Ze heeft ‘Amsterdam is het centrum van de wereld’ al helemaal gelukt. Want in Deventer rijden op zondag bussen maar 1 keer per uur.
En in Gent is het nog veel erger: “. Ik bleef laatst in Gent slapen; na tien uur was er niks meer open.” (Misschien iets met lockdown?)
Vind het afschuwelijk wat haar overkomt en dat is nooit goed te praten. Maar kon haar boek niet door komen, heel slecht geschreven. Al is haar verhaal zelf wel heel heftig.
Op Twitter was dat, ik ga kijken of ik het nog kan vinden.
@Trivia eens, en ik zeg ook niets over haar ervaringen. Maar ze heeft dingen geplaatst op Twitter die ze nu verwijderd heeft waar mijn nekharen van overeind gaan staan hoor.
Wow ja idem echt. Al komen er ook verschillende aandoeningen in mijn familie voor die ik niet wil doorgeven maar klimaat/de staat van de wereld speelt denk ik nog een grotere rol. Mijn vriendinnen gaan nu wel allemaal aan de baby’s ineens en vind dat super leuk voor ze maar ook heel vervreemdend - 2 van de 3 die nu zwanger zijn zijn bijv ook heel erg bezig met nieuws, klimaat etc dus vraag me wel af waar dat verschil vandaan komt, is hun wens dan misschien toch gewoon sterker? En ook wel gek want mijn eigen overtuigingen hierin worden steeds sterker maar met hen praat ik daar niet meer echt over want ja beetje buzzkill wel. En soms vraag ik me ook af of ik misschien de gekke ben/in ieder geval te pessimistisch
Edit: na de laatste verkiezingsuitslagen dacht ik ook echt letterlijk wat jij nu zegt: ik blijf lekker vega eten en rondfietsen en bloemen kweken voor de bijen en verder geef ik het op
Omg dit, vervreemdend is echt het woord dat ik zocht. Vind het wel lastig hoor.
Ik ben eraan begonnen, maar heb het nog niet uit en heb het deze week moeten inleveren bij de bieb. Zal nu wel eeuwen duren voordat het weer beschikbaar komt.
Hier word je toch moedeloos van 
Idd om moedeloos van te worden. en dan ook nog het besef dat complexe gevallen regelmatig ook geweigerd worden met ‘dit durven we niet aan’
Op mijn vorige werkplek ging dit ook zo. Alles voor het geld, op het moment dat een patiënt geen geld meer opbracht werd de behandeling vrijwel per direct gestaakt, we mochten niet eens nog een paar afrondende sessies doen (dit hebben we toen in eigen tijd gedaan). Te genant voor woorden en verschrikkelijk om een patiënt zo te laten vallen 
.
Ik ervaar dit ook wel, zelf heb ik me aangesloten bij een organisatie (XR) en voer ik af en toe actie. Dat voelt voor mij alsof ik iets met die machteloosheid kan doen. Ik geloof wel in de kracht van burgerlijke ongehoorzaamheid en vind dat ethisch gezien acceptabel want de overheid/regering voldoet niet aan haar zorgplicht als het ons niet voldoende bescherming biedt tegen (natuur)rampen.
Ook fijn dat ik daar veel gelijkgestemden heb leren kennen en we hier ook veel over praten. Ik kan niet wegkijken en bijv het nieuws niet meer volgen, al zou ik het soms wel willen.
Wat afschuwelijk. Dit verklaart waarom ik vorig jaar plots te horen kreeg dat ik ruimte moest maken voor nieuwe patiënten. En dat ik dus geen recht meer had op een nieuwe therapie, terwijl mij kort daarvoor juist was geadviseerd die therapie te volgen. Mijn behandelaren waren het daar niet mee eens en hebben ervoor gezorgd dat ik toch met de nieuwe therapie kon starten. Inmiddels zijn beide behandelaren vertrokken bij PsyQ. Dat begrijp ik nu heel goed. Op deze manier kun je toch niet werken?!
Mijn therapie is nu afgelopen. Voor mijn gevoel niet (volledig) met succes, maar er wordt heel erg aangestuurd op vertrek. De nadruk ligt op de doelen die ik behaald heb, maar er zijn minstens zoveel doelen die ik niet behaald heb. En toch ga ik mee in hun ‘het gaat echt veel beter met je-verhaal’. Ik voel me sowieso al te veel, dus je hoeft maar één keer iets te zeggen over wachtlijsten en ik loop al richting de deur. En natuurlijk wil ik ook ruimte maken voor nieuwe patiënten, maar ik maak me ook een beetje zorgen om mezelf.
Snap ik! Het moet ook wel een beetje bij je passen. Ik vind mezelf ook geen typische activist. Maar je kan echt van alles doen, ook achter de schermen als je liever niet de straat op wilt gaan. Het is een heel creatieve en open groep mensen en je eigen grenzen worden altijd gerespecteerd! Dat is iig mijn ervaring. En het is wel fijn om wat like-minded mensen te ontmoeten waarmee je over je angsten en zorgen kan praten.
Alleen met een bord voor de maccie gaan zitten zou ik ook niet durven hehe.
Exact dit. Ik durf gewoon geen Planet Earth meer te kijken omdat het allemaal zo slecht gaat, ik word er gewoon paniekerig van.
Zou het mijn kind(eren) ook niet willen aandoen, die constante anxiety.
Ik heb het gelezen. Inderdaad vreselijk, helaas is ze niet de enige. Hoop dat nu ze uit huis is ze meer rust zal vinden.
Ik volg haar op social en krijg de laatste tijd beetje Ebru Umar vibes van haar? Weet niet goed hoe ik het moet omschrijven.
Hughes weet nog niet wie het meisje is, maar hij hoopt dat sociale media dat probleem snel zal oplossen.
Ik vind het ook raar dat ze ervan uitgaan dat dat kind het geld kan/mag houden? Als ouder zou ik mijn kind nooit zo’n groot bedrag geven en zelf kan je het ook niet lang bewaren ivm belasting. Dan gaat het wel naar Unicef of Kika ofzo.
Ik lees wel vaker over crowdfundings voor mensen in bijvoorbeeld de bijstand of met een sociale huurwoning (dan gaat je huur opeens omhoog) oid en dan kan je toch niks met dat geld.
Edit: Ik vind de reden voor de crowdfunding ook zo vaag. ‘Laten we geld doneren, zodat we kunnen laten zien dat wij niet gemeen zijn.’ Ja, euh… dus?
Dit vind ik echt heel vreemd. Wat moet zo een kind ook met 30.000 pond?! Om iets leuks te doen zetten ze er bij. Dat kan ook met 30 pond 
Volgens mij was de crowdfunding opgezet omdat ze nogal belachelijk gemaakt werd op het internet, niet omdat ze verloren hadden. Alsnog onnodig
ja mijn moeder word hier echt gek van, ze gaat bijna met pensioen, maar ze heeft gedurende haar loopbaan wel echt gezien hoe geld steeds een grotere rol is gaan spelen.
Ik vind het leuk om tech-video’s te kijken en werd eraan herinnerd dat de Amerikaanse ban op Huawei dat bedrijf echt vernietigd heeft. Eigenlijk vind ik het best wel eng dat de US daartoe in staat is geweest? Heeft Huawei eigenlijk ook een grotendeels aan zichzelf te danken, maar het is zo bizar dat je het ene moment de meeste telefoons ter wereld verkoopt en het andere moment bijna volledig instort vanwege conflict met de US. Het is ook specifiek Huawei en niet de andere Chinese telefoonmerken.
Aan de andere kant denk ik ook: dus de US kan zo’n grote speler uitschakelen, waarom gebruik je die macht dan niet om dingen zoals vrije pers etc. af te dwingen? Eigenlijk leveren de NL’se en VS ondernemers die daar leven ook een bijdrage aan het autoritaire regime. Vraag me af tot wanneer lage loonkosten “een legitiem” argument is om zogenaamd af te keuren hoe in China keer op keer de mensenrechten geschonden worden maar wel de handelsrelaties warm houden. Vind mezelf tegelijkertijd ook weer behoorlijk klinken als een bemoeial uit het “westen” met deze gedachte 
En half Canada en over een paar maanden half Australië weer.