Ik weet het niet zo goed, in ieder geval wel gedeeltelijk, denk ik. Bedankt voor de tip! Wat doe je met zo’n lamp? Zet je die gewoon aan in je huis, of moet je er echt voor gaan zitten?
Lieve reactie, dankjewel! Dat is inderdaad een goed idee. Op mijn huidige/oude werk kom ik vaak niet toe aan pauze, maar ik ga proberen om daar vanaf volgende week wel tijd voor te maken 
En mijn noisecancelling koptelefoon is inderdaad mijn beste vriend!
Ik zit er 's ochtends voor tijdens het ontbijt. Je hoeft er niet per se in te kijken, dus ondertussen nieuws kijken ofzo.
Van @Toeptoep ook goede tips!
Ik zou je het wandelen echt aanraden. Het breekt voor mij ook enorm mijn werkdag.
Ik heb bij mijn vorige werkgever ook 9/10 pauzes overgeslagen en ben daar nu echt mee gestopt. Ik zak enorm in als dat niet doe. Nu ben ik na 20-25 minuten buiten weer even fris en helder.
Nu hopen dat het niet te veel regent komende tijd😉
Helemaal mee eens! Buiten zijn is sowieso goed, juist ook als je je somber bent. Af en toe even een rondje slenteren
Ook dat. Ik merk dat het mij helpt om uit een sombere bui wat op te klaren. Zeker als de zon schijnt.
Na een week ben ik eindelijk weer even up sinds gisteravond.
Mijn ouders pushten me te komen eten en ik had echt geen zin maar toen ging mijn moeder allerlei foto’s sturen van wat ze had gebakken voor me.
En ik kon even mijn ei kwijt en daarna ben ik nog even weg geweest.
Dikke ruzie met mijn schoonzusje gehad, maar goed kunnen praten met mijn vriend en vanavond samen gegeten en wat tv gekeken.
Maar… ik ben er dan toch altijd weer mee bezig, hoe lang duurt dit, voor ik weer dagen mijn bed niet uit wil omdat ik liever lig te huilen met de dekens over me heen.
Hopelijk word ik morgen oke wakker!
Ik ben dus na 3,5 week overspannen thuis weer begonnen op jet werk en heb echt het gevoel dat ik direct vergeten ben. Ben al drie dagen ’s ochtends aan het werk. Mijn naaste collega’s hebben het mega druk, maar die hebben ook al mijn taken overgenomen (Eeuwig dankbaar). Dus niemand heeft tijd om met mij te bedenken wat ik zou kunnen doen, want ze zijn al drie dagen niet op kantoor. Dus ik ben al drie dagen de hele ochtend de mail aan het bijwerken omdat dat het enige is wat ik kan bedenken.
Ik was gister jarig en ben door niemand (op 1 collega waarmee ik bevriend ben) gefeliciteerd (we trakteren altijd en dan zorgen je naaste collega’s voor een cadeau, maar die zijn er allemaal niet). Dus ik wilde nog trakteren maar dan moet ik “joe ik was jarig zeggen en dat vind ik zo ongemakkelijk. Bleh. Heb direct weer zin om thuis in mn cocon te kruipen.
En het ergste is: dit was precies waar ik bang voor was toen iedereen zei: pak nou je rust en ik zoiets had van: ja maar dan ben ik straks non existent.
Je hebt helemaal gelijk hoor. Rationeel gezien weet ik ook echt dat het niet om mij persoonlijk gaat en ik ben blij dat er niemand vragend naast mn bureau staat. Had ergens gewoon een iets warmer welkom gehoopt. Voelde vooral zo alleen.
Oh jakkes wat een rot gevoel. Dat is niet fijn terugkomen.
Is het een idee om iets in de agenda van je collega’s te plannen als ze er weer zijn? Soort bijpraat momentje?
Dit heb ik net inderdaad voorgesteld! Hopp dat ze ergens deze week nog kunnen.
Oh top. Goed bezig! Als het deze week niet lukt, dan vast begin volgende week wel:)
Het gaat al maanden helemaal niet goed met mij. Ik heb het idee dat ik de controle verlies en dat kan Ik echt niet handelen. Structuur, regels, weten waar ik aan toe ben zijn ontzettend belangrijk voor mij. Ik kan ineens helemaal stressen om het avondeten bijv. Dat ik weer moet verzinnen wat er gekookt moet worden. Ik krijg het dan ook helemaal heet als ik eraan denk. De kleinste en onbenulligste dingen worden gigantisch in mijn hoofd. Het stomme is dat ik het tegelijkertijd ook besef dat ik dingen opblaas in mijn hoofd, maar ik kan die gedachtes niet uitzetten. Heb vorige week voor het eerst uitgesproken hoe ik me voelde en contact gezocht met de coach van werk. Vandaag zo’n fijn gesprek gehad met hem. Morgen gaan we samen in gesprek met mijn leidinggevende om een plan op te stellen, maar ik word iig doorverwezen naar een psycholoog. Fijn dat er iets gedaan gaat worden, maar tegelijkertijd vind ik het zo zo eng.
Heb dit bericht al 100x opnieuw getypt en gewijzigd en weet niet of ik het wel ga posten. Want weet niet zo goed wat ik ermee wil.
Wat goed dat je deze stap gezet hebt! Dat is echt heel knap. Ik hoop dat je je snel weer wat fijner gaat voelen.
Het lijkt vaak gemakkelijk om bepaalde gedachtes uit te zetten. Maar dat is soms echt niet zo eenvoudig als het lijkt. Wat je schrijft is voor mij deels wel herkenbaar. Mijn vriend zegt vaak ook “niks aan de hand, gaat goed” en dat wéét ik dan ook. Maar ik kan die gedachtes dan niet uitzetten. Dus ik snap wel dat je tegen dat soort dingen aanloopt.
Wees trots op jezelf dat je deze stap gezet hebt. Veel succes morgen
Ik voel me de laatste weken zo ontzettend kut op werk. Elke avond kijk ik op tegen de volgende dag en ik heb het gewoon minder naar mijn zin. Ik vind het werk nog ontzettend leuk maar eigenlijk mijn collega’s niet. Ik voel me buiten de boot vallen en ik ben het vaak niet eens met dingen terwijl zij het er allemaal wel mee eens zijn. Ook heb ik het gevoel dat ik niet mezelf kan zijn. Terwijl soms hebben we het ook wel leuk en denk ik ook dat ik het mezelf allemaal te veel te persoonlijk aantrek. Maar ik kan het niet loslaten. En misschien moet ik er met hun over praten maar dat durf ik niet ofzo.
Ik ben alleen maar met werk bezig in mijn hoofd, continu, de hele dag door.
Wat naar. Met tegenzin naar je werk gaan is best zwaar weet ik nog. Ik ben uit eindelijk een andere baan gaan zoeken. Is dat voor jou een optie?
Misschien wel een grote stap meteen. Kun je iemand van je collega’s in vertrouwen nemen, dat je je niet happy voelt. Wie weet ben je niet de enige?
Ik heb een andere baan aangeboden gekregen dus ik kan hier eigenlijk zo weg als ik wil. Maar ik vind het heel moeilijk omdat ik het eerst gewoon erg naar mijn zin had en ik heb ook een vast contract. Maar ja ik dacht er ook aan om met mijn leidinggevende te praten maar dan stel ik dat weer uit
Misschien moet je bedenken hoe jij het zou vinden als leidinggevende, dan wil je ook dat zoiets “gewoon” besproken wordt. Of in ieder geval dat hij/zij dit soort dingen weet.
Tenminste. Dat denk ik. Ik ken je leidinggevende natuurlijk ook niet.
Vandaag zo’n fijn gesprek gehad met mijn leidinggevende en de coach. Ze waren supertrots op mij dat ik nu “al” hulp zocht ipv eerst af te wachten tot een burn-out of ziekmelding. Ik ben iig doorverwezen naar de bedrijfsmaatschappelijk werker. En heeeeel toevallig had die morgen al een plekje vrij.
Na het gesprek heb ik de rest van het team een mail gestuurd met de stand van zaken. Kreeg daarna zulke lieve berichtjes terug (voordeel van in de zorg werken/alleen maar vrouwelijke collega’s hebben) 
Oh wat goed! Ben je ook een beetje trots op jezelf? Het is echt knap dat je hulp gezocht hebt!
Fijn dat de bedrijfsmaatschappelijk werker morgen al een plekje vrij heeft. Is toch fijner dan dat dat nog weer een x aantal dagen duurt. Nu kun je er ook niet al te lang tegen op zien (als dat het geval is).
En ik vind het ook knap dat je je collega’s op de hoogte gesteld hebt. Je bent goed bezig als je het mij vraagt. Hoop dat je je snel weer beter voelt
Ik loop zelf ook bij een psychologe. Vandaag weer een gesprek gehad. Ze zei op het laatst, “het lijkt soms alsof je van de wereld bent”. Die zin blijft wat in mijn hoofd zitten. Heb niet gevraagd wat ze nou eigenlijk bedoeld. Maar vraag me dat nu wel af. Iemand hier een idee?