ons adoptieverhaal, al vaak over gepost dus niet zo boeiend voor de rest misschien
Ik wil al jaaaaren heel graag een hond maar het was daar het moment niet voor qua woonsituatie/studeren/werk etc. Dus ik kijk eigenlijk al jaren regelmatig op verhuisdieren.nl en dat soort websites om een beetje te dromen over âop een dagâ. Toen kwam ik in november vorig jaar onze hond tegen en ik was meteen verliefd, haar uiterlijk vind ik gewoon heel erg leuk en haar beschrijving klonk super leuk en passend voor onze situatie (kan in de auto, kan alleen, kan met katten, kan met kinderen (voor de toekomst), etc.), en toevallig kregen wij in december de sleutel van ons nieuwe, grotere huis, niet meer in Amsterdam, met kleine tuin⊠Ik kreeg haar niet uit mijn hoofd en toch uiteindelijk contact gezocht met het gastgezin waar ze zat in BelgiĂ«. Uiteindelijk stemden zij ermee in haar voor ons te âreserverenâ tot we verhuisd waren als we haar wilden adopteren. Toen zijn we snel gaan kennismaken en ze was echt MEGA lief. Heel zachtaardig, kwam meteen knuffelen, echt een schat. Wandeling gemaakt. Echt top. Ja ik was verliefd en wist dat ik haar heel graag wilde adopteren.
Eigenlijk is en was alles heel chill met haar, ideale hond, het enige werkpuntje was dat ze wel reactief is naar andere honden tijdens wandelingen (ze was wel probleemloos met de andere honden in huis, en ook op een losloopveld deed ze het goed, en ook in het asiel nooit een incident gehad ofzo), maar dat reactieve was al veel minder geworden bij die Belgen dus ze verwachtten dat dat geen grote problemen zou veroorzaken en alleen maar beter zou worden als wij bereid waren er rekening mee te houden en er aan te werken.
Toen ze bij ons kwam waren we net 1 week âverhuisdâ, maar we moesten echt nog kei veel doen in huis zoals de keukenvloer leggen en de keuken installeren 
grote dingen dus zeg maar. Het was best wel een hectische en rumoerige tijd die ook wel lang duurde, tot april ofzo, en ik denk dat dat ook wel effect had op onze hond, die natuurlijk net verhuisd was en dan ook nog eens in een onrustige situatie terecht kwam met gestresste mensen. Niet ideaal.
Uiteindelijk is ze na de eerste week ook best wel heftig gaan reageren op mensen die voor de deur staan en/of binnenkomen: echt flink blaffen en grommen. Ze doet verder niets, maar het geeft haar wel veel stress (en het is ook niet super leuk voor de mensen die langskomen). Ik weet niet of dat een gevolg is van die eerste stressvolle periode bij ons, of ĂŒberhaupt het verhuizen van het asiel in Spanje naar een gezin in BelgiĂ« en dan na drie maanden weer naar ons. Maar dat was gedrag dat ze niet echt vertoonde bij de mensen in BelgiĂ«. Best wel vervelend, maar op zich geen ramp en we werken daar ook aan en het gaat wel beter, maar wel iets onverwachts dus.
Het reactieve naar andere honden op straat is ook veel heftiger dan we verwacht hadden. Die mensen in België zeiden dat ze op een gegeven moment wel gewoon een hond konden passeren aan de overkant van de straat, maar daar is hier nu echt geen sprake van. Na veel training gaat het nu soms goed als er een hond op 50 meter is en we de andere kant op gaan, en het laat haar sowieso niet koud. Wij hadden ook geen ervaring met honden en al helemaal niet reactieve honden, dus het kan er ook aan liggen dat wij het gewoon nog niet optimaal doen, of dat het dus erger is geworden sinds ze bij ons is. We doen dus cursussen en trainingen en leren veel en we boeken wel echt vooruitgang, maar het is wel extremer (bij ons) dan we hadden verwacht.
Er zijn 2 dingen waar ik nu echt mee worstel, en dat is dat ze andere mensen wel spannender vindt dan verwacht. En in het bijzonder mijn vader vond ze in het begin echt best wel eng terwijl ik met hem juist had afgesproken dat hij een soort vaste oppas/achtervang zou zijn als wij een keer een weekend weg willen of een dag of avond lang van huis zijn. Mijn vader heeft nu 1 keer een avond opgepast maar toen lukte het hem dus niet haar uit te laten bijvoorbeeld omdat ze het te eng vond als hij bij haar in de buurt kwam om de riem om te doen. Het gaat nu wel veel beter tussen mijn vader en haar, en in december gaat mijn vader weer een nacht oppassen, hopelijk gaat dat goed. Maargoed, ik bedoel: het is dus moeilijker om oppas te regelen dan ik verwacht had, omdat zij dat heel stressvol vindt. Een (vreemde) hondenoppas of uitlaatservice zie ik nu ook niet echt als een optie.
En omdat ze dus een stuk reactiever is dan verwacht, kan ik haar ook veel moeilijk meenemen naar plekken. Met de auto bij mensen op bezoek gaat wel, maar ik had ook wel de fantasie met haar naar een terras of park te kunnen oid en dat is nu nog wel een stapje te ver - al denk ik wel echt dat we daar gaan komen.
Het gevolg van deze twee dingen (oppas lastig en reactiever dan verwacht) is dat ze wel vaker langer alleen is dan ik zou willen. Gelukkig kan ze goed alleen zijn, maar in alle eerlijkheid is ze nu wel eens een avond 8 uur lang alleen (dan ben ik overdag wel de hele dag thuis geweest hoor) en eigenlijk vind ik dat niet kunnen (ook al lijkt ze er helemaal niet onder te lijden).
Ik ben zelf sinds november vorig jaar ziek, dus ben het afgelopen jaar heel veel thuis geweest. Ik hoop binnenkort weer te gaan werken maar daar maak ik mij ook wel zorgen om. Mijn vriend werkt 4 dagen en ik wil ook maar 4 dagen werken, en dan allebei de helft thuis; dan zou het wel uit moeten komen maar ik weet nog niet waar ik ga werken en wat dan kan. Eerder dacht ik, als het zo is dat er een dag is dat we er allebei echt niet kunnen zijn, kan ik mân vader vragen of een oppas/uitlaatservice inhuren, maar dat is nu iets minder vanzelfsprekend.
Lang verhaal kort ik dacht het allemaal goed georganiseerd te hebben maar sommige dingen zijn toch anders dan verwacht en dat is soms wel moeilijk.
Oh maar al met al is ze echt FUCKING lief en leuk en ik ben echt gek op haar, sinds een maand of twee denk ik echt JA, GOEIE KEUZE. Daarvoor twijfelde ik soms wel of ik er goed aan had gedaan.
