Het niet zo lekker in je vel-topic

Persoonlijk
#1395

Ik zit echt in een vreselijke cirkel

tw eetstoornis denk ik

Gebroken hart door een collega die ik iedere dag weer zie, hierdoor weinig eetlust. Afgelopen maanden door de situatie en hard werken 9 kilo afgevallen.

Heb overgewicht dus kan ik goed gebruiken - maar niet op een gezonde manier helaas.

Nu ga ik werken, eet ik de hele dag niet tot nauwelijks (bijv. alleen een banaan of appel). Kom ik thuis na 10 uur, want ik ben workaholic, vluchtgedrag. Fucking honger. Bestel of haal ik eten, altijd “slecht”, friet pizza sushi wok. Eet ik dat als diner en zit ik vol en voel ik me weer moe en slecht. Elke dag opnieuw.

Collega spreek ik niet buiten werk en ook niet mogelijk (elkaar op alle kanalen geblokkeerd) maar is nog steeds een van de leukste personen die ik ken (zo voelt dat nu).
Rusteloos leven, hem elke dag zien, maar ook een rusteloze gedachte dat ik hem straks in de zomer 2 maanden niet zie en spreek. Ga er eigenlijk nu al kapot aan. Vind het leven gewoon kut, al die gevoelens, niks compenseert dat voor mij.

Heb super lieve vrienden familie leuke dingen in het vooruitzicht reis veel goed salaris fijne baan waarschijnlijk promotie en nu zelfs een hele goeie date maar hoeft allemaal niet zolang ik me keer op keer weer zo uitgeput - kapot - moe - vol en tegelijkertijd leeg voel.

Moest het ff kwijt :cry:

2 likes
#1397

En als je aangeeft dat je het moeilijk hebt op t moment, maar wel mee wil en als je naar huis wil dat je gewoon gaat? Is dat een optie?

1 like
#1399

Ik kan je daar denk ik ook niet bij helpen, behalve dat ik precies hetzelfde heb:(. Misschien helpt het stukje herkenbaarheid een mini beetje tegen je eenzaamheid.

3 likes
#1400

Ik dacht er inderdaad wel aan om misschien wat eerder weg te gaan. We gaan ook nog uit daarna en dan hoef ik natuurlijk niet tot het einde te blijven. Maar ik hoop dat het gezellig wordt en het ook wat afleiding geeft.

3 likes
#1401

Ik hoop dat je hoe dan ook een leuke dag gaat hebben! :green_heart:

2 likes
#1403

Ik denk dat het helemaal niet raar of ongewoon is om zo’n periode te hebben waarin je jezelf kwijt bent en even niet zo goed weet wat je wil/moet (zal bij iedereen anders uitwerken natuurlijk). Het is ook niet niks als je leven op zijn kop staat en je op een leeftijd komt waar je (waarschijnlijk) van student naar werkend iemand gaat etc. Ik vond dat toen ook best pittig en heel erg zoeken, maar heel clichĂ©; ook dat gaat over.
Belangrijk denk ik om wel goed voor jezelf te blijven zorgen. Je hoeft ook niet alles in Ă©Ă©n keer aan te gaan hĂš, je soms een beetje verstoppen voor sommige dingen vind ik niet iets heel ergs. Zolang je je maar niet voor altijd verstopt voor iets natuurlijk maar je kan niet van jezelf verwachten dat je over een week wakker wordt met alles helemaal top op de rit.

1 like
#1404

Ik heb hier al een tijd last van. Ik vind niks meer leuk, of vooral nergens zin in. Ik heb geen hobby’s. Vrienden zien vind ik wel leuk, maar als ik thuis ben ga ik liever mijn huis niet uit en kost het extreem veel moeite. Ik krijg professionele hulp voor mijn mentale klachten, maar het is soms zo frustrerend. Ook thuis kan ik van weinig genieten, soms heb ik het gevoel van constante verveling. Het verschilt uiteraard per dag, maar soms voelt het echt als dat ik mijn tijd moet uitzitten. Heeft iemand hier ervaring mee en of tips om uit die sleur te komen.

4 likes
#1405

Misschien heb je niks aan deze tip, maar ik heb ervaren dat ik soms gewoon iets moet gaan doen zonder dat ik daar zin in heb (of soms zelfs met tegenzin). Dus mezelf echt even dwingen om iets te gaan doen waarvan ik weet dat ik het normaal gesproken fijn vind. Soms merk ik dan na een tijdje dat ik het inderdaad leuk vind en soms ook niet, maar dan ben je in ieder geval in beweging gekomen. Ik merk ook dat het balletje dan een beetje begint te rollen en het daarna makkelijker is om andere dingen op te pakken. Die eerste stap is het lastigste, ook al is het iets kleins. Eigenlijk is dit hetzelfde idee als dat principe van je bed opmaken 's ochtends.

Het hoeft ook niet direct een hobby te zijn he, kan zoiets simpels zijn als een stukje lezen, even naar buiten, iets creatiefs, iets met muziek, etc. Er is vast wel iets waar je over het algemeen een blij/ontspannen gevoel van krijgt?

Je mag deze hele post negeren als je denkt wat een onzin hoor haha

2 likes
#1406

@PaulieBleeker Dit wilde ik ook posten, met als aanvulling dat het idd niet iets groots hoeft te zijn. Soms kijk ik kattenfilmpjes op tiktok liggend in bed, maar het feit dat je iets opzoekt (en niet doods Social media afgaat met continu dezelfde berichten) kan mij soms al helpen even uit de sleur te komen, of iig de tijd zo fijn mogelijk uit te zitten.

3 likes
#1407

@Hippe_kikker thanks beide!

1 like
#1409

Ja ik heb destijds in zo’n periode heel veel getekend, muziek gemaakt en een ‘dagboek’ bijgehouden. Ik voel me tegenwoordig een stuk beter en wil nog een moment uitkiezen om dat dagboek ‘ritueel’ te verbranden om zo ook die rotte periode en dat boek vol gescheld en depressiviteit letterlijk en figuurlijk af te sluiten.

Met therapie (zelfbeeld/zelfvertrouwen) moest ik ook bijhouden wat ik zoal deed op een dag. Dat triggerde me sowieso om meer te doen en ook om in te zien dat ik heus wel, al was het maar matig, actief was. NU vind ik het begin van dat boek sullig, omdat het echt is begonnen met: ‘Ik heb gegeten, Ik heb gedouchet, ik ben 2 minuten buiten geweest’ daarna relativeerde ik dit zelf in mijn dagboek dat ik eigenlijk al wel blij was met dit inzicht en deze kleine stapjes vooruit. Langzaam kwamen er steeds meer dingen op m’n lijstje waarbij ik toch wel weer trots op mezelf was dat ik ze deed. Voor sommige is het misschien vanzelf sprekend maar voor mij op dat moment Ă©cht niet, en toch deed ik ze. Dus mijn dagboek werd daarna ook weer wat vredelievender i.p.v. soms letterlijk een b.l.z. vol met grote scheldwoorden.

1 like
#1410

Dit heb ik dus veel geprobeerd, maar ook daar heb ik geen zin in. Na een of tee keer doe ik de hobby’s niet meer. Wel bedankt! :slight_smile:

#1412

Ik ben suïcidaal geweest (helaas inclusief proberen). Maandag had ik een gesprek over mijn loopbaan en de collega vroeg: ‘hoe wil je herinnert worden, als je morgen onder een bus komt?’. Ik kon gewoon niet snel reageren, omdat het jarenlang mijn wens was om onder een vervoersmiddel te komen. Mijn hoofd kon de link niet leggen tussen de vraag, de situatie (mijn werk) en het gewenste antwoord.

7 likes
#1413

Oh jeetje, wat is het dan eigenlijk een rare vraag om zo te stellen.

Nu ik je reactie heb gelezen zal ik er aan denken om nooit meer zomaar zo’n vraag aan iemand te stellen, omdat je niet altijd weet wat iemand zijn verleden/huidige situatie is.

5 likes
#1414

Ik wilde even kwijt dat ik morgen het tweede gesprek met de bedrijfsarts heb, zit thuis met een burnout. Ik ben er toch weer zenuwachtig voor en ben bang dat ik me niet goed kan verwoorden of het te positief laat lijken. Ben al een uur bezig om uit te typen waar ik last van heb en hoe mijn belastbaarheid is. Vind het lastig om dit uit te leggen omdat het soms best goed gaat (zolang ik niks doe, geen enkele druk heb en maximaal 2 ‘activiteiten’ op een dag doe).

3 likes
#1415

Hoe ging je gesprek?

2 likes
#1416

Wel goed. De bedrijfsarts wil dat ik weer naar het werk ga om te koffiedrinken. Ik heb het gevoel dat dit nog te vroeg is maar ga het toch maar proberen


#1417

Nou zeg, wat een ongepaste vraag. Ik snap de strekking wel hoor maar had dat alsjeblieft even anders verwoord.
Ik snap helemaal dat je van je apropos was.

3 likes
#1418

Goed dat je het gaat proberen en als het toch nog teveel is, is mijn tip dit bespreekbaar te maken.
Jijzelf weet het beste hoe het met je gaat, is het teveel dan is het teveel, kunnen ze hoog of laag springen maar het gaat om jouw gezondheid. Succes iig :blush:

@MevrWillem Ik snap het ook niet. Ik zou ook werkelijk waar geen idee hebben wat ik hier op zou moeten antwoorden, ook omdat ik mezelf probeer te beschermen in ‘wat zouden andere van m’n vinden’. Ik ben al te kritisch op mezelf (ook gedachtes gehad om voor eeuwige rust te kiezen) laat staan als ik me ook nog moet bezig houden met hoe andere mij zouden moeten herinneren.

2 likes
#1419

Geef dit aan bij je arts en werkgever! Koffie drinken klinkt als een klein iets maar is het niet. Je moet je douchen, aankleden etc er naar toe reizen, en dan gaat iedereen je vragen hoe het gaat terwijl je je kut voelt. Je staat automatisch in de schijnwerpers en ‘moet’ dan een beetje gezellig en sociaal lopen doen terwijl dat heel belastend is!

6 likes