Had dit net in het sollicitatie topic gezet maar ik denk dat het hier ook wel past. Kleine toevoeging vooraf; gaat over het feit dat ik niet op m’n plek zit ik m’n huidige functie.
Heel goed gesprek gehad op werk over hoe ik er ik sta. Manager reageerde heel menselijk en lief. Was toch heel fijn. Nu zaak dat ik bedenk wat ik wil en uit haar voorstel een keuze maken. Nou gezien hoe ik als persoon ben is dat heel lastig voor me, doe m’n naam eer aan. Werk ik m’n contract uit, of ga ik voor een vastststellingsovereenkomst bijvoorbeeld. Vind het zo moeilijk want ik wil geen opgever en faalhaas zijn. Zo voel ik me als ik optie 2 kies. Maar zit ook echt niet goed in m’n vel op werk icm privé en merk echt dat ik op m’n tandvlees ga lopen. Burn-out vind ik ergens een groot, heftig woord. Maar goed ik ben altijd heel streng voor mezelf en echt van aanpakken en; ‘mij overkomt dat niet etc’. Terwijl ik wel echt veel te verduren heb gehad dus misschien is dat het wel? Ik weet het niet, hoe weet je zoiets? En dan toch de angst dat ik geen nieuwe, geschikte baan meer vind en for ever thuis kom te zitten. En stel dat ik optie twee kies dan kan ik een uitkering krijgen, maar zo zag ik mezelf nooit. Krijg bij mezelf meteen zo’n uitkeringstrekker beeld in m’n hoofd en dat bén ik niet en wil ik ook nooit zijn. Wil juist graag werken. Maar wel waar ik op m’n plek zit. Nu dit allemaal besproken is, denk ik ook weer: stel je niet aan zo slecht heb je het niet etc. iedereen kan dit. Man zoveel gedachtes. Hele lap tekst ook. Net na het eten helemaal doodmoe in slaap gevallen op de bank van alle gedachtes en nu huilend in bed omdat ik mezelf zo stom vind en er doorheen zit. Lekker warrig verhaal, maar misschien herkenbaar voor mensen die zich ook eens zo hebben gevoeld ofzo?
Hee, wat rot dat je je zo voelt. Is er iets specifieks gebeurd? Mits je het erover wil hebben natuurlijk. Als ik ergens over kan meedenken of je je hart wil luchten?