Hoe ga je om met activisme/idealisme in je dagelijks leven?

#1

Ik vond het lastig om een goede titel te vinden maar het idee achter dit topic is als volgt:

De laatste jaren merk ik dat ik steeds meer aan de kant begin te staan van de bozige veganist, feminist, anti-racist etc. en het begint me een beetje op te breken. Dat geldt voor zowel de constante confrontatie met onrechtvaardige dingen op social media/het internet in general als de mensen in mijn omgeving die het allemaal óf wegwuiven óf juist in dezelfde hoek zitten.

Onrechtvaardige dingen op het internet maken me boos of verdrietig.
Mensen in mijn omgeving die het niet boeit of er lacherig over doen maken dat ik of vaak in discussie terecht kom of gewoon geen zin meer heb om met ze om te gaan.
Mensen die activistisch zijn gaan er soms nog harder op te keer omdat je nog actiever, nog meer “woke” moet zijn en op dagen dat je nu even denk “doe maar niet” je vertellen dat dit je privilege is.

De laatste weken probeer ik me steeds meer los te maken van de negativiteit erom heen. Door minder boos te worden om berichten op social media waar ik op dat moment aan kan veranderen. Door me minder boos te maken om de keuze en gedachten van de mensen om me heen en afstand te nemen van een situatie als ik dat niet lan opbrengen. En door de mensen om me heen (hopelijk) op hun eigen tempo betere mensen te laten worden.

Ik ben eigenlijk heel benieuwd hoe jullie hiermee omgaan of tips hebben. De reden dat ik het hier post is trouwens omdat de meeste onderwerpen waar het om gaat ook onder deze categorie vallen.

11 likes
#2

Ik herken wel dingen die je zegt, denk dat het losmaken van de negativiteit het beste is dat je kunt doen, echt tips heb ik helaas niet.

Ik merk bij mezelf heel erg dat ik bij sommige mensen bepaalde onderwerpen grotendeels vermijd, omdat ik geen zin heb in het eeuwige gezeik, en omdat ik mezelf ook niet altijd even duidelijk uit kan drukken. En soms ook gewoon om het gezellig te houden. Inderdaad wel ook met de hoop dat ze er uiteindelijk ook zelf wel komen.

1 like
#3

Het klinkt alsof je omgaat met veel activisten? Mensen die eigenlijk hun leven hier aan wijden? Ik noem ze altijd beroepsactivisten. Ik vind dat zelf een gevaarlijke groep. Dit omdat zij nog maar 1 doel hebben en dan bereid zijn om hiervoor alles en iedereen aan de kant te schuiven voor hun ideaalbeeld. Het punt is alleen dat iedereen een ander beeld heeft van wat ideaal is. Dat ligt natuurlijk ook aan je werk, interesse, geloof etc.
Ik denk dat als je je daarbij niet (meer) op je gemak voelt je dat gewoon bespreekbaar moet kunnen maken. En dat moeten zij accepteren. Anders zou ik opzoek gaan naar een andere groep die wat minder heftig voor je is.
Het is uiteindelijk jouw leven en je moet hem indelen op de manier die het beste bij jou past. Ik denk dat je er een beetje in bent meegegroeid en nu een andere kant op wil slaan.
Ik zie het altijd als een boom. Maar elke tak groeit uiteindelijk een andere kant op. Soms dicht naast elkaar en soms juist een hele andere kant op.

#4

Het gaat niet eens om beroepsactivisten eigenlijk maar gewoon mensen die heel erg vocaal zijn in alles. En vooral heel polariserend. Je ziet het ook een klein beetje op het forum voorbij komen, er is zo weinig ruimte voor coulantie naar elkaar. Ik snap het ook wel, bijv. seksisme is gewoon slecht en het is niet alsof 20% seksistisch zijn wel okay is of zo maar het voelt soms alsof iedere seconde dat je niet vecht tegen “het probleem” je de andere kant steunt.

Ik heb vanuit mijn werkveld bijv een tijdje flink gezeik gehad omdat ik niet achter de methodes en gedachtes van feministische groepen binnen mijn (redelijk seksistische) werkveld stond terwijl ik mezelf gewoon beschouw als feminist. Wat erin resulteerde dat de andere kant ( type altright, strooiend met termen als sjw en feminazi’s) weer begonnen te roepen dat ik 1 van hen was :expressionless:
Was erg vervelend om uit te komen.

2 likes
#5

Ik vind dit zo’n jammerlijke misvatting. Natuurlijk had je het niet specifiek over mij maar ik ben (en tientallen mensen in mijn leven die ik ken ook) al meermaals een beroepsactivist genoemd vanwege mijn activisme dus ik voel me maar even aangesproken en de praktijk is zo anders. Ik heb helemaal niet één doel, ik heb heel veel (activistische en non activistische) doelen en naast mijn activisme is er ook ruimte voor studie/werk, mantelzorg, vrijwilligerswerk, spelen met mijn huisdier, voor de 500ste keer Harry Potter lezen, in de zon liggen, mensen met andere meningen etc. Hetzelfde verhaal voor de anderen om mij heen. We hebben idealen en die proberen we in de praktijk te brengen maar verder zijn we ook maar gewoon normale mensen met meerdere kanten die echt niet (juist niet) over lijken willen gaan.

@Sjurrr ik zou je eigenlijk voornamelijk echt met klem willen aanraden: (ver)gooi je idealen niet in de bodemloze put van de social media discussie. Die vorm van bezig zijn met waar je in gelooft kan je inderdaad gewoon helemaal leegtrekken en uiteindelijk is het rendement ook nog eens niet heel hoog. Met vrienden heb ik echt de gewoonte dat wij elkaar erop aanspreken: lees de comments niet, klap die computer dicht, kijk heel goed of de persoon die je voor je hebt echt open staat voor een gesprek en een ander gezichtsveld en zo nee, verspil dan je energie niet aan een pijnlijke vruchteloze discussie. Er zijn meer (en naar mijn mening ook betere) vormen van bezig zijn met waar je in gelooft dan altijd en overal de discussie zoeken en mensen aanspreken op vanalles. Sluit je niet op met waar je in gelooft nu je moe bent maar zoek iets dat bij je past! Of dat nou het uitbrengen van veganistische kookboeken, het organiseren van informatie en filmavonden, het praktisch ondersteunen van een bepaalde doelgroep, het plannen van directe acties of het schrijven van opinieartikelen is, ik denk echt dat je je beter voelt als je iets actiefs doet. En als je het daarnaast dan juist ook op sommige momenten ook echt even laat want iedereen heeft ook gewoon rust en ontspanning nodig. Als de mensen om je heen dat niet accepteren als je dat uitlegt en als ze je daarop blijven aanspreken dan zijn het toxische mensen die stom bezig zijn vind ik.

7 likes
#6

Ja dat snap ik. Ik zou dan ook het gevoel hebben dat ik klem zit tussen twee kampen. Ik ben nu wel heel benieuwd naar wat voor werk je doet. Als dat seksistisch is, moet een leidinggevende er wel wat aan doen. Lijkt mij een hele vervelende sfeer om mijn werk te moeten doen.

#7

Ik zou de twee zinnen die er boven staan nog eens goed lezen als ik jou was. En niet gelijk over een term vallen die er toevallig even uitspringt. Niet gelijk in een verkapte aanval gaan wanneer het dus inderdaad niet over jou gaat.

#8

Maar hoe weet jij dan dat die mensen waar jij dit over zegt hun hele leven eraan wijden en wel daadwerkelijk zo in elkaar zitten als jij beschrijft? Dat wordt dus ook altijd over mij gezegd door allemaal mensen die helemaal niet zoveel over mijn leven weten, of mij zelfs nog nooit gesproken hebben. Je komt met een vaak gehoord vooroordeel in reactie op summiere informatie van @Sjurrr, daar reageer ik op. Voornamelijk ook omdat ik in het algemeen graag zou zien dat er een realistischer/menselijker/toegankelijker beeld van activisten ontstaat.

1 like
#9

Ik stel vragen en zeg ik denk. Ik denk staat voor vanuit mij. Dat zijn geen feiten maar wat ik dus echt denk. Ik probeer informatie te verschaffen om een duidelijk beeld te kunnen vormen. Waar ook op wordt gereageerd.
Dat jij het allemaal heel persoonlijk op je neemt is aan jou. Maar als je van mijn kant excuses wilt kun je lang wachten. Sterker nog, ik vind jou zo fanatiek hierin dat ik denk dat jij onderdeel bent van het probleem. Je houd een heel betoog. Je probeert mij te overtuigen van iets. Maar ik krijg niet duidelijk wat nou je probleem is behalve dat ik zei beroepsactivist. Jij gaat er met de volle lading overheen omdat mensen je zo noemen en je dat niet bent. Ik vind het prima. Ik ken jou niet en het maakt mij niet uit wat je bent of doet.
Maar het ging deze keer niet over jou. Misschien ben je dat wel altijd gewend? Ik raad jou aan om het eens met andere ogen te lezen. En dan zul je zien dat het allemaal niet zo dramatisch is als je het in eerste instantie had gelezen.

#10

Ik heb een eigen bedrijf en werk in een creatieve industrie dus het is niet binnen mijn directe werkomgeving maar vooral binnen mijn (ook internationale) netwerk geweest. Inmiddels is het weer rustiger hoor, iig voor mij maar er was rond 2014 een tijd dat de gemoederen behoorlijk hoog op liepen en het echt oorlog was.

2 likes
#11

Huh? Ik bedoelde het helemaal niet zo zwaar, ik zag gewoon een mogelijkheid om een andere kant te laten zien van wat ik ervaar als een veelgehoorde onterechte weergave van een groep mensen waartoe ik zelf ook vaak wordt gerekend. Maargoed blijkbaar is het een stuk feller overgekomen dan ik het bedoelde en schiet het zijn doel nu compleet voorbij. Laten we maar weer ontopic gaan.

#12

Ik ben blij dat hier nu een topic voor is, want ik herken dit heel erg. Acht jaar geleden ging ik voor het eerst ergens voor staan. Wat begon als experiment (“kan ik dit een maand volhouden?”) heeft ertoe geleid dat ik van de een op de andere dag geen vlees meer at. Ik dronk ook veel frisdrank en daar ben ik ook abrupt mee gestopt. Inmiddels sinds zo’n twee jaar ben ik bezig met veganisme. Dat lukte eerst heel goed, maar dat kost me nu echt moeite. Daarnaast heb ik een focus (gehad) op minimalisme, recyclen, zelf zo veel mogelijk maaltijden zelf en verpakkingsvrij klaarmaken, geen fast fashion meer kopen, etc etc. De lijst gaat maar door. Als ik het zo opsom word ik er echt vermoeid van, omdat ik van mezelf vind dat ik in korte tijd een beetje ben doorgeslagen. Maar het is echt heel moeilijk om te matigen. Het liefst wil ik alles 100% perfect en dat het makkelijk is, maar dat is het niet. Want naast alles wat ik probeer te bereiken, moet ik me in het dagelijks leven vaak verantwoorden over de keuzes die ik maak. Simpelweg zeggen dat je je daar niets van aan moet trekken, is te kort door de bocht vind ik. Want natuurlijk doet het wat met me als men mijn keukenkastjes opentrekt om te kijken of ze me op een dierlijk product kunnen betrappen, of überhaupt in het dagelijks leven alles wat ik eet onder een vergrootglas leggen - ik heb zat collega’s die me eraan willen herinneren dat er een beetje melk zit in een koekje dat ik eet. Het voelt gewoon alsof ik het nooit goed doe. Ben ik flexibel in mijn principes dan nemen ze me niet serieus omdat ik blijkbaar niet zo standvastig ben en als ik wel heel rigide ben dan ben ik ineens heel moeilijk. Ik weet nog steeds niet echt hoe ik daarmee om moet gaan. Op het moment schuif ik het van me af, maar ik voel me ook deels verantwoordelijk voor de beeldvorming van mensen zoals ik. Zo’n actie als in de Efteling kan me dan ook echt woest maken, omdat het niet bijdraagt aan een positieve beeldvorming. Misschien wil ik wel gewoon dat mensen me zien als positief ondanks mijn “bijzondere” levensstijl.

11 likes
#13

Klinkt als een baan waar veel uitdaging in zit! Maar ook iets waar veel verschillende karakters met verschillende ideeën werken.

#14

Als ik dit lees dan moet ik weer denken aan een interview dat ik ooit op de radio hoorde met een man wiens geheugen ergens in de jaren 80 beschadigd was geraakt zodat hij sinds die tijd niet meer in staat is geweest om nieuwe herinneringen op te slaan. Hij wordt iedere dag voor zijn gevoel opnieuw wakker in de jaren 80 en leert de huidige samenleving steeds weer opnieuw kennen. Hij sprak over hoe hij dag in dag uit weer schrikt van hoe keihard en hoe fel de maatschappij geworden is. Ik vond dat zo interessant (en ook wat verdrietig) om te horen.

Wat je schrijft vind ik op bepaalde punten best herkenbaar. Het kan best zwaar zijn om het gevoel te hebben dat je onder een vergrootglas ligt en dat je hoe dan ook negatief beoordeeld wordt. Heb je ook mensen om je heen bij wie je je wel fijn voelt ook als het gaat om deze onderwerpen? Dat ervaar ik zelf echt nog als het meest helpend.

1 like
#15

Ik ben het vooral eens met verpakkingsmateriaal en fast fashion. Ik moet bekennen dat ik ook wel eens wat bij de Primark haal. Maar dat is ook omdat ik werk met een doelgroep waar ik het me gewoon niet kan veroorloven om iedere week een nieuw shirt te lappen van € 50,- om maar wat te noemen. Ze zijn nu bezig om bedrijfskleding weer (opnieuw) te introduceren. Maar dat duurt al weer een paar jaar en een x aantal teamleiders.
Plastic wordt gedumpt in de oceaan. En die arme dieren komen vast te zitten. Brrr.
En inderdaad die actie van de Efteling kan ik niet waarderen. Ik kom eigenlijk nooit in dat gedeelte van het park. En ik houd niet zo van de shows. Ik ga liever naar de droomvlucht etc. Dus heel eerlijk ik wist dat niet. Simpelweg omdat ik dat nooit heb gezien.
Ik vind het wel vervelend voor je dat je collega’s jou gaan vertellen wat je wel en niet mag doen. Zoals dan met dat koekje. Ik zou dan gewoon van me afbijten. Jij zegt toch ook niet tegen hun dat het wel erg veganistisch is wat ze eten?

#16

Als het gaat om de mensen om me heen dan voel ik me maar bij weinig echt op mijn gemak. De meeste mensen in mijn omgeving zijn simpelweg niet bezig met dezelfde onderwerpen (of wuiven het weg, zoals @Sjurrr aangaf) dus ten opzichte van hen heb ik soms de neiging om me juist als groen meisje te verhouden, zodat ik ze op die manier kan informeren. Maar zoals ik het nu verwoord valt het op hoe ongelukkig die positie eigenlijk is. Niemand heeft je erom gevraagd en dus belast je jezelf met een taak die alleen maar energie kost en over het algemeen (zowel offline als online) weinig oplevert.
Aan de andere kant ontmoet ik ook wel mensen die ik als radicaal beschouw en ik word daar echt heel ongemakkelijk van. Ineens voel ik dan hoe groot de kloof is tussen hun denkwijze en die van mij, of hoe groot de kloof is tussen hoe zij leven en ik. Het liefst distantieer ik me van zulk activisme.
In het dagelijks leven hanteer ik over het algemeen een leef en laat leven-principe. Omdat ik het zelf niet fijn vind om te worden aangesproken op mijn keuzes, wil ik een ander ook niet om de zijne veroordelen. Dus als iemand voor mijn neus vlees wil eten of drie keer per dag zijn koffie in wegwerpbekers wil consumeren, dan moet ik dat accepteren (vind ik).

#17

Ja, ik herken me wel heel erg in wat je zegt behalve dat ik het dus moeilijk vind om mensen voor mn neus te zien eten. Op het moment probeer ik dat maar op te lossen door niet met/bij anderen te gaan eten. En inderdaad dat verschil tussen de radicale in je eigen omgeving te zijn en dan radicalere mensen tegen te komen en denken fuuuuuck, die staan bijna even ver van me af als de andere kant…

2 likes
#18

Dit is echt zo herkenbaar. Ik ben ook maar een mens met zwakheden en mindere dagen, dat niet meer dan haar best kan doen. Ik ben veel met de problemen rondom fast fashion bezig, maar ik kom van ver, en ben soms nog te verleiden als ik echt ergens verliefd op ben geworden en het niet kan vinden in duurzame vorm. De ‘grapjes’ die daar dan over gemaakt worden door vrienden komen me na een tijdje ook wel de keel uit. Ik denk dan altijd maar dat ik het over het algemeen in ieder geval wel beter doe dan zij, dus dat die zeldzame misstap heus niet zo erg is.

2 likes
#19

Ik ben 5 jaar geleden abrupt gestopt met vlees, vis en al snel daarna met veel andere dierlijke producten. Daarnaast probeer ik zoveel mogelijk ‘goed’ te doen, denk aan het vermijden van plastic verpakkingen, we hebben een auto weggedaan, ik heb al zeker een jaar geen nieuwe kleding gekocht, ik heb een groentetuin en op het moment zijn we zelfs de voortuin aan het transformeren tot een bloementuin waarbij we gerecyclede producten gebruiken.

Ik ben het eigenlijk zat om mezelf steeds te moeten verdedigen. Zo word ik ook steeds ‘bozer’ indien mensen beweren perse vlees nodig te hebben? Hallo, ik leef al jaren zonder en ik ben kerngezond. Een ander voorbeeld; mijn buurmans heeft toevallig zijn hele voortuin betegeld en hij snap TOTAAL niet waarom wij voor veel bloemen gaan. Dat ik het doe voor de natuur om ons heen omdat het slecht gaat met insecten, interesseert hem geen hol. Daar is toch geen discussie mee mogelijk? Alles voor zijn eigen gemakzucht. Vriendinnen snappen niet waarom ik niet ‘gezellig mee ga shoppen’.

Ik merk persoonlijk dat ik geen zin meer heb in die eeuwige discussies. Ik doe gewoon lekker waar ik me goed bij voel en that’s it. Ik heb het persoonlijk niet in me om de hele wereld te veranderen.

6 likes
#20

Mooi onderwerp. Ik probeer te blijven zien dat ik alleen echt werkelijk invloed heb op mijn eigen gedrag en dat mensen het recht hebben om hun eigen overtuigingen te hebben. Ik ben vega en feminist en draag dat best wel uit, maar met name door mijn eigen gedrag waardoor gesprekken volgen. Ik probeer niet boos te zijn, zonde van mijn energie!

1 like