Hi, ik zag dat iemand had gereageerd op een bericht van mij. Maar kon niet gelijk terug reageren. En nu zie ik hem er niet meer tussenstaan? Misschien verwijdered? T ging over iemand die ook een burn-out had gehad en bij 2 banen na korte tijd was uitgevallen en tot de conclusie was gekomen dat ergens werken wat maar een beetje leuk was geen optie is. Ik zou graag terug reageren! Je mag me ook een pb sturen. En ik vond je vraag heel goed. Over bij mezelf nagaan wat nou precies de reden vd burn-out was. Dit heeft me echt aan t denken gezet.
Ja is goed! Doe maar rustig aan hoor!
Een vriendin van mij heeft kortgeleden de vriendschap verbroken, mede omdat ik niet lekker in mijn vel zat en we eigenlijk niet goed hebben gecommuniceerd over grenzen en verwachtingen van elkaar (van beide kanten). En man, wat kan dat veel pijn doen als iemand een vriendschap op een actieve manier verbreekt. Heeft iemand anders hier ervaring mee en ook hoe je het een plekje kan geven? Ik merk echt dat het een soort rouwen is en als je niet lekker in je vel zit komt het nog extra hard binnen, waardoor je het snel op je zelf betrekt.
Ik heb een tijd geleden ook een ‘break’ gehad met een vriendin maar dat verwaterde soort van gewoon na een rot gesprek via whatsapp. Ik zat toen ook niet lekker in mijn vel en de communicatie liep niet. Uiteindelijk mis ik de vriendschap ook heel erg en is het inderdaad een soort rouwen. En dat geeft ook denk ik niet. Je moet jezelf de tijd geven. Maar rot is het wel. Heb je wel andere vriendinnen?
Het is heel cliché maar afleiding en tijd is hetgeen wat je nodig hebt.
Precies dit inderdaad! Het gevoel van ‘is dit alles in het volwassen leven?’. Vroeger werd ik enthousiast van dingen, had ik energie om ergens naartoe te gaan etc. Tegenwoordig zit ik of op werk of ben ik thuis aan het studeren of gewoon te moe om iets te doen. Ik vind mijn werk best leuk en zie er nooit tegenop om er heen te gaan verder. Ik zou gewoon graag meer tijd/energie hebben voor andere dingen ernaast.
2 likes
Ik weet dat het heel eng is, maar heb je wel eens overwogen het gesprek aan te gaan met deze meiden? Wellicht kan dat heel relativerend werken omdat ik in je verhaal terug lees dat er eigenlijk vanuit hoe zij jou benaderen helemaal geen directe aanleiding is (wat ook niet hoeft hé, ook zonder mag je je zo voelen).
Daarnaast: dat gevoel van nutteloosheid herken ik heel erg. Hangt ook erg samen met dat werken over het algemeen me tegenvalt. Wat bij mij net als bij @tuula werkt: dingen doen die ik echt leuk vind in mijn vrije tijd. Cursussen volgen die ik echt leuk vind, afspreken met mensen die energie teruggeven, erop uit gaan. Zorgen dat er noemenswaardige dingen gebeuren. En heel bewust omgaan met de hoeveelheid energie die ik heb.
1 like
Dit heb ik toevallig dus net gister gedaan met één van hen! We stonden samen en ineens begon zij er uit zichzelf over van: ik heb een beetje het idee dat het soms niet helemaal lekker loopt tussen ons. Ik heb toen aangegeven dat sommige dingen die zij zegt mij onzeker maken. En zij gaf toen aan dat ik soms qua communicatie wat duidelijker moet zijn, omdat ze niet zo goed weet wat ze met mij moet af en toe. Dus nu afgesproken dat we erop gaan letten en af en toe even een gesprekje hebben over hoe het gaat. Dus dat is heel fijn!
De ander heb ik iets minder vertrouwen in, want die past zich eigenlijk nooit aan aan iemand anders/ de situatie. Maargoed heb besloten dat gewoon een beetje naast me neer te leggen. Als je van 20 collega’s maar met eentje niet zo goed overweg kan, dan valt dat heel erg mee! Het helpt ook dat een andere collega van me deze week zei dat ik absoluut niet de eerste was die tegen dit probleem aan liep met deze twee. Dus het ligt dan niet geheel aan mij.
Over werken: Denk dat heel veel mensen idd hebben dat werken tegenvalt. Ik denk altijd dat niks wat je 30+ uur per week doet echt nog super leuk is op een gegeven moment (zijn altijd uitzonderingen natuurlijk). Ik zou ook geen 30+ uur per week aan dezelfde hobby willen besteden. Ik wil ik als over een paar maanden naar 32 uur ga even op een rijtje gaan zetten waar ik energie uit haal en dat meer gaan doen. Ik ben altijd zo iemand die meegesleept moet worden om iets te gaan doen, omdat ik anders geneigd ben gewoon thuis te gaan niksen. Terwijl als ik wel eens een keer wat doe dat eigenlijk altijd super leuk is.
2 likes
De beste vorm van wraak is gelukkig zijn. Ik weet jullie situatie niet precies maar blijkbaar zat haar iets dwars en heeft ze het jou verteld en dan is het volwassen om door te gaan. Ik zou een beetje afstand van haar nemen maar wel vriendelijk blijven, denk dat je niets aan haar hebt. Het heeft geen zin om op eieren te lopen daar word je onzeker van.
Wat betreft de negativiteit, ik moet eerlijk zeggen dat ik nu ook een goede vriendin heb waar ik me steeds meer aan erger omdat ze altijd zo negatief is. Uitspraken als: ‘’ alles gaat altijd mis bij mij, ik trek ongeluk aan’’. Dan denk ik meid, doet niet zo negatief je verpest de sfeer. Ik ga het binnenkort ook wat subtieler tegen haar zeggen want het is een reden om niet meer met haar af te spreken. Ik weet niet hoe negatief jij bent en hoeveel vragen je stelt maar misschien kun je je er een week bewust van zijn, dat je opschrijft bijvoorbeeld alle negatieve dingen die je hebt gezegd en positieve dingen. Je hoeft namelijk niet alles te zeggen.
@Rose_Gold Ik denk dat veel mensen dit herkennen vooral als je net begint met fulltime werken. Het is ook gewoon vroeg wakker worden, werken, naar huis, koken, eten was afruimen en slapen. Het scheelt als je een part time dag hebt dat breekt de week. En in het weekend moet je vaak boodschappen doen, huis schoonmaken, langs bij je ouders/schoonouders. In het begin moest ik hier aan toegeven omdat ik moest wennen op het werk omdat alles nieuw was. Op een gegeven moment ging ik sportlessen in de week inplannen zodat ik nog iets had om naar uit te kijken maar ook een avondje per week doordeweeks sowieso met iemand eten. Ik moest wel alles plannen anders kwam het er niet van. En de zaterdagochtend (lukt zeker niet altijd) ging ik twee uur schoonmaken, 1 uur aan boodschappen doen besteden, en dan had ik dat afgestreept waardoor ik de rest van de dag leuke dingen kon doen en zondag gewoon chillen. Als je alleen maar werkt en rust van het werken dan kom je echt in een sleur.
1 like
@ iedereen die gereageerd heeft; het is inderdaad ook nog te vroeg om er iets over te zeggen, wennen aan 40u duurt veel langer! Helaas heb ik nooit echt de ambitie gehad om fulltime te werken haha, dus misschien staat het me daarom al wel wat meer tegen al. Waarom ik het dan wel doe? Ik werk in het onderwijs en helaas liggen de banen hier niet voor het oprapen. Dit was mijn enige ingang, dus ja… Dit schooljaar minder werken zit er dan ook niet in. Ik hoop dat ik volgend jaar mag blijven en dat ik dan wat kan minderen!
@Maurice misschien moet ik ook maar gaan plannen ja, want ik kan me nu gewoon echt tot niks zetten. De stap om iets te gaan doen, of het nou schoonmaken/sporten of iets aan mijn passie doen gaat is zo groot.
Ik zag dit artikel en ik denk dat het wel klopt:
Maar ik weet niet zo goed wat voor doel ik zou kunnen stellen? Geen idee wat ik wil in t leven😅.
1 like
Dit was inderdaad exact wat mijn bovenstaande gedachte uitlokte. Ik had een gesprek met mijn begeleider van mijn opleidingsplek en hij vroeg op een gegeven moment wat ik wilde met mijn leven. Dus ik noemde een beetje wat ik qua werk wilde bereiken. Maar dat was niet wat hij bedoelde. Dus toen wilde hij dat ik nadacht over inderdaad een overkoepelend iets wat ik met mijn leven wilde. En toen dacht ik ook echt; geen idee?? Ik heb werkelijk geen idee wat ik met mijn leven zou willen bereiken. Ik heb echt niks waarvan ik denk: nou dit zou mijn leven nou echt enorm de moeite waard maken.
3 likes
Ik snap dit artikel niet helemaal. Waarom zou je op zoek moeten naar een doel? Zodat je afgeleid bent van je leven nu? Lijkt mij een mooier streven om te genieten van wat je hebt en waar je bent. Het hoeft toch niet altijd beter/groter/meer.
2 likes
Daar heb je eigenlijk wel gewoon gelijk in!
Nou achteraf vind ik mezelf wel een beetje zuur 
De toon in het artikel staat mij echt niet aan, maar ik denk eigenlijk wel dat het tegelijkertijd kan. En proberen tevreden te zijn met wat je hebt en jezelf uitdagen om je leven leuker te maken. Daar is natuurlijk niets mis mee.
Ben nu zelf aan het lezen in een boek van Lianne Keemink en dat geeft wel leuke inzichten!
1 like
Heeft iemand tips/adviezen om meer in het nu te leven en te genieten van wat er nu gebeurt en meer voor je eigen levensgeluk op te komen? Ik was laatst bij een vriendin en zij heeft net een baby gehad en had het erover dat ze nieuwe voorwaardes wilde stellen op het werk om meer bij haar dochter te zijn. En toen dacht ik wow, dit is eigenlijk best normaal maar ik zou dit dus nooit doen. Ik merk steeds meer dat ik een enorme geldingsdrang heb en zou zoveel dingen kunnen veranderen maar ben bang dat dat overkomt als niet-zo-gemotiveerd of als afschuiven. Het slaat nergens op.
En over het meer leven in het nu, fietste net buiten en zag een jonge vrouw in haar balkon zitten een boek te lezen en ik dacht wat heerlijk als ik dat zou kunnen. Nou kan dat prima wat ik heb een balkon en een boek, en tijd want ik zit ook gewoon te forummen. Maar als ik dan een boek lees denk ik: dit moet ik nog doen, dat moet ik nog doen etc. Heel irritant!!!
1 like
Herkenbaar! Ik ben er nog lang niet, maar ben me hier ongeveer sinds een jaar ook heel erg van bewust en probeer er bij mezelf aan te werken. Wat bij mij helpt om meer in het moment te leven is (sorry sommige dingen zijn misschien heel voor de hand liggend of juist weinig concreet maar het heeft bij mij in ieder geval geholpen bij het proces)
- nadenken over waar die bewijsdrang/perfectionisme vandaan komt en scenario’s in mn hoofd overdenken (bij mij mbt werk) wat er gebeurt/wie ik teleurstel als ik niet “de beste” ben (niets en niemand behalve mezelf). Dit geeft me in specifieke situaties soms rust om een stapje terug te doen.
- cliché maar wel waar: ouder worden. Ik sta er nu ik bijna 30 ben al heel anders in dan 5 jaar geleden. Toen dacht ik dat werk en een carrière het belangrijkste was en nu voel ik aan alles dat ik familie, relaties, mensen etc nog veel belangrijker vind en wil ik daar ook meer tijd aan besteden
- yoga doen (ik lach mezelf bijna uit want dit had niemand voorspelt 3 jaar geleden en ik dacht echt dat het niets voor mij was). Heeft me een beetje geleerd meer in het moment te leven en content te zijn met wat ik nu heb en meer tevreden te zijn met wie ik ben.
- Veel erover praten met anderen die het herkennen
- Dagdelen inplannen waarin ik alleen maar dingen doe die ik leuk vind en dan mag ik niets nuttigs doen en ook geen werk dingen oppakken. Wat mij dan helpt is echt de stad ingaan en niet thuis blijven want dan voel ik me gedwongen iets nuttigs te doen
dit waren een paar dingetjes die in me opkwamen! Vervelend gevoel is het, ik noem het bij mezelf een soort onrust. Hopelijk lukt het je om er aan te werken 
Oh en ik kan ook geen boeken lezen haha, heel herkenbaar! Kan dat alleen als ik minstens twee weken vakantie heb en na een week me ontspannnen voel haha
3 likes
I feel you! Ik moet mezelf altijd een duwtje geven om af te spreken met vrienden omdat ik die sociale drang niet goed herken in mezelf. Achteraf voel ik me dan 100 keer beter en denk ik “hey ik moet vaker wat sociaals doen!!” maar dat lijk ik niet te onthouden haha.
Mocht je ooit wat willen drinken of iets, ik woon op het Zuid (vlakbij het KMSKA).
En zou het misschien helpen om het maar even te laten komen? Ook al is er ‘niks’ soms moet het er gewoon even uit.
Misschien heb je wat aan het 4G schema? Dat kan helpen om je gedachten beter te relativeren. Online kun je er veel over vinden.
Wel rot dat je je gestresst voelt en veel piekert :(. Praat je er wel ook over met je partner,”?