De kat van een vriend ligt op sterven (bijna 17 jaar oud, heeft kanker) en ik ga vanmiddag afscheid nemen. Ik heb best wel veel op hem gepast de afgelopen 2,5 jaar, en hij woont momenteel om de hoek dus ik zie de kat sowieso regelmatig. Het is goed zo, we weten wat de dierenarts gaat zeggen vanavond en zijn baasje wil hem niet laten lijden. Toch zit ik te huilen als een baby. Ik raak zo snel gehecht aan dieren en vind het zo erg als ze pijn hebben. Hij heeft echt het beste kattenleven gehad dat hij kon wensen, maar ik blijf het zo verdrietig vinden. Ook voor die vriend, hij heeft hem ooit als kitten gekregen toen hij 10 was, dus die kat is er het overgrote deel van zijn leven geweest.
Ik ga binnenkort groter wonen, op een appartement dat geschikt is om een kat te houden. Ik heb me altijd voorgenomen om oude katten uit het asiel een fijn laatste thuis te geven, maar als ik zie hoeveel verdriet ik elke keer heb bij het verliezen van een dier (o.a. vorig jaar zelf afscheid genomen van mijn kat die nog bij mijn ouders woonde, was 15 dus is ook een groot deel van mijn leven er geweest). Ik weet gewoon niet of ik dat kan? Bij oudere katten weet je dat je sneller een keer afscheid moet nemen, en ik ga me toch elke keer zo hechten aan een beestje… ik weet niet of ik dat kan?
Het blijft gewoon heel erg verdrietig.




altijd fijn he




