Het niet zo lekker in je vel-topic

Persoonlijk
#992

Nee in cirkels praten heeft ook geen zin, want dat kost enkel energie en levert alleen frustraties op. Hoop dat je snel van ze af bent. Misschien kan je trouwens bijles geven aan kinderen? Het is niet veel, maar misschien geeft het toch nog wat inkomen, geloof wel dat er veel vraag naar is.

Samen verslagen schrijven? Als het voor je werk is, dan moet je dat zeker aangeven, want dat zijn gewoon werkuren, ik neem aan dat jouw collega dat ook doet tijdens zijn werkuren, omdat hij z’n vrije uren daar niet voor wil opofferen. Het is niet eerlijk dat jij dat nog extra moet doen, zonder daarvoor betaald te worden. Heb je een soort teamleider in het po? Ik weet dat dat in het vo zo werkt, maar ben niet zo enorm thuis in het po.

Mocht je trouwens eens een leuke opdracht/idee willen om met je klas te doen, dan wil ik er best over meedenken! Heb nu geen stage meer en vond alternatieve vakdidactische opdrachten verzinnen altijd vet leuk voor mn opleiding haha

2 likes
#993

Ja ik kom er wel uit met extra werk, heb me ook ingeschreven bij een uitzendbureau. En morgen heb ik weer hernieuwde energie (hopelijk).

Hij doet het zeker op zijn werkdag, hij is super secuur met niet werken op vrije dagen etc. Maar totaal geen respect voor mijn vrije dagen hahah beetje jammer. Heb nu ja gezegd omdat ik toch tijd en die ervaring wel op wil doen. En het is volgende week dus feb, dan heb ik iig een nieuw contract met meer salaris, als alles volgens plan loopt. Ga bij tekenen dit dan ook bespreekbaar maken. Dank voor je aanbod! Het wordt ook een beetje tergend om steeds weer leuke dingen te bedenken voor zoom inderdaad. Oke jemig wat een geklaag.

1 like
#994

Ahh dan hoop ik dat dat goed komt! En vooral dat je baan je gewoon salarisverhoging gaat geven.

Oh dat is dan ook echt niet netjes naar jou toe. Zou er dan inderdaad wel op letten, want anders maak jij constant uren op je vrije dagen en dat loopt op een gegeven moment best wel op.
Is ook lastig hoor! Het is fijn dat het online kan, maar het heeft ook echt wel z’n beperkingen en dat is zonde. Elke keer een kahootje inzetten ofzo is ook echt niet leuk na een tijdje.
Ah joh je moet iets toch van je af kunnen schrijven, anders blijf je jezelf opvreten en nu we met corona al weinig mensen zien, kan je al helemaal niet echt meer ventileren, dus gewoon posten :heart:

1 like
#995

Dankjewel! :tulip:

2 likes
#997

Ik snap niet zo goed wat er met aan de hand is, maar misschien helpt het om hier even wat te tikken.

Ik heb echt zo enorm het gevoel dat ik vast zit in een loop. Mijn dagen bestaan uit slapen, eten, werken en 's avonds nog even Netflixen ofzo. In het weekend maken mijn vriend en ik schoon en hebben we amper energie om nog wat leuks te doen. We proberen het wel door wekelijks een date night te houden, maar ik heb er echt minder en minder energie voor. Ik bedenk van alles leuks om te doen, maar in de praktijk brengen lukt op de een of andere manier gewoon niet. Ik loop vast.

Ik heb ook echt de laatste tijd zoveel huilbuien die ineens op komen zetten en mijn vriend zit zelf ook met zijn eigen issues dus die heeft ook niet de ruimte om mij dan een beetje op sleeptouw te nemen. We zijn allebei gewoon op ofzo.

Het gaat verder prima op mijn werk, mijn familie is gezond en ik kan ook wel met vriendinnen erover praten, maar ik weet het gewoon even niet. Rationeel weet ik dat ik niks te klagen heb, maar vanochtend toch een half uur zitten huilen en daarna als een zombie het huishouden maar gedaan.

Ik weet niet wat ik hiermee wil verder, want het is ook niet echt een coherent verhaal.

Tldr: ik zou me prima moeten voelen want mijn leven zit goed in elkaar, maar ik huil veel en heb nergens energie voor buiten werken om.

#998

Is het ook niet gewoon door de lockdown? Lijkt mij best logisch, het is gewoon ook zwaar nu met een kleine bubbel en niks kunnen, kou buiten en redelijk uitzichtloos.

Ik heb zelf ook echt even een moeilijke periode, zit niet in mijn eigen huis maar in een deprimerende anonieme flat op 19 hoog, ik voel me hier zo niet thuis. Omdat mijn eigen huis verbouwd wordt zit ik nu hier. Vorig jaar was een lastig jaar omdat ik me door een vervelende huisbaas niet thuis meer voelde in mijn eigen huis. Nu heb ik een nieuwe huisbaas die alles zou verbouwen, waarvoor ik er vrijwillig tijdelijk uit ben gegaan. Het leek een droom leek, maar sinds gister is er ineens grote onzekerheid dat ik mijn huurtoeslag weleens zou kunnen gaan verliezen hierdoor (ingewikkeld verhaal). En dan kan ik er niet meer wonen. Ik heb me ook in lange tijd ook niet zo down gevoeld, leek alles eindelijk weer goed te gaan, staat nu mijn hele bestaan hier toch weer op losse schroeven (de woonruimte die ik had is nu echt niet meer te vinden hier, dan kan ik weer op kamers gaan wonen). Mehhh zo klaar met alles. Ik wil gewoon mijn eigen plek en door met mijn leven.

1 like
#999

Wat rot dat je je zo voelt! Ik weet niet of je er iets aan hebt: maar ik herken je gevoel wel. Vooral van dat dat je eigenlijk ‘weet’ dat je je goed moet voelen omdat je niets te klagen hebt. Als ik naar alle afzonderlijke aspecten van mijn leven kijk ben ik best tevreden: ik vind mijn werk leuk, ik heb leuke vrienden en familie, ik sport heel veel wat ik leuk vind en ik volg nog een studie voor mijn werk wat ik ook leuk vind.

Maar soms word ik zo moe van dat het altijd maar hetzelfde riedeltje is, elke week weer. Alle afzonderlijke activiteiten zijn leuk, maar niet 7 dagen lang, jaar in jaar uit. Dat je een week hebt afgerond, en dat als beloning de volgende dan weer ongeveer hetzelfde is. Soms heb ik dan het idee dat ik nergens meer ‘naartoe werk’ ofzo. En dat voelt dan zo leeg. Maar ik zou eerlijk gezegd ook niet weten wat ik er dan aan kan veranderen. Want uiteindelijk heb je toch altijd een soort routine in je leven, wat je ook doet.

3 likes
#1000

Ik hoop dat iemand me wat tips kan geven.

Ik heb heel lang een eetstoornis gehad(boulimia) en nu al dik 2 jaar geen eetbuien meer. Eigenlijk ging het heel erg goed, tot de laatste weken. Het komt denk ik deels door de lockdown en het feit dat ik daardoor mijn fijne sportroutine een beetje kwijt ben, en ik ben ook veel in de verleiding gebracht. Een vriendin bracht brownies, mijn man kreeg chocola van zijn werk mee, er is ineens altijd wel wat. En het is net alsof dat in combinatie met het vele thuis zijn nu even teveel is. Ik neem me al weken voor beter voor mijzelf te zorgen maar dan ga ik toch weer teveel snoepen. Mijzelf vanalles ontzeggen werkt absoluut niet, het is ook niet zo dat ik heel veel ben aangekomen. Maar het voelt niet prettig en hoewel het zeker geen eetbuien zijn, begint het gevoel van controleverlies af en toe wat naar boven te komen. Alleen weet ik even niet hoe ik er uit kom en het kan ‘resetten’. Ik weet dat gezonde boodschappen doen helpt en wat meer bewegen, maar het is net alsof ik het overzicht kwijt ben ofzo? Klinkt lekker vaag maar ik hoop dat iemand tips heeft waarmee ik wat meer in balans kan komen.

1 like
#1001

Wat vervelend dat je het gevoel hebt dat je de controle aan het verliezen bent. Alhoewel ik geen boulimia heb gehad, is eten wel een gevoelig punt (gaat meer richting orthorexia soms denk ik). Ik herken ook wel iets van wat je zegt. Voor mij komt dat door het gebrek aan structuur en het niet op kantoor zijn. Daar werd de lunch altijd verzorgd en was het heel makkelijk om gezond en voldoende te eten. Hier thuis schiet eten er vaak bij in, of kies ik iets ongezonds.
Anyway, wat mij helpt, naast inderdaad de juiste dingen in huis halen, is dat ik 1 (of soms 2) ‘cheatdays’ plan. Daarop eet ik alle dingen waar ik de rest van de week zin in heb. Het idee dat ik het ga eten helpt me de rest van de week om het niet dan al te gaan eten. En na zo’n dag ben ik ook altijd wel weer helemaal klaar mee en heb ik weer zin om normaal te gaan eten. Voor mij werkt dit meestal heel goed om alles weer een beetje in balans te brengen, wie weet heb jij er ook wat aan. Take care :heart:

3 likes
#1003

Ik herken dit heel erg. Niks te klagen, maar toch weinig energie en fut. Ik denk ook dat het aan de lockdown ligt. Iedere dag hetzelfde riedeltje. Het is werken-studeren-wandelen-netflix-huishouden. Ik ben wel een beetje uitgewandeld. Ik zou ook minder naar een scherm willen staren, maar ik kan niet de puf opbrengen om een andere activiteit te bedenken.

1 like
#1004

Ik heb geen eetstoornis (gehad), maar wel een wisselende relatie met eten.

Wat bij mij heel erg helpt is acceptatie. Het moment dat ik accepteer dat ik in een fase zit waarin ik meer zin heb in snoep/chips/grotere porties en mezelf toestemming geef om te eten wat ik nodig denk te hebben, kom ik tot rust. En in die rust kan ik beter keuzes maken. Anders sta ik in vechtstand, of het nu is om me vol te proppen of juist om mezelf ervan te weerhouden.
Als ik die rust vind, dan kan ik van het eten genieten en haal ik er meer voldoening uit. Dat betekent meestal dat ik ook sneller genoeg heb.

Soms is honger fysiek, soms mentaal. Ik probeer ook die mentale honger te accepteren en respecteren. Ik vertel mezelf niet dat het nergens op slaat dat ik nu alweer chocola wil en dat ik een slappeling ben als ik het eet. Ik zie het als een signaal dat mijn lichaam me geeft, net zoals een knorrende maag een signaal is. Blijkbaar heb ik ergens behoefte aan. De kunst is nu om uit te vinden of dat daadwerkelijk chocola is (soms wel, en dat mag!) of iets anders. Wat gaat mij het prettigst laten voelen? Op de korte en lange termijn?

Even een disclaimer trouwens: dit is wat ik probeer te doen en soms lukt het. Als het lukt voelt het goed, vandaar de tip. Maar het is niet altijd makkelijk.

7 likes
#1005

Pff ik weet het even niet meer. Paar weken terug heb ik mij ziek gemeld op werk. Ben toen bij de dokter geweest en die heeft me doorgestuurd naar de praktijkondersteuner. Veel stress gehad en nog steeds door het werk en vanaf oktober november werd het steeds erger. Mijn Werkplek is door iemand anders overgenomen en ik moet een ander plekje zoeken. Maar er word zoveel druk uitgevoerd door mijn werk. Dat ik zelf als ik me ziek heb gemeld word gebeld. Dat er ergens plek is als ik dat niet aanneem ik een plek krijg waar ik echt niet heen wil. Zoo klote gewoon, gevoel dat ik niet serieus genomen word.

Geen idee of dit topic goed is ook. Weet gewoon niet wat ik doen moet.

#1006

Wat vervelend! Niet oké dat je werk je zo pusht. Heb je een vertrouwenspersoon oid op werk waar je bij terecht kunt? In plaats van je leidinggevende? En heb je iets aan de praktijkondersteuner? Ik hoop het!

#1007

Wat vervelend allemaal zeg, heb je al contact gehad met een bedrijfsarts?

#1008

Zonder de anderen die reageerden tekort te doen (vind het sowieso al heel erg fijn om reacties te krijgen, dat doet me al goed), maar hier heb ik echt heel veel aan. Ik merk dat hoe meer ik me er tegen ‘verzet’ en het mezelf kwalijk neem, hoe erger het wordt. Accepteer ik dat dit gewoon een fase is, dan blijf ik er veel minder in hangen en snoep ik gek genoeg ook minder (doordat ik niet zo snel in de ‘morgen is het echt gedaan’ gedachte verval). Dankjewel hiervoor!!

1 like
#1009

En @Zora heb nu een mail naar mijn leidinggevende gestuurd met hoe ik mij hierdoor weer voor en dat het echt niet gaat helpen. Dat ze gaan zitten pushen om mij aan het werk te krijgen en het juist affrechts werkt. Helaas nog niet gebeld door de bedrijfsarts, hoop dat die morgen belt. Anders ga ik een tel nummer denk ik maar vragen. Gelukkog wel fijn kunne praten met de ondersteunden. En kan altijd eerder contact opnemen.

#1010

Ik heb opeens zo een gevoel van zelfmedelijden. Ik weet dat ik gezond ben, familie om mij heen heb, een baan heb. Maar het voelt alsof niemand mij echt leuk vindt. Ik ben nog stiller dan normaal, ga naar het werk en kom terug en niemand die even vraagt hoe het met je gaat of je een keer een complimentje geeft. Twee dagen geleden ging ik thuiswerken en ging ik een rondje lopen in de buurt en naar kinderen buiten kijken en had zo een realisatiemoment van: dit ga ik nooit krijgen kinderen. Heb een soort van onzekerheid dat niemand mij leuk vindt of dat mensen mij raar vinden. Ik word daardoor meer mensenschuw en vermijd ook contact. Heb mezelf vandaag gedwongen om naar het werk te gaan en niet thuis te werken en daar was ook niemand die dan een keer vraagt hoe het met je gaat. Voel me zo eenzaam.

3 likes
#1011

Hè, wat naar… Sorry, heb niet veel nuttigs in te brengen maar vind het naar dat je je zo voelt. Knuffel. <3

2 likes
#1012

Wat vervelend dit gevoel! Komt het omdat je bijna niemand ziet door corona, of heb je er al langer last van. Of is er wat gebeurt waardoor je denk dat mensen je niet leuk vinden?

Ik heb vandaag een goed gesprek gehad met de bedrijfsarts, we gaan het werken rustig opbouwen. Wat prettig is om van een ander te horen dat ze problemen met bezetting niet bij mij moeten neerleggen en ik meer mij gevoel moet uitspreken. Maar goed dat is makkelijker gezegt dan gedaan.

2 likes
#1013

@Maurice heel herkenbaar. Heb ook amper vrienden en vind dat ook lastig af en toe.

Heb zelf echt even een dip. De sfeer in huis was eerst kut, toen lag mn oom op sterven, inmiddels is ie overleden. Ik ben niet naar de crematie gegaan onder andere omdat ik dat gewoon niet trok maar ook niet omdat ik die sociale contacten niet aan wilde gaan want heb mn neven en nichten echt al 10 jaar niet gezien ofzo. Toen bleek er iemand van t centrum waar die crematie was corona te hebben een dag later waardoor ik daar weer vet veel stress van heb. Deze dip duurt nu 3 weken ofzo en ben er zo klaar mee.
Van mei tot oktober/november ging t wel goed. Vanaf toen werd ik iets voorzichtiger en nu wil ik t liefst dat mn moeder niet eens praat omdat ze dan corona uit kan stoten. En hoe langer dit duurt des te duidelijker word dat mn hersens echt niet oke zijn en ik gewoon een psycholoog nodig heb.

2 likes