@Kaasje Ik ben het met Velours eens dat koffiedrinken heel belastend kan zijn. Toen ik een jaar geleden na uitval met burnout klachten weer op kantoor kwam, werd ik in de eerste minuten al duizelig, kreeg ik hoofdpijn en een waas voor mijn ogen omdat ik in een gesprek met 3 man terechtkwam. Ik kon al die stemmen van verschillende kanten niet goed verwerken. Gelukkig was het plan dat ik een wandeling zou gaan maken met een collega, dus al snel kon ik weg uit die benarde situatie. Achteraf had ik op dat moment prima kunnen vragen of iemand mij naar een stoel wilde begeleiden omdat het niet goed ging. Maarja⊠iets met een masker opzetten en âgewoonâ willen doen.
Ik kan me wel voorstellen dat je het wilt proberen als de bedrijfsarts dat aangeeft. Je zou dan ook kunnen nadenken over omstandigheden die het voor jou prettiger maken en die van tevoren met je werk bespreken. Zo wilde ik niet graag op kantoor zitten, vond ik het prettig om 1 specifieke (leidinggevende) collega te spreken waar ik een goede band mee had en kon ik niks met gesprekken over werk. Het eerste heb ik opgelost door voor te stellen om een stukje te gaan lopen. Het tweede was gelukkig ook voor iedereen prima. Als dat bij jou niet het geval is, zou je kunnen uitleggen dat een âformeelâ gesprek met je werkgever je nog te veel stress geeft en dat je dat gesprek graag op een later moment voert. Je prioriteit mag nu eerst liggen bij ĂŒberhaupt weer wat verbinding met je werkplek en de mensen waarmee je werkt. Het derde voelde mijn collega gelukkig aan. Bij veel mensen gaat dat anders. Daarin zou je ook je wensen aan kunnen geven, van tevoren of tijdens het gesprek.
Bedenk ook dat bedrijfsartsen dit vaak in een relatief vroeg stadium voorstellen, omdat zij hebben geleerd dat re-integratie lastiger gaat als er lange tijd geen contact tussen werkgever en werknemer is geweest. Het gaat ze er vaak vooral om dat je wat feeling houdt met je werkplek. En dat kan natuurlijk in allerlei vormen plaatsvinden. Daarover zou je, als je wilt, ook na het afgelopen gesprek nog met de bedrijfsarts over kunnen sparren. Je kunt prima aangeven dat je het gesprek hebt laten bezinken, dat je de eerste stap toch nog spannend vindt en graag wat ideeën met de bedrijfsarts bespreekt.
hoop dat je vandaag je rust kan pakken.
ik heb een gebroken hart, ik zie de hartenbreker dagelijks op werk, hij heeft mij een half jaar meegesleurd en gemanipuleerd en ik lief het allemaal gebeuren, we werken nu onder afspraken verder, ik overweeg van baan te wisselen maar vind niks waarmee ik dit fucking dure leven kan betalen, ik heb promotie gekregen maar ben geen seconde blij geweest omdat ik me zo treurig voel, mijn huis is net zoân rotzooi, ben al trots als ik mezelf onder de douche krijg, vrienden gaan samenwonen in koophuizen, mensen hebben steeds minder tijd voor me want partners en ik ben alleen, ongelukkig en op. Waar ik mijn afleiding eerder vond in mijn werk is het nu de plek waar ik het meest verdrietig ben. Ik heb al weken niet gekookt, eet amper, als ik eet is het fast food. Vergeet afspraken en laat alles liggen.
Hoop voor je dat je je snel wat beter voelt, maar ik begrijp de pijn. Wat bij mij enigszins helpt om me toch recht te houden is regelmatig even ontsnappen aan de mensenwereld door de natuur in te gaan. Rust opzoeken en proberen het (negatief) denken uit te schakelen.
Echt dat ik me schaam voor mezelf ofzo