De wachtlijsten zijn over het algemeen voor de psychiatrie, maar ze hebben bij veel huisartsen ook een praktijkondersteuner je eerst bij terecht kan. Die bepaald dan geloof ik of je word door verwezen. Ik zou het in ieder geval al doen. Straks word het heftiger en dan moet je alsnog op de wachtlijst.
Ik zie het niet meer zitten. Ik weet met mezelf geen blijf, ik weet niet meer wat ik kan, wat ik wil, wie ik ben, ik weet niets meer.
Ik ben dinsdag terug beginnen werken, ik was sinds 16 september 2019 thuis (ben 1 week gaan werken in november omdat ik dacht dat het ging gaan maar ik stond wenend op en ging wenend slapen dus na een week heeft de arbeidsgeneesheer (bedrijfarts in NL) me thuis gezet.
Maandag moest ik terug naar de arbeidsgeneesheer en eigenlijk wou ze niet dat ik terug ging werken, ze vond niet dat ik er al klaar voor was (eerlijk gezegd, ik ben er niet klaar voor dat ziet het kleinste kind maar er veranderd niets aan mijn situatie, ik ga al 8 jaar bij een psycholoog en het doet niets, ik heb al geprobeerd om te veranderen van psycholoog maar voel met niemand anders de klik.) maar omdat ik gezegd had tegen mijn verantwoordelijke dat ik terug kwam kon ik het niet maken om niet terug te gaan.
Mijn collegaās en verantwoordelijke zijn super lief, begrijpen me, helpen me waar het kan maar het zijn mijn angsten, gevoelens en gebrek aan energie.
Ik ben bang als ik me nu terug thuis zet dat ze mij gaan ontslaan en ik weet ook niet of thuis zitten zonder dat er oplossing komen de oplossing is. Ik weet ook niet wat of hoe die oplossingen zijnā¦
Ik weet alleen dat het zo niet verder kan en gaat. Ik zit elke dag te denken over hoe ik zo graag hier niet meer zou zijnā¦
Allereerst: 
Wat klote dat je je zo voelt. Echt naar dat je hoofd je er zo van kan overtuigen dat je situatie uitzichtloos is terwijl dat zelden het geval is. Zijn er vrienden of familieleden, of een lieve buurvrouw, waarmee je erover kan praten en die je hierin steunen?
Over werk; als je niet beter bent ga je niet werken natuurlijk, ongeacht wat je zelf eerst dacht dat de situatie zou zijn. Bestaat er waar jij woont ook geen regeling dat als je ontslagen wordt terwijl je ziek bent, je in een soort van Ziektewet valt en nog wel inkomsten hebt?
Bedenk je ook dat je niet alleen bent, je kunt hier altijd je hart luchten en je staat er niet alleen voor. En er komt een dag dat het beter gaat, al lijkt dat nu nog niet zo.
bedankt voor je berichtje.
Ik heb wel wat vriendinnen maar die zijn mijn gezeur ook beu gehoord vrees ik. Mijn moeder en vriend luisteren ook wel maar kunnen niet veel doen.
Ik woon in Belgiƫ, normaal mogen ze je niet ontslaan als je ziek bent maar op mijn vorig werk was ik ook ziek (ook depressie gaat op en af) en zij hebben me wel ontslagen en er was niets aan te doen.
Ik voel me al heel lang zo dus ik geloof er niet meer in dat het ooit beter wordt daarom ook dat ik veel zefmoordgedachten heb, juist omdat ik al vanalles geprobeerd heb en het toch allemaal niets uithaalt.
Ik zit momenteel echt onwijs kut in mān vel en nu heb ik dus vanavond een date, maar ik heb er eigenlijk totaal geen zin in/behoefte aan. En ik vind het zo lullig om af te zeggen want ik heb dat al een keer gedaanā¦ Ook heb ik het verpest met vrijwilligerswerk en kan ik pas 20 januari bij de praktijkondersteuner terecht. Echt, het gaat heeelemaal top.
Wat naar dat je je zo voelt. Weet dat je hier altijd van je af kunt praten!
Het klinkt allemaal zo ontzettend naar!
Wat is er nu afgesproken met de arbeidsgeneesheer? En heb je verder nog begeleiding?
Knuffel!
Even een rant, maar ik moet het kwijt. Ik raak zo geĆÆrriteerd door mensen die over mijn grenzen heen denderen. Het gaat inmiddels beter en ik heb langzaam energie, maar moet dat ook mega erg bewaken. Hoor de hele tijd van iedereen āja lekker je grenzen aangeven, goedzoā, maar als ik dan zeg āho stopā gaat men gewoon even door.
Mijn werkgever geeft bijvoorbeeld aan dat ik vooral moet aangeven wat ik nodig heb. Ik geef aan dat mijn werkplek te rumoerig is (mijn werkplek is ook de hub van een vereniging, waar men in en uit loopt. Het komt voor dat ik echt gewoon werk te verzetten heb, terwijl er op de achtergrond wordt bijgekletst). Zegt ze āja maar dat is ook inherent aan de baan, dat wist je van tevoren, het hoort er een beetje bijā. Eh ja prima, dat wist ik, maar ik ben nu overspannen, moet werken en kan die prikkels gewoon niet verdragen. Je hebt me hier anderhalf jaar nooit serieus over gehoord, maar nu kan ik het even niet.
Ik spreek met mijn vriend af naar Ć©Ć©n woonwinkel te gaan. Vervolgens wil hij ook direct spullen wegbrengen naar de kringloop. Waarna hij boos wordt als ik geen zin heb om zware dingen te sjouwen zodat hij niet tweemaal hoeft te lopen. Dan denk ik: ja ik snap je wel, maar ik gaf aan dat ik maar Ć©Ć©n winkel wilde bezoeken. Niet dat ik wilde omrijden voor winkel twee om vervolgens ook nog eens te sjouwen, omdat ik weet dat het energie kost die ik momenteel niet heb.
Kost gewoon zoveel moeite om actief over de grens te moeten discussiƫren.
1 like
Herkenbaar. Vooral dat iedereen in eerste instantie zegt dat je het maar moet aangeven als het niet gaat en echt aan jezelf moet denken, maar als puntje bij paaltje komt er wel wordt verwacht dat je hetzelfde doet/kan als andere mensen. Als het op hun slaat is het opeens niet meer zo belangrijk hoe jij je voelt of wat je aan kan.
3 likes
Wat super naar voor je zeg, snap dat dit ook niet helpt bij je depressie allemaal. Over die psycholoog, ik weet natuurlijk niet wat voor therapie je krijgt en wat voor traject je al gehad hebt, maar is er al eens gekeken naar een diagnose? En eventueel medicatie? Als dit nu niet voor je werkt dan zou je aan je psycholoog kunnen vragen wat eventueel andere opties zijn. Er zijn zoveel soorten therapie en medicatie, misschien valt daar nog wat te halen.
Ik ga nu zelf ook ontslagen worden omdat ik bijna 2 jaar ziek in dienst in ben. En in Nederland word je dan opgevangen door het UWV, zij gaan dan ook keuren hoeveel % jij op dit moment in staat bent om te werken, en zij kunnen ook meekijken naar werk wat bij jou past, dat kan ook vrijwilligerswerk zijn bijvoorbeeld. Wat ook een dag/halve dag dagbesteding kan zijn maar waar misschien wat minder druk op ligt en je wat meer adem ruimte geeft. Maar ik weet natuurlijk niet hoe het in Belgiƫ is geregeld.
Heel veel sterkte in ieder geval, weet hoe moeilijk het is als je zoveel druk voelt en niet kan waarmaken wat je zelf zou willen op dit moment, maar probeer het te accepteren.
Je zou bijna denken dat ze zelf aan de remmen van haar man zijn auto had gezeten
2 likes
Ik zit er een beetje doorheen. Ik ben sinds 3 maanden in behandeling bij een psychologe. Er was al wel vrij vlot sprake van dat ik daar niet echt op mān plek zou zijn. Dus de 2e afspraak heeft ze mij al ergens anders op de wachtlijst laten zetten. Via de huisarts. Nu heb ik daar de intake gehad en ga ik daar verder in behandeling.
Enerzijds super fijn. Maar ergens valt het me toch zwaar. Weer opnieuw beginnen met diegene leren kennen en vertrouwen. Maar ook een soort teleurstelling dat āhetā allemaal serieuzer is dan ik dacht.
Nu maar weer braaf de bijbehorende vragenlijsten invullen
1 like
Ivm je gevoelens kan ik je niet direct helpen. En ik wil je veel sterkte wensen om ermee om te gaan. Lijkt me heel lastig.
Ik woon ook in BE. En werk in sociaal secretariaat.
Sowieso mag je werkgever je niet ontslaan wegens ziekte. Indien hij andere redenen heeft kan hij jou wel ontslaan tijdens ziekte. Maar als jij vermoed dat de echte reden jouw ziekte was zou ik toch naar de vakbond stappen. Daarnaast als je voelt dat het nu niet meer gaat raad ik je aan om zo snel mogelijk terug in ziekteverlof te gaan. Want wanneer je hervalt tijdens de 1e 2 weken dat je terug aan de slag bent moet de werkgever niet terug betalen. En ik weet dat werkgevers zoiets wel heel zuur vinden om dat wanneer een wn. net 2 weken terug komt en dan terug ziek valt ze dus terug een maand gewaarborgd loon moeten betalen.
Als je een lange tijd thuis zit kost je niets een jouw werkgever dus heeft hij ook niet echt redenen om jou te ontslaan
Gho therapie, het is vooral ik praat zij luistert en geeft me raad/tips maar is niet altijd makkelijk. Zo zei ze bv toen ik nog op mijn vorig werk werkte dat ik ontslag moest nemen, ik vind dat heel moeilijk en heb dat dan ook niet gedaan.
Toen ik aangeef dat het soms moeilijk loopt met mijn vriend zegt ze ga alleen wonen. Als ik dan zeg ik werk deeltijds ik kan niet alleen gaan wonen want dan kan ik amper mijn huur/eten/verzekering/water/elektriciteit/internet/ā¦ betalen en dan hamert ze er toch zo op door dat dat wel lukt terwijl dat eigenlijk niet is wat ik wil.
Het laatste half jaar is ze ook heel spiritueel bezig en gaat het ook vaak over dat mijn chakraās niet inorde zijn enzo terwijl ik daar helemaal geen boodschap aan heb.
Ik heb gisteren contact gezocht met een andere psycholoog die me is aanbevolen door iemand. Ze ging me vandaag bellen om een afspraak vast te leggen. Hopelijk heb ik met haar een goede klik en kan ze me helpen want ik besef ook dat het op deze manier niet verder kan.
Woensdagavond had ik weer een slecht moment en ben 2 uur met mijn auto gaan rijden, al wenend, toen ik vertrok had ik gezegd ik kom nooit meer terug. Ik weet met mezelf geen blijf, ik weet niet meer wie ik ben, wat ik kan, ā¦
@Rockstar, op mijn vorig werk hebben ze me ontslagen toen ik in ziekteverlof was. Ik ben daarmee naar de vakbond geweest. De vakbond heeft toen naar hen gebeld en uitleg gevraagd, het antwoord was āwij communiceren daar niet over met u, alleen met Lollekenā en ik wou met hen niets meer te maken hebben, ik wou ook niet meer terug naar daar dus dat is dan ontslag door medische reden geworden.
Langst de eene kant zou ik niet liever willen dan thuis te blijven en langst de andere kant is er het financiĆ«le aspect waardoor ik wel moet gaan werken omdat we het anders niet bol kunnen werken met lening/kosten/ā¦
Ik begin toch weer steeds meer te denken aan therapie of hulp gericht op het praten over mijn gevoelens. Ik ben vrij gevoelig en onzeker en mijn hoofd maakt overuren maar ik kan er niet over praten. Het komt vooral naar voren in relaties. Nu, als mijn vriend en ik ruzie hebben sluit ik me gewoon soort van af. Ik blokkeer gewoon soort van. Wat onwijs frustrerend is voor hem. Op een gegeven moment krijg ik dan een huilbui en het enige wat ik uit kan brengen is: āIk weet het niet.ā En mijn vriend vraagt dan: āWat weet je niet?ā Maar ik weet gewoon niet wat ik moet zeggen of vooral HOE ik het moet zeggen.
Het is wel heel rot omdat het daardoor ontzettend lang duurt om iets uit te praten. Omdat hij het uit mij moet trekken en hij is gelukkig heel geduldig maar het is wel rot omdat hij soms ook gaat twijfelen aan zichzelf. En soms zit ik achteraf nog met een rotgevoel omdat ik niet het gevoel heb dat ik alles heb kunnen zeggen. Daarnaast ben ik ook gewoon bang om hem kwijt te raken aan dit gedrag.
Het is moeilijk uit te leggen. En soms denk ik ook echt dat ik raar ben. Maar wat ik me van thuis kan herinneren is dat als ik met mijn ouders, of mijn zusje met mijn ouders, of mijn ouders met elkaar ruzie hadden dan negeerde mijn moeder diegene vooral. Gewoon niks zeggen, niet praten. Er kwam nooit een stap vanuit haar kant, of een sorry. Zo ging het dan soms een aantal dagen zo of een week en dan was ze bekoeld soort van. En dan ging ze weer praten of er niks aan de hand was. Het werd dan ook in de doofpot gedaan en nooit meer op terug gekomen. Dus ik denk dat dat me wel veel gedaan heeft. Ik heb nooit echt geleerd om confrontaties aan te gaan en dingen uit te spreken
Ik heb ook zoān familieā¦ Situaties van 20 jaar geleden waar nog steeds niet over gepraat kan worden omdat het precies dezelfde ruzie van 20 jaar eerder gaat wordenā¦ Ik heb qua emotie regulatie ook niks mee gekregen vanuit huis maar daar moest ik echt wel wat mee want het werd alleen maar erger. Ook ruzie maken op de manier van mn ouders; geen tekst uit mn strot krijgen tot punt x en dan zo overdreven ontploffen maar had daar zo geen grip op. En dan het liefst negeren tot het punt waarop we konden doen alsof er nooit iets gebeurd was 
en alleen maar een grotere hekel aan mezelf krijgen, want precies dat gedrag vertonen waar ik zoān fucking hekel aan hebā¦
Ik heb een vers training gevolgd wat geholpen heeft , ondanks dat ik niet de ājuisteā diagnose had hiervoor toch mogelijk ( https://www.mondriaan.eu/nl/patienten/behandelingen/1323/volwassenen/vaardigheidstraining-emotie-regulatie-stoornis-vers ). Ik zou je echt aanraden hier hulp bij te zoeken, jezelf emotioneel stabiel maken als je daar de handvatten niet voor hebt gekregen is echt niet te doen.
1 like
Voor mij ook heel erg herkenbaar dit. Bij mij thuis werd alles doodgezwegen en als ze boos op iemand waren werd diegene genegeerd. Heel akelig, pijnlijk en verdrietig vond ik dat. Daardoor ben ik juist echt een prater, maar dit komt ook wel door mijn man die echt uit een praat gezin komt. Ik draag het hart op de tong en kan niet echt lang met dingen rondlopen zonder er over te praten, ook al is het alleen met mijn man of hier. Zoals het op mij overkomt kunnen jullie in geschreven woord wel heel goed uitdrukken wat er aan de hand is. Misschien is het een idee om daar mee te beginnen, gedachten op papier te zetten? Dat helpt mij ook wel als ik even niet weet hoe ik het moet zeggen.
1 like
Ben weer zo down, ik word de laatste tijd vaak gewezen op het feit dat ik single ben. En als ik om mij heen kijk dan ben ik inderdaad een van de weinigen die geen relatie heeft. Ik kan mij ook niet de laatste keer herinneren dat iemand interesse in mij heeft getoond. Nu is er een man op het werk die ik wel heel leuk vindt en laatste hoorde ik dat hij met een ander collega op een feestje heeft geflirt en nu voel ik mij nog meer down en jaloers op die vrouw. Volgens mij heb ik dat weleens genoemd maar mijn copingsmechanisme is vroeger altijd geweest om weinig te eten of weer ācontroleā te krijgen over een situatie wat ik niet in eigen hand heb, en daar heb ik zo geen zin in.
HĆ© wat jammer dat je je niet zo best voelt 
ik kan me voorstellen dat je niet graag terugvalt in je oude gewoonte om te klooien met eten (herkenbaar, overigens). Wat maakt dat je behoefte hebt aan een relatie, wat zoek je daarin wat je nu mist?
Ik herken hier heel veel in, van vorig jaar toen ik overspannen thuis kwam te zitten. Nu heb ik dit schooljaar ook weer iets te veel hooi op mijn vork genomen en wilde ook minderen in fte, maar door bedrijfsarts is mij verteld dat dit onwettig is als je bent ziekgemeld - het mag gewoon niet, ook als jij het wil. Beetje vies dus dat jouw school dat gaat doen, want als ik je zo hoor ben je al vaker ziekgemeld geweest en nu gedeeltelijk ziek want je maakt halve dagen. Ben je al bij de bedrijfsarts geweest?
Dat is iets wat school moet doen als je vaker dan 3 of 4x per jaar ziek bent gemeld. Kun je ook gewoon zelf bellen, die info hoort in je schoolfolder/medewerkersinfoboekje te staan.
En wat een teringrooster heb je dan wel niet als je naar halve dagen kan door alleen je tussenuren eruit te halen? Moet je nu nog wel allerlei taakurenklusjes doen zoals surveilleren? Anders hebben ze je daar toch voor ziekgemeld?
Ik zou nu de bedrijfsarts bellen en de situatie uitleggen. Anders ben je zo overspannen zonder inkomen en dat werkt niet echt ontstressend denk ik.