tijd voor mezelf nodig. Zondag heb ik hem gesproken, hebben we alles wel uitgepraat en heb ik gezegd wat me dwars zat de afgelopen tijd. Hij gaf aan dit te begrijpen en dat hij me ook echt snapt. Ik merk wel dat ik me ook sinds het gesprek heel erg terug trek, niet alleen bij hem, maar echt bij iedereen.

Ik ben dit gedraag ook totaal niet van mezelf gewend. Normaal praat ik met iedereen over hoe ik me voel en wat ik denk, maar de laatste tijd heb ik daar gewoon geen zin meer in. Ik weet ook niet zo goed wat ik er mee aan moet.

#252

Lastige situatie. Weet ook niet goed wat ik kan zeggen om je te helpen. Zou het werken om te focussen op positieve dingen? Dus in plaats van terug trekken, juist bij hem zijn?

#253

Maakt niet uit, vind het oprecht al heel erg fijn dat ik het even bij je kwijt kan. Bedankt voor je adviezen, meer aandacht voor mijn vriend vanuit mijn kant zal ook sowieso een verbetering zijn. Dankjewel!

1 like
#254

@KatyS Ik denk dat het niet lekker in je vel zitten heel nauw samen kan hangen met je relatie. Wel lastig hoe je daar nu mee om moet gaan, daar heb ik ook geen wijze woorden voor.

Ik zit de laatste twee weken ook niet super in mijn vel. Ik moet echt moeite doen om maar buiten te gaan. Het liefst wil ik gewoon in een hoekje zitten. Ik weet dat ik gezond moet eten, socialer doen, sporten moet volhouden etc., maar ondertussen cancel ik alles, eet ik ongezond. Tijd om mezelf weer een beetje op te peppen.

#255

Ik merk vooral dat het echt per dag verschilt. Vandaag kan ik alles veel beter uit elkaar houden en inzien.

Jammer dat jij ook niet zo lekker in je vel zit! Misschien helpt het iets om dit weekend een wandeling te maken in de zon? Ik merk dat het goede weer vandaag mijn humeur ook wel iets oppept.

#256

Wat fijn dat je het vandaag weer iets positiever inziet.

Een wandeling in de zon is een goed idee. Dit weekend is mijn vriend er, dus dat zal het vast wat makkelijk maken om ook echt iets te gaan doen.

1 like
#258

Bedankt voor je lieve berichtje! :smiling_face_with_three_hearts:

1 like
#259

Mooi gezegd! :slight_smile:

1 like
#262

Dit is mij ook overkomen. Voor kerst positieve test. Januari na 7 weken bloedverlies. Miskraam en moest een zuigcurretage ondergaan. Wij hadden het nog niemand verteld en daarom ook amper reactie. Maar was wel een pittige tijd. Ben voor mijn gevoel, heel januari opgeslokt geweest door dit. Geprobeerd om februari los te laten en verder te gaan. Maar eerste zwangerschap en die behandeling hakt er wel in. Toen ze bij de apotheek van de week vroeg of ik zwanger ben wist ik even niet hoe ik moest reageren.

Was jullie zwangerschap gepland?

#264

Nee, bij was het niet gepland, maar wel gewenst. We hebben wel een kinderwens, maar door gezondheids issues is een zwangerschap nu niet slim. Ergens voelt het dus alsof het zo moest zijn, maar toch doet het ook pijn.

Ik had en heb ook best moeite met het contact met familie. Juist omdat we dus niks hadden gezegd en ze niets weten. Terwijl ik vlak daarna best hormonaal en emotioneel was. Veel schuldgevoel en onzekerheid daardoor gehad. Merk dat ik er nu nog mee zit. Zelfs als het zou kunnen/mogen dan zou ik niet mentaal klaar zijn voor een nieuwe zwangerschap.

Ben jij daar wel klaar voor?

#266

Heb in over getwijfeld, maar als ik het vertel krijg ik natuurlijk een meelevende schrikreactie. Dat is niet waar ik nu ben in mijn emotie. Ik weet niet of ik dan de steun krijg, die ik misschien wel nodig heb.

#267

Ik durf bijna niet te posten omdat het zo futiel lijkt in vergelijking met de posts hierboven. Allereerst een knuffel voor jullie, lieve meiden, ik hoop dat jullie snel meer geluk mogen hebben.

En dan toch maar wat ik wilde posten:
Ik riep altijd dat ik echt nooit een burnout zou krijgen omdat ik niet zo in elkaar zit, maar het lijkt ineens helemaal niet zo onwaarschijnlijk meer. Het werk dat ik doe is behoorlijk hectisch, met onregelmatige tijden en veel verantwoordelijkheid. Ik maak veel overuren die ik zou moeten compenseren met vrije dagen, maar daar is geen tijd voor. Nu heb ik net nog twee taken erbovenop gekregen en een deadline voor een eigen project dat ik buiten mijn werk om doe. Ik weet echt niet hoe ik het allemaal moet doen :disappointed_relieved: Mijn leidinggevende zegt wel steeds ‘je moet het aangeven als je stress hebt!’ maar dat heb ik gedaan en alsnog krijg ik dus die extra taken… Ik probeer in mijn vrije tijd zo veel mogelijk te ontspannen en op te laden, maar ook dat wordt dan weer een soort heilig moeten (‘ik moet boeken lezen/sporten/mediteren!’) - echt niksen kan ik niet, dan voel ik me intens schuldig en onrustig.

Ik weet dat dit stom is en dat ik gewoon mijn grenzen moet aangeven, maar het werkt niet en ik voel me zo stom…

1 like
#268

Ik ben een buitenstaander natuurlijk dus dit is makkelijk praten voor mij maar maak een afspraak met je werkgever en geef dit aub aan. Zodra jij je niet meer kan ontspannen in je vrije tijd, gaat het al te ver eigenlijk. Je hoeft je echt niet schuldig te voelen tegenover je werkgever, met een burn-out kun je helemaal niets meer voor hem betekenen. Maar stel je eigen geluk en gezondheid altijd voorop. Niets is belangrijker dan dat.

Ik snap dat het heel lastig is om dit aan te geven, maar alsjeblieft: kijk naar wat er moet veranderen zodat die druk bij jou wordt weggenomen en ga dat gesprek aan. Een burn-out is echt geen grapje, en je werkgever vraagt het zelf ook aan je. Dus hij/zij zal wel al doorhebben dat het wellicht wat veel is. Daarnaast zal hij/zij ook niet willen dat jouw (geestelijke) gezondheid in gevaar komt.

3 likes
#269

Grappig om dit hier te lezen. Zo ervaar ik het ook heel erg: toen ik jonger was, was er ook altijd iets “mis” met 1 van de 3. Omdat ik gewoon heel erg onrustig was. Had ik een nieuwe baan en woonde ik lekker, maakte ik het weer uit. Had ik nieuwe verkering en een nieuw huis, had ik weer zin in een nieuwe baan.

Nu gelukkig al een tijdje behoorlijk tevreden met alle drie: krijgen we een baby :stuck_out_tongue: altijd wel iets verzinnen om het spannend te maken.

3 likes
#270

Dankjewel voor je reactie. Je hebt gelijk. We hebben vandaag overlegd en een aantal van mijn taken gaan naar collega’s. Hopelijk gaat dat helpen.

5 likes
#271

Echt heel erg goed van je! Hoop echt dat het je gaat helpen. Voel je nu alsjeblieft niet of je hebt gefaald oid want dat is écht niet zo. Deze stap was de juiste om te maken en blij dat je werkgever het ook zo heeft opgepakt. Trots op je!

1 like
#272

Fijn dat je er in ieder geval over hebt kunnen praten en er een oplossing is!

Ik voel me de laatste tijd ook niet zo goed in mijn vel. Ik werk sinds een paar maanden full-time en ik vraag me echt af of dit het leven is. Ik heb geen sociaal leven verder, dus ik voel me vrij vaak ook best eenzaam, maar ik heb geen idee hoe ik dit moet aanpakken want ik heb ook niet zoveel energie om contacten te leggen en mensen vinden me meestal toch wel raar of apart. Ik vind het heel vervelend om 's avonds weer naar huis te moeten omdat dan de eenzaamheid toe slaat en je gaat natuurlijk zitten malen. Ik heb ook geen idee wat ik precies wil zeggen met deze post, haha.

#273

Heb je een partner? Waarom vinden mensen je raar?