Herkenbaar hoor. Te weinig afleiding en leuke dingen in de planning, het werkt echt niet voor mij. Ik probeer mijzelf af te leiden, door te gamen, door muziek te luisteren en door series te kijken. Maar het blijft uitkijken naar het moment dat we echt weer dingen mogen.
1 like
Als ik zulke dagen heb heb ik een beetje houvast aan het feit dat 's nachts de emoties in je hersenen resetten en je dus zomaar vrolijk wakker zou kunnen worden. Dus wie weet, elke dag weer een nieuwe kans. En zo niet, dan is het even kut, dat mag er ook zijn. Knuffel voor jou!
2 likes
Lief dat je het vraagt, ik had even nodig om te antwoorden. Merk dat ik in mijn hoofd een grote chaos ben en mezelf de afgelopen tijd veel heb bezig gehouden on maar niet te hoeven denken. Als ik het wel toe laat raak ik erg angstig en paniekerig. Heb 3 fijne gesprekken met de POHer gehad, ze wil me graag doorverwijzen naar gespecialiseerde zorg wat ik ook wel een goed idee vind en een fijne (logische) stap. Ik wil graag aan lang weggestoptte issues werken maar merk dat er nu een deurtje in mijn hoofd is open gegaan en dat ik veel emoties en gedachtes heel lastig vind. Een beetje warrig verhaal, sorry. Ik hoop snel verder geholpen te worden
Pff mijn moeder kwam net ‘gezellig’ even langs. Ben weer even de grond in geboord. Zou me het liefst nu bezatten en heel de middag wegkwijnen op mijn balkon, maar ik heb gelukkig het afgelopen jaar geleerd dat ik meer waard ben. Dus ik ga zo even gezond lunchen en lekker wandelen buiten. Maar het doet wel zeer ):
3 likes
Wel heel knap van je dat je zo goed met die rot emotie omgaat. Je even kut voelen mag he! Geniet van het zonnetje straks
1 like
Zo knap dat je je herpakt! Je bent inderdaad veel meer waard dan dat.
Lief, dankjulliewel 
Soms vind ik het zo lastig dat ik zo rustig/verlegen/introvert ben. Mijn vriend vraagt of ik morgen mee ga naar een verjaardag van een vriend van hem. Ik heb een aantal vrienden wel een aantal keer gezien maar volgens mij komen er best wel mensen. Die elkaar al jaren lang kennen en ik ben niet zo sociaal dus dan val ik buiten de boot. Dan voel ik me ongemakkelijk en voel me alleen al kut bij het idee dat ik daar ben omdat ik me dan kut ga voelen over hoe ik ben.
Maar aan de andere kant wil ik mezelf er ook graag overheen zetten en ook zijn vrienden beter leren kennen. Alleen het maakt me gewoon verdrietig dat ik vaak in situaties wordt gezien als de ‘stille’. Terwijl er is een periode geweest dat ik het accepteerde maar de laatste tijd helemaal niet. Bij mijn nieuwe werk maak ik me er best wel druk om, de kinderen van mijn vriend zeiden de afgelopen weken ook opeens een paar keer dat ik zo stil ben. Zijn tante moet ook altijd wel benoemen dat ik zo stil ben.
5 likes
Ik meld me ook hier. Ervaar redelijk wat stress tijdens de zwangerschap en kan gewoon niet genieten van deze tijd helaas. Heb vandaag echt veel op bed gelegen.
Het vieze weer, het thuiswerken, de sleur van de dagen en het hele covid gedoe. Veel dingen waar ik zo naar uit heb gekeken kunnen nu gewoon even niet en daar baal ik zo erg van. De tijd kruipt voorbij.
Denk dat ik volgende week naar de dierentuin ga met mijn gezin, dan heb ik iets om naar uit te kijken en eindelijk even wat anders om te doen.
Digitale knuffel! Herken je gevoel wel, af en toe komt er dan zo’n rotgevoel over je heen wat je niet zo kan afschudden.
Ik zou best wel een koffietje willen drinken met je als je wat gezelschap wil 
Even hier, heeft iemand (via pb) een aanrader voor een fijne psycholoog in Amsterdam? Man/vrouw maakt me niet uit maar ik zoek specifiek iemand om het over familie issues/jeugd/verwerking/grenzen te hebben.
Ahwww. Hoop dat je je inmiddels iets beter voelt. Herken het gevoel heel erg, vooral vrienden die ergens anders wonen! Knuffel voor jou.
Ik herken het wel. Vaak denk ik teveel na tijdens het gesprek waardoor ik mezelf verbeter of nog een grapje erin gooi. En dan wordt het zo ongemakkelijk.
Achteraf ga je dan terugdenken aan het gesprek en kan het zo’n rotgevoel geven.
Wat ik de laatste tijd doe is heel bewust luisteren naar wat de ander zegt en als anderen aan het woord zijn hoef je ook niet altijd wat te zeggen… Dan maar een keer een stilte.
Herken het ook heel erg! Zit met een hele spontane collega op kantoor en vaak richten mensen zich dan toch tot haar omdat zij veel makkelijker praat, wat mijn eigenwaarde weer omlaag haalt haha. en hierdoor vermijd ik ook al maanden de borrels, ben gewoon zo niet op mijn gemak in groepen. Stom
1 like
Vroeger had ik hechte vriendschappen, maar die zijn allemaal stuk gelopen. De laatste liepen stuk rondom een nare (externe) gebeurtenis. Nu heb ik liever geen hechte vriendschappen meer. Ook wil ik geen moeilijke privé-dingen delen. Maar ik merk dat het een beetje spaak loopt naarmate ik langer met iemand optrek. Dan wil ik er het liefst mee stoppen. Maar misschien moet ik er gewoon aan wennen dat ik een deel voor mezelf houd en dat dat oké is.
Dit had ik geschreven kunnen hebben. Echt een en al herkenning. Bij mij heeft het gewoon te maken met mijn fucked up zelfbeeld. Ga daar nu ook hulp voor zoeken. Dus je kunt hier wrs niet zo veel mee maar weet dat je niet alleen bent
Ik heb vandaag eindelijk eens naar de huisarts gebeld om te praten over mijn somberheid. Al zolang ik me kan herinneren heb ik daar last van, ik heb periodes gehad waarin het een stuk slechter ging en dat is wel altijd goed gekomen, maar ik heb altijd het gevoel gehad dat er een soort sluier over me heen hangt. Zo’n drukkend gevoel en een enorm gebrek aan energie. Ben er de laatste tijd pas achter gekomen dat het niet perse normaal is om je altijd zo te voelen. Ik hoop dat ik het allemaal een beetje goed onder woorden kan brengen, vind het wel spannend.
1 like
Niet veel aan toe te voegen, behalve dat ik dat continue sombere gevoel heel erg herken. En nu het is gegaan met mijn vriend is daar paniek bijgekomen.
Dit is zo herkenbaar. Ergens ben ik wel ‘blij’ te lezen dat meer mensen hier last van hebben, want voel me altijd zo sociaal incapabel. Opzich heb ik heel aardige collega’s, kan met iedereen best overweg, maar heb altijd het idee dat mensen nooit zo goed weten wat ze met mij moeten. En eerlijk: dat snap ik wel. Als iemand een beetje probeert te grappen met mij, zoals ze onderling ook vaak doen, dan ga ik altijd maar een beetje awkward lachen, of ik zeg een keer wel wat, maar dan slaat het eigenlijk nergens op. Het stomme: met mijn vrienden kan ik dit wel. Maar met werk lukt dit me gewoon nooit en ben ik één of ander anti-sociaal awkward geval.
Inderdaad ook wat meer mensen hier zeggen: de meeste mensen vinden het prima als ik er wel ben, maar denk niet dat ze me missen als ik er niet was. Merk dat het bij mij ook ligt aan wie ik tegenover me heb. Als ik met één van de sociale, energieke, spontane meisjes werk, voel ik me een soort van geïntimideerd ofzo? En dan ga ik me extra awkward gedragen. Terwijl als ik met een wat meer introverte, rustige collega sta, kan ik prima leuk praten en lachen. En dan denk ik: als ik nou bij iedereen zo kon zijn, dan paste ik er wél helemaal bij. En nu is het altijd gewoon zo net niet.
3 likes
Had vandaag weer een heftige paniekaanval in de auto, wordt er zo verdrietig van 
bij mijn vorige huisarts liep het een beetje spaak bij de praktijkondersteuner, dit is wel een wake up call dat ik maandag maar moet bellen naar m’n nieuwe huisarts.