Een paar weken geleden moest ik (samen met mijn vriend uiteraard) beslissen of we onze geplande vakantie wel door zouden laten gaan nadat we van de verloskundige hoorden dat op de echo te zien was dat mijn zwangerschap misschien niet goed zou aflopen (kans was 50/50 dat het in de vakantie mis zou gaan).
Misschien niet de allermoeilijkste of -zwaarste beslissing in mijn leven, maar vond hem erg heftig en dacht er meteen aan toen ik de topic titel zag.
6 likes
Ja ik heb in de laatste week van de vakantie (we gingen 2 weken) een miskraam gehad. Achteraf echt geen spijt van de beslissing, het kon twee kanten op en had zoveel behoefte aan gewoon 2 weken weg zijn met zān tweetjes. We hebben ondanks het verdriet wel van de vakantie kunnen genieten (beetje op een andere manier dan normaal natuurlijk maar toch).
4 likes
Niet zelf genomen.
Maar ik had een enorm sterke band met mijn hondje. Had hem genomen om mij te helpen met mijn paniek/angst stoornis. En hij heeft mij zo erg uit die put geholpen.
Tot dat die 2 jaar later dood werd gebeten in mijn eigen voortuin door een loslopende hond.
En klinkt voor vele misschien overdreven maar er is echt een stuk van mijn hart afgebroken en nooit meer aangegroeid.
3 likes
Jeetje wat heftig 
Alsook alle andere verhalen hierā¦ Jezus 
Lief van je, dankje voor je reactie 
Abortus. En het uitmaken van relaties, maar dat was echt wel van een andere orde dan dat.
Ik twijfel er nu over om van werk te veranderen omdat het te veilig/makkelijk wordt waar ik nu al jaren zit. Vind ik ook heel moeilijk. Maar natuurlijk ook weer niet zĆ³ groot.
2 likes
De beslissing om bij mijn vriend (man) te blijven en daarmee ook de keuze te maken dat ik nooit moeder zal worden. (Man wil geen kinderen Ć©n we zouden een medisch traject in moeten vanwege vruchtbaarheidsproblemen aan zijn kant.) Ik ben heel gelukkig met hem maar soms vraag ik me af of het de juiste keuze was. (In theorie zou ik op zoek kunnen gaan naar een andere man of alleenstaande moeder kunnen worden maar dat is niet zoals ik het wil.)
6 likes
Heel goed naar je gevoel luisteren is het beste wat je kan doen. Hoe lastig dat soms ook kan zijn.
1 like
Heftig zeg! Kan me voorstellen dat je altijd wel met wat twijfel blijft zitten, dat is denk ik menselijk. Hebben jullie hiervoor/ voor deze beslissing ook hulp gezocht qua therapie of heb je dat helemaal zelf gedaan? Sorry als het te persoonlijk is, lijkt me gewoon zoān moeilijk vraagstuk!
Lijkt mij ook een hele moeilijke keuze.
1 like
Ongevraagde bemoeienis van mij hier maar ik heb hetzelfde meegemaakt en kwam van de week dit lied tegen dat voor mij echt heel mooi verwoordde wat ik voelde:
!! alleen luisteren als je op een plek en moment bent waar je kunt huilen eventueel !!
https://www.youtube.com/watch?v=Npq_ieGCzes
Songtekst:
Jill itās Amanda just waving from London
I know that youāre going tomorrow, the hardest decision
And Iāve been on the side of the phone for a month
And I know youāre in hell and you know that I know what youāre feeling
Lifeās such a bitch, isnāt it?
When you have a baby, they throw you a party
And then when you die they get together for a cry
But no oneās gonna celebrate you
No oneās gonna bring you cake
And no oneās gonna shower you with flowers
The doctor wonāt congratulate you
No one on that pavementās gonna
Shout at you that your heart also matters
Iām not sure that youāll get this in time
I donāt know if youāre checking your voicemail at all
But in case itās the morning
And youāre off at the green line and walking through Copley
I want you to stop for a second, I want you to listen
You donāt need to offer the right explanation
You donāt need to beg for redemption or ask for forgiveness
And you donāt need a courtroom inside of your head
Where youāre acting as judge and accused and defendant and witness
Itās a strange grief but itās grief
Look at all the women in the street
You know the statistics, Jill
Even though they may not help
Isnāt it amazing
How we can never tell
Who is in an identical hell
No oneās gonna celebrate you
No oneās gonna bring you cake
And no oneās gonna shower you with flowers
The doctor wonāt congratulate you
No one on that pavementās gonna
Shout at you that your heart also matters
No oneās gonna compliment you
No oneās gonna nod their head
And wink in league with what you are pursuing
No oneās gonna tie surprise balloons
Onto your desk at work
And no oneās gonna ask you how youāre doing
But Iāll be back in Boston by next Thursday
Why donāt I come over?
I can bring some friends if you want us to come
We can bring you cake and we can bring you flowers
We can bring you wine and we can talk for hours
Ukulele by request
Weāll throw you the best
Abortion shower
12 likes
Nee (nog) geen hulp gezocht. Voor man hoeft dat ook niet, die vind het moeilijk om mijn verdriet te zien maar staat achter zijn beslissing. Misschien moet ik het wel een keer met iemand gaan praten, om me heen hebben al mijn vriendinnen nu āopeensā babyās of zijn zwanger en dat maakt het wel moeilijk. Maak het mezelf misschien ook lastig omdat ik ook vind dat mijn keuze is om bij man te blijven dus moet ik ook maar dealen met de consequenties.
Wat ik zo indrukwekkend vind aan de verhalen hier, de meeste beslissingen worden genomen omdat ze het beste zijn voor degene zelf, hoe moeilijk ook. Dat vereist zoveel moed.
1 like
Ik heb je verhaal al eens eerder gelezen. Heel heftigā¦
Mijn moeilijkste beslissing is juist de andere kant van dit verhaal. Ik heb namelijk twee weken geleden besloten om uit elkaar te gaan met mijn vriend omdat hij geen kinderen wil en ik wel.
Heb twee jaar lang nagedacht of ik mijn toekomst zonder kinderen voor me zie/gehoopt dat hij ze misschien toch zou willen, maar het zit er helaas niet in.
Ik weet van mezelf dat ik het hem kwalijk ga nemen als ik niet eens de kans krijg om in ieder geval te proberen voor kinderen te gaan. Ik ga dan toch liever voor de onzekerheid dat ik misschien nooit meer zoān leuke vriend ga vinden en misschien ook wel nooit kinderen krijg of het uiteindelijk alleen ga doen. Maar dan heb ik het in ieder geval geprobeerd. Voor mijzelf had ik er niet mee kunnen leven als ik het niet had geprobeerd, althans zo denk ik er nu over. Maar ik begrijp ook helemaal als je een hele goede relatie niet wilt opgeven voor iets wat misschien niets eens gaat gebeuren. Vandaar dat het mij ook twee jaar duurde om tot deze beslissing te komenā¦
Sterkte 
17 likes
Wat stoer, echt respect en sterkte voor jullie! Nieuwste afl van Damn Honey de podcast gaat over kinderen/kinderloos zijn. Best heftig maar ook wel interessant
2 likes
Wat naar. Veel sterkte ! <3
1 like
Heftig! Je hebt helemaal niet kunnen genieten van de kraamtijd, als ik het zo lees. Je hoeft hier geen antwoord op te geven, maar ben benieuwd of je een postpartum depressie hebt gehad?
1 like
Wat moet dat een heftige periode zijn geweest
3 likes
Klinkt als een hele heftige beslissing maar als je het inderdaad al zo zeker weet dan is het echt heel goed dat deze stap hebt genomen. Want het lijkt me hoe dan ook wel heel verdrietig. Maar je weet nooit wat de toekomst brengt en nu weet je wel zeker dat je wel altijd de mogelijkheid hebt geprobeerd. Dus snap wel dat je er zo lang over gedaan hebt. En er zijn tegenwoordig ook wel veel meer mogelijkheden om niet in een āconventionele relatieā moeder te worden. Vind ik ook altijd wel ene mooi idee. Maar toch: sterkte!
(Bij mij speelt ook mijn leeftijd wel mee, dan zou ik echt binnen 2 jaar man moeten vinden/zwanger moeten zijn anders vind ik mezelf echt te oud.)
@Kamerbreed. Dank je wel! Vriendin wees me laatst op dat boek. Was er erg blij mee want het is inderdaad prettig geschreven en ben lid geworden van haar facebookgroep. Zat al wel in een andere groep hierover maar daar maken die vrouwen er echt een drama over en betrekken alle zwangere vrouwen, ook onbekende, op hunzelf. Zo vermoeidend en in mijn ogen ietwat aanstelliger. Podcast ga ik nog luisteren!
3 likes
Wat erg, heel veel sterkte! Hoop dat het nu beter met je gaat.
1 like
Veel heftige beslissingen!
Voor mij was dat het contact met mijn ouders verbreken (2 verschillende momenten, aangezien ze gescheiden zijn). Ik heb het contact met mijn vader verbroken na hier heel lang over nagedacht te hebben. Ik wist dat als ik geen contact meer met hem opnam, hij dat ook niet zou doen. Het was vooral lastig, omdat ik heel erg vermoedde dat er psychisch iets niet met hem in orde is en dat hij zich daardoor niet ānormaalā kon gedragen, maar tegelijkertijd was er bij ons thuis sprake van veel psychische mishandeling. Dus ik worstelde vooral met de vraag: hoeveel verdraag je van iemand, als hij er (misschien) (deels) niet kan aan doen?
Toen ik besloot om het contact met mān moeder te verbreken, woonde ik nog bij haar. Ik heb toen behoorlijk impulsief al mān spullen ingepakt, ben bij mān toenmalige schoonouders ingetrokken en heb al haar berichten genegeerd. Ik heb pas daarna beseft hoe nodig die beslissing was. Ik heb een paar jaar nodig gehad om op mān plooi te komen. Ondertussen heb ik weer af en toe contact met haar, maar ik wil de afstand bewaren.
3 likes