@Santeria en @Rose_Gold, ik heb jullie berichtjes meegelezen en het is zo herkenbaar. Weet niet wat ik precies wil zeggen, maar we zijn niet alleen <3
Ik kom hier even binnenvallen. Sinds augustus weet ik dat mijn moeder ongeneeslijk ziek is. De prognose was nog een paar maanden. Ik voel me zo ontzettend gestresst. Heb na het nieuws een tijdje thuis gezeten maar dat hielp me ook niet. Nu ben ik wel weer gewoon aan het werk en wanneer mijn moeder erop uit wil ga ik natuurlijk naar huis. Maar ik kan me zo ontzettend slecht concentreren. Ook schrik ik s nachts soms in een keer wakker en check ik heel obsessief mijn telefoon. Ik ben zó bang voor een telefoontje dat ik naar huis moet komen. Ook weet ik soms niet meer wat ik mijn moeder allemaal moet vragen. Ben zo bang dat ik iets vergeet en dat ik het dan niet meer kan vragen. Heb haar wel het boekje mam vertel eens gegeven, daar staat natuurlijk ook al best veel in. Mijn vriend en ik waren er ook eindelijk over uit dat we willen proberen zwanger te worden. Dat hebben we nu maar even uitgesteld. Tegelijkertijd zou ik het heel mooi vinden als mijn moeder dit nog mee kon maken. Oké beetje warrig dit maar wilde het even van me afschrijven.
Ik weet niet zo goed iets om je te helpen of tips waarmee je iets kan. Maar wil je wel even sterkte wensen. Wat een ontzettende rot situatie. Maar wel ontzettend fijn dat je er nog wel voor je moeder kan zijn. Heel veel sterkte. Ik hoop dat jullie nog fijne momenten samen kunnen hebben
Heftig. Ik heb helemaal geen nuttige tekst maar wil je wel sterkte wensen 
Ik denk dat je niet kunnen concentreren/wakker schrikken etc. er âgewoonâ bij hoort. Een soort vervroegde rouw ofzo. Ik hoop dat je nog mooie momenten met je moeder & andere geliefden die daar bij horen mag beleven.
@Toeptoep en @Ferngully, heel erg lief, dankjulliewel. Niemand heeft hier inderdaad een handleiding voor, ik zal het moeten doorstaan. Maar het is verdomde moeilijk.
Wat een rot situatie. Weet niet goed wat te zeggen maar wil je toch heel veel sterkte en kracht toewensen.
Als het je helpt om hier wat van je af te schrijven de komende tijd, vooral doen dan!
@Demelza pff wat heftig⊠ik wil je heel veel sterkte wensen 
Het voelt nu een beetje stom dat ik met zoiets kleins kom, maar ik voel me een beetje meh de laatste tijd en merk dat ik dan heel veel waarde ga hechten aan wat anderen van me denken. Kan dan ook echt van slag zijn als ik niet genoeg likes op een foto krijg. Waarom vind ik dat soort onzin belangrijk?
Dat heb ik soms ook als ik mij niet goed voel, dan wil ik bijna een teken van bevestiging zodat ik nog meer ââzelfmedelijden (niet vervelend bedoeldââ kan krijgen. Zo van zie je wel, mijn vrienden mogen mij niet. Ik weet nu gewoon dat als ik mij zo voel ik echt mijn telefoon weg moet leggen en even naar buiten moet ofzo.
Verder leer ik steeds meer te accepteren dat iedereen wel iets heeft waar die mee zit. Ik kan mij er soms zo op verkijken dat ik niet te enige ben die het liefst iets uit haar leven wil laten verdwijnen. De een zit met een zieke ouder, de ander heeft chronisch pijn en weer een ander zit in de schulden. Niets is perfect in het leven, en het meeste is niet zichtbaar.
Ik voel me vandaag ook niet zo goed. Komende week is de eerste week sinds 2-3 maanden waarin ik geen afspraak heb bij mijn psychologe. Eerst was ik daar ontzettend blij mee. Nu weet ik niet zo goed wat ik er van moet vinden.
Misschien is de periode van kerst sowieso lastig omdat, voor mijn gevoel, alles zo geforceerd is.
Ik meld me ook maar. Eigen familie en schoonfamilie kan ik al jaren niet terecht/ben niet welkom en dat doet elk jaar met kerst zoveel pijn. Telkens aan mensen met wie ik wat meer close ben de situatie uitleggen en tegen vage bekenden snel over het onderwerp heen praten of net doen alsof alles koek en ei is.
En ik zit weer overspannen thuis, slaap de helft van de dag, dit helpt ook allemaal niet. Nog een paar dagen dan is het weer voorbij 
Wat is het toch naar dat een âfeestdagâ zulke rot gevoelens oproept. En dat het zoân beladen iets wordt.
Je bent niet de enige die moeite heeft met zulke dagen. Ik weet niet of die kennis iets helpt, maar ik zeg het toch maar even.
Misschien helpt het iets om komende dagen iets van afleiding te zoeken? Ik weet niet of dat lukt. Maar misschien een filmmarathon of een eind wandelen buiten?
Ook hier is kerst niet wat het zou moeten zijn. Rationeel weet ik: het gaat voorbij, het is een commercieel feestje. Maar ik kan inmiddels geen kerstreclame meer zien zonder dat het steekt. Liefs voor iedereen hier.
Las van de week dit gedichtje en vond het zo troostend.
Ik durf niet te gaan slapen uit angst voor weer een slapeloze nacht terwijl ik tollend van vermoeidheid op de bank lig na twee dagen amper slaap.
Hoop dat ik hier zo in slaap val
En ik besef me de laatste dagen dat ik echt aan nog veel te werken heb bij de psycholoog en daar kijk ik ook een beetje tegenop. Wil terug onder mijn steen waar ik nog deed alsof ik het zelf wel kon
Ik heb dat ook, bang zijn om weer een nacht wakker te liggen.
Steeds wordt ik snachts wakker en blijf ik maar piekeren nadenken etc en dan lig ik soms zo de hele nacht wakker. Soms gaat het ook helemaal nergens over maar toch een soort spanning of stress.
Ik wou dat ik mn hoofd en gedachten een x uit kon zetten 
Merk ook overdag veel spanningsklachten bij mezelf, kaakklemmen en hyperventilatie en hartkloppingen. Krijg het vaak ook niet rustig terwijl er op dat moment niets aan de hand is en ik geen duidelijke reden heb om me zo onrustig te voelen op dat moment. Bah. 
Ja ik wil mijn hoofd en gedachten ook zo graag uitzetten⊠heb gelukkig wel een paar uur achter elkaar geslapen vannacht maar toen ik eenmaal wakker was, voelde ik me meteen weer down. Heb me zelfs liggen afvragen of ik me ooit weer gelukkig ga voelen 
Heb je de rust/ruimte om overdag dan iets van een meditatie oefening te doen? Even te focussen op je ademhaling?
Ik ben ontzettend blij dat de feestdagen voorbij zijn. Maar merk nu ook dat januari voor een soort leegte zorgt. Ik weet niet zo goed wat ik daarmee moet. Er komen wel allemaal spannende afspraken aan de komende tijd. Waar ik ook enorm tegenop zie.
Mijn relatie is net over en mijn werk gaat daardoor zo slecht. Zie er echt tegenop om morgen te gaan werken. Voel me zo onprofessioneel 
Je ziek melden geen optie? Vind dat echt niet gek hoor.
Even een adem pauze nemen want een break up is niet niks. Sterkte in ieder geval!
Ik weet niet wat voor werk je doet. Maar misschien kan werken juist wat fijne afleiding geven?
