Ik weet niet echt goed hoe inhoudelijk te reageren. Wil wel even laten weten dat ik het ontzettend knap vind dat je dit zo kunt verwoorden. Het geeft ook aan dat je goed weet wat er speelt en er aan wil werken
1 like
Dan krijg je waarschijnlijk een uitnodiging om langs te komen, wordt naar je belastbaarheid gekeken en samen met jou een plan opgesteld wat je wel kunt werken en hoe en op welke termijn je dat op gaat bouwen.
1 like
Ja ik herken dat wel, het gedeelte dat het voelt alsof zij wellicht belangrijker zijn voor jou dan andersom. Ik geef heel veel aan anderen in de zin van leuke berichtjes, succes wensen, dingen onthouden, altijd klaar staan. Ook gewoon omdat ik dat fijn vindt. Soms valt dan opeens de realisatie dat ik dat niet altijd (evenveel) terug krijg. Het is echt een rot gevoel! Maar misschien hebben sommige mensen wat meer behoefte aan dat continue gevoel van verbinding oid. Mij heeft het wel geholpen om goed te bedenken waarom ik veel “geef” en of er misschien wat achter zit.
Ik herken het en de enige oplossing voor mij is het bespreken. Eerlijk zeggen wat ik voel, waar ik dat uit merk, dat ik er onzeker over ben en vragen of diegene echt zo over mij denkt. Tot nu toe is het gevoel altijd onjuist gebleken. Een fijne vriendschap kan dat hebben
2 likes
Superlief dat je dit zegt. Ik voel me nog regelmatig zo. Ook al weet ik dat het niet zo is. Ook bij mij komt het voort uit gebeurtenissen van vroeger. Doorgaan en alles zo goed mogelijk doen was mijn copingmechanisme. Ik heb nu toevallig een hele fijne psycholoog getroffen waarmee ik eraan ga werken.
Ik hoop dat dit in jouw geval slechts een dipje is en dat je de dingen uit je hulptraject kan toepassen. Want ik heb ook bij jou zoiets van: ik vind je een fijne verschijning op het forum, je bent niet irrelevant en je bent goed genoeg. Wat voor mij ook helpt is alles met een gek stemmetje in mijn hoofd herhalen. Dat ik dan nadenk over wat vriendin x wel niet zou vinden van dat ik dit gezegd/gedaan heb en dat vervolgens met een stom stemmetje herhaal. Dan merk je direct hoe absurd dat is.
1 like
Goede tip van dat stemmetje, ik zal het eens proberen!
1 like
Laatste keer ging ik naar de psycholoog met het idee dat het de laatste keer was want ik voelde me supergoed. Gelukkig wilde zij de vinger aan de pols houden en staat er nog een afspraak want het was maar tijdelijk denk ik 
Uhg voel me echt even rot over van alles. Mijn vriend en ik zijn gaan samenwonen in een nieuwbouwappartement. We hebben hier erg lang naar uit gekeken maar tot nu toe heb ik het idee dat deze periode vooral een aanslag is op onze relatie. We wonen er nog niet. We zijn nu vooral bezig met alles klaar maken, wachten op meubels etc.
Maar het gaat dus alleen maar over het huis. En dan voornamelijk over dingen die geregeld moeten worden. Het is logisch maar ik vind het wel jammer. Ik heb het gevoel dat de liefde tussen ons steeds minder wordt en het alleen nog maar over praktische zaken gaat. Misschien is het normaal en had ik deze periode te veel geromantiseerd. Ook heb ik het een paar meer aangekaart en dan proberen wat andere aandacht aan elkaar te besteden zoals bellen en eerst onze (werk)dag bespreken. Maar dat versloft ook weer.
Daarnaast omdat het nieuwbouw is zijn er wat mankementen in het gebouw die niet goed werken en wij hebben ook een paar dingen. Zoals onze vaatwasser die niet goed sluit, er is nog geen glasvezel en de deurbel heeft af en toe kuren. Ik maak me daar niet zo druk om maar mijn vriend wel en ik zit nu in een fb groep met de bewoners en al die mensen die zeiken. Jezus, ik word er zelf helemaal negatief van.
Naast dit gebeuren ga ik ook per 1 maart beginnen bij een nieuwe baan. Spannend maar wel zin in. Nu heb ik de laatste week van februari vrij gevraagd zodat ik even wat rust heb. Maar door personeeltekort is het nog niet goedgekeurd. Ik weet dat als je geen reactie hebt binnen twee weken dat het goedgekeurd moet zijn. Alleen ik vind het kut om dat te zeggen en misschien met een schuld/rotgevoel weg te gaan. Maar ik wil wel weten wanneer mijn laatste dag is zodat ik afscheid kan nemen van de kinderen, ouders en collega’s.
Ben ook lekker verkouden, half ziek en zwak. Door al dit gedoe en drukte heb ik weinig zin en tijd voor vriendinnen maar ik heb het gevoel dat ik ze verwaarloos.
Heel verhaal maar het lucht wel even op zeg.
1 like
Wat betreft de verhuizing kan ik alleen maar zeggen dat ik het herken. Je wordt in zo’n periode gewoon geleefd. Het idee is romantisch, samen verhuizen, een nieuwe stek inrichten. De praktijk is ronduit kut: er gaat altijd vanalles mis, je wordt je pijnlijk bewust van bepaalde patronen (wie maakte de keuzes, wie is de aanpakker, wie blijft er rustig), je hebt geen ruimte voor andere zaken en geen tijd om elkaar echt aandacht te geven. Sprak laatst met een groepje buren uit ons complex over de verhuizing, verbouwing en relaties en kwam tot de conclusie dat de meerderheid het een regelrechte aanslag op hun relatie vond. Iedereen is nog samen en het gevoel is ook weer hersteld. Wat ons hielp was echt even eruit, even samen, telefoons weg, niet bezig zijn met het huis.
2 likes
Pff voel me opeens weer zo sip. Toch best een goede dag gehad. En allemaal gezonde dingen gehaald en een gezonde maaltijd gehaald.
Maar eigenlijk wil ik me volvreten met chips ofz maar ik weet dat dat ook niet de oplossing is.
Waarom kun je somberheid niet uitschakelen
Ik had vandaag hetzelfde maar heb uiteindelijk wel bijna een hele zak chips naar binnen gewerkt. Voel me nu nog rotter dus het werkt inderdaad niet. Als honger niet het probleem is, is eten niet de oplossing.
Blijft klote natuurlijk dat je je zo somber voelt. Misschien trots zijn op het feit dat het je desondanks gelukt is om gezond te eten vandaag en op een andere manier jezelf iets gunnen?
Misschien vandaag maar even overgeven aan het sombere gevoel. En maar denken morgen weer een dag? Of op zo’n dag een rondje wandelen. Eventueel muziek opzetten?
Ik voelde me beter, al 2 maand niet meer geweend, geen paniekaanvallen meer, het ging de goede kant uit en dan kreeg ik een mail van mijn verantwoordelijke dat ik op een andere locatie moet inspringen (ik ken daar niets, ik weet niet hoe ik daar naar binnen moet, …) en het is weer chaos.
Wenen, paniekaanvallen, geen adem meer krijgen, heel mijn lichaam bibbert…
Ik heb deze namiddag in een gesprek met mijn verantwoordelijke gezegd dat ik ontslag neem (wat ik niet meen maar het lukt me gewoon allemaal niet meer), ze ging het bespreken met de grote baas.
Dus nu zit ik ook nog eens zonder werk.
Ik trek het allemaal niet meer, niets lukt, soms zou ik er liever niet meer zijn maar zelfs dat lukt niet…
Hier schrik ik best van, als eerste heel veel sterkte. Kamp je vaker met gevoelens dat je er niet meer wilt zijn, zo ja heb je daar al over gesproken met een professional? Ik ben geen deskundige maar wat je beschrijft klinkt als een burn out, probeer dat aan te geven bij je afdelingsleider/baas. Er moet een plan voor je komen om hier iets aan doen, geef het aub niet op. En weet dat je altijd hier alles kunt uiten.
Samenwonen lijkt me al lastig laat staan samen verhuizen en over alles een beslissing moeten nemen. Kan mij voorstellen dat je de tijd dat je elkaar ziet de zakelijke dingen gaat bespreken en niet toekomt aan de leuke dingen. Kunnen jullie anders afspraken maken over wanneer dingen over het nieuwe huis te bespreken en wanneer niet? Dat je anders samen in jullie agenda inplant: op zaterdag ochtend gaan we bouwmarkten af en beslissen we deze dingen en op zondag hebben we het er niet over?
Sorry het was niet mijn bedoeling om iemand aan het schrikken te brengen ofzo.
Ik ben in begeleiding bij een psycholoog, al zo een 8 jaar, als ik tegen haar zeg dat ik die gedachten heb dan zegt ze dat ze dat niet graag hoort dusja dan zwijg ik er maar over.
Vorige week bij een andere psycholoog geweest (1e gesprek gehad) en binnen 2 weken mag ik effectief gaan om te starten met therapie maar 2 weken is nog zo lang terwijl het nu niet goed gaat.
Ik ben in september uitgevallen met een depressie en ben sinds 6 januari terug aan het werk.
Mijn verantwoordelijke weet hoe ik me voel.
Ik ben vandaag bij haar geweest, ik was aan het wenen, mijn hele lijf rilde dus ze weet en ziet hoe ik me voel, toen ik zei dat ik het nu niet aan kon om die vervanging te doen zei ze “dat is part of the job, ik maak voor jou geen uitzondering”.
Nu maak me dus zorgen om die vervanging die ik moet doen en omdat mijn verantwoordelijke, mijn ontslag gaat bespreken met haar baas en ik dus misschien zonder werk val terwijl ik dat eigenlijk niet wil.
Ik doe mijn job graag en ik werk graag waar ik werk, ik kan het gewoon nu niet aan.
Ik durf me ook niet terug ziek zitten omdat anders mijn collega’s daarmee in de problemen komen.
Even streng he, maar je gaat er dus liever zelf aan onderdoor dan dat je collega’s het even wat zwaarder hebben/je leidinggevende voor een oplossing moet zorgen? Het is niet jouw bedrijf, dus maak je niet verantwoordelijk ten koste van jezelf.
Als ik in jouw situatie zat zou ik me nu ziekmelden, zeggen dat je geen ontslag wil nemen, naar de psycholoog bellen dat het nu slecht met je gaat en je geen twee weken kan wachten. En die andere trut vertellen dat ze cliënten niet kan vertellen dat ze over dingen niet wil praten. Oke die laatste misschien niet.
Weten je vrienden en familie hiervan? Kunnen ze wat voor je betekenen?
Ik weet dat het nu voelt alsof het nooit meer goedkomt, maar dat gevoel is zo verraderlijk. Hou vol! Het wordt beter. 
1 like
Hoe gaat het? Heb je al een gesprek gehad?
Mja ik voel me schuldig dat ik van 16 september tot 6 januari heb thuis gezeten en dan nu terug.
Ik heb donderdag (eerst vrije afspraak) bij mijn huisarts, waarschijnlijk gaat ze me dan wel thuis zetten, al weet ik niet of dat de oplossing is…Dat komt dan ook weer niet goed over naar mijn verantwoordelijke/baas van verantwoordelijke en collega’s.
Nieuwe psycholoog zit helemaal vol, ze baalde er zelf van dat er 2 weken tussen zit.
Mijn vrienden en familie (moeder) weten hier van, ze proberen me te steunen maar het is ook voor hen niet makkelijk.
Ik dacht dat het beter ging en door zo iets klein en onnozel gaat het terug bergaf, het voelt elke keer alsof ik dieper en dieper val…
Ja, jammer dan voor je werk. Op is op. Niemand heeft er wat aan als je doorgaat tot je omvalt en zo te lezen ben je daar niet ver vandaan.
Heeft je huisarts ook geen mogelijkheid tot een gesprek met een praktijkondersteunend psycholoog? Die kan geen uitgebreide behandeling met je starten maar je wel begeleiden tot de gesprekken bij de psycholoog starten.
Je hoeft het allemaal niet alleen te doen, dus vraag vooral om hulp. Is moeilijk, dat weet ik, maar je hoeft het niet alleen, doe het jezelf niet aan lieverd.