Vandaag spoelde ik niet zomaar een pil door de wc. ik spoelde een hoofdstuk weg.
Jaren waarin het leven anders liep dan gedacht. Relaties die eindigden. Teleurstellingen die pijn deden. Twee mensen die eerst hun eigen storm moesten overleven. En toch staan we hier.
Jij met jouw kinderen. Ik met de mijne.
Een samengesteld gezin dat niet volgens het perfecte plaatje ontstond, maar wel uit oprechte liefde. Terwijl ik dat kleine pilletje zag verdwijnen, voelde ik de tranen opkomen. Niet van verdriet, maar van besef.
Besef dat ik weer durf te dromen.
Dat ik een toekomst zie waar ik ooit niet meer in geloofde.