Ik dacht er eerlijk gezegd een jaar geleden wel over na, maar ben toen ‘gewoon’ gaan sporten en op eten letten, en nu ben ik weer tevreden met mijn (nog steeds ietwat uitstekende, maar significant plattere) buikje.
Ben ook heeeel blij dat ik geen nosejob kon betalen in mijn 20s, toen ik mijn neus haatte, want ik ben inmiddels heel blij met mijn natuurlijke neus. Dus voor mij persoonlijk is de les blijkbaar: wacht gewoon even af wat je er later van vindt
Aaf (van Lies) had inderdaad ook zoiets, twee keizersnedes binnen een jaar gehad, ze had toen een soort zwanger uitziende buik die niet meer wegging. Die heeft toen wel een buikwandcorrectie gedaan. In zo’n geval zou ik het zelf ook wel zéker sneller overwegen.
Doet me denken aan die serie nip/tuck van vroeger.
Als ik voor mezelf spreek: ik vond dat zware herstel best ingewikkeld om te zien voor iets dat niet per se ‘nodig’ is. Ik dacht toch steeds: meid, wat doe je jezelf aan. En natuurlijk, ik hoef haar niet te volgen, maar ik vind het dan toch ook wel weer fascinerend dat iemand hiervoor kiest, en hoe dat dan allemaal in z’n werk gaat. Als ik hier lees hoe groot de impact kan zijn als je buik je zo in de weg zit, begrijp ik beter waarom iemand voor deze ingreep zou kiezen. Ik vind het wel een interessante discussie en ik denk dat dit gewoon een heel complex onderwerp is.
Maar voor haar was het wel nodig. Het lijkt me echt vervelend alsje elke dag vervelend voelt over iets waar je alleen zoiets kan doen.
Ik heb een schaamlipcorrectie gehad, niemand vond het nodig maar ik vond het nodig. Ik had er last van mentaal. En ben nog elke dag intens blij dat ik het heb gedaan. Want dat hele stukje zelfvertrouwen wat je ervoor terugkrijgt als je struggle wegvalt is alles waard.
Het gaat er toch niet om wat je partner ervan vind? Je doet dit echt puur voor jezelf.
Sowieso is altijd het uitgangspunt; jouw lichaam jouw keuze. Ik denk dat het juist goed is om wel het gesprek te blijven hebben. Want wat zegt het over de maatschappij dat wij als vrouwen in zon smal hokje moeten passen met platte buiken en porno poesjes om maar te passen binnen een opgelegd schoonheidsideaal. Want uiteindelijk begint het verlies van zelfvertrouwen doordat we om ons heen kijken en dingen internaliseren. We meten onszelf aan wat we om ons heen zien, en daarbij komt dat we in een wereld leven waar de mogelijkheden om aan onszelf te verbouwen groter dan ooit zijn. Ons lichaam is niet langer alleen een functioneel iets wat ons in staat stelt dingen te doen, maar het is ook een soort pronkstuk geworden waarmee we onszelf kunnen ophemelen of neerhalen. Nogmaals jouw lichaam, jouw keuze, maar laten we alsjeblieft als maatschappij wel kritisch blijven op waar we mee bezig zijn én waar onze overtuigingen vandaan komen. Ik heb ook zo lang een schaamlipcorrectie gewild, omdat ik me schaamde en dacht dat alles wat niet lijkt op de porno poes lelijk en fout was. Tuurlijk had het me jaren aan schaamte gescheeld als ik het toen wel had laten doen, maar het overwinnen door mezelf iets nieuws te leren; hey mijn frommel poes is ook prachtig en super functioneel; is me nu goud waard.
Einde van mn off-topic rant
Ik had ‘nodig’ al bewust tussen aanhalingstekens gezet, maar je hebt helemaal gelijk natuurlijk. Wij kunnen van buitenaf niet zien hoeveel last iemand ergens van heeft. En het moet inderdaad fantastisch voelen als dat dan eindelijk is opgelost en je verder kunt leven zonder die ballast van de onzekerheid.
Ik vind dit ook wel generaliserend dat jij druk hebt ervaren betekent niet dat in dit geval alle vrouwen die iets veranderen onder maatschappelijke druk staan.
Je zegt wel jouw lichaam, jouw keuzes maar daarna komt een betoog over internalisatie dan lijkt het mij geen keuze meer? Ik ben het met je eens dat maatschappelijke normen kunnen beïnvloeden maar motivaties om daadwerkelijk over te gaan tot operatie/ingreep whatever zijn veel complexer dan een sociologisch kader. Ik geloof dat vrouwen zelf in staat zijn om gemotiveerde keuzes te maken, los van ideaalbeelden.
Juist alles wat jij hier beschrijft gaf mij het gevoel dat waar ik onzeker over was niet mag zijn. En dat vind ik ook over Lotte. Hele onpopulaire mening hier op het topic volgens mij, maar ik was ook onzeker over mezelf geweest als ik haar buik had gehad, en ik had het ook laten doen als ik er het geld, de tijd etc voor had gehad.
Het gesprek is goed, maar om zo te oordelen over waarom iemand deze keuze maakt hoort daar niet bij vind ik. Waar de onzekerheid ook vandaan komt, soms gaat die simpelweg niet weg.
Goed punt, juist fijn dat er verschillende meningen zijn, onpopulair of niet. Lijkt mij juist goed dat er ruimte is voor beide zodat we niet in een echokamer leven.
Nee, ze hangt alleen maar in haar Amsterdamse “clubhuis” of in Spanje bij Iris 
Toxic Iris
Romy doet echt net of zij de enige moeder is die twee zieke kinderen tegelijk heeft. Alsof er verder geen werkende ouders zijn met dit soort problemen……
Annemerel heeft die sws ook. Niet gekeken maar gók ik
Nee maar zij heeft het extra zwaaaaar en ook nog met two under two!!!
Helemaal optional btw
Ja maar zij doet dan met d’r kinderen mee, dat altijd ziek zwak en misselijk zijn hebben ze niet van een vreemde hè.
Lotte die zich niet ‘comfortabel’ voelt in strakke kerstjurkjes en daarom creamy fabrics adviseert 🫠 zo ongeloofwaardig, je ziet geen verschil bij voor en na
Ik wilde dit echt net zeggen haha. Niet echt geloofwaardig nee en jammer dat Lotte er toch reclame voor maakt op deze manier. Maar goed het zal wel flink opleveren
Echt iedereen en zn moeder maakt daar reclame voor op insta. Zie bij niemand echt goed verschil.