Ik heb dit stuk gisteren ook vol walging gelezen. De tijdlijn die in het artikel wordt geschetst maakt me toch zo ontzettend boos en verdrietig! De machteloosheid van deze studenten, dat in er gedurende lange tijd meldingen van grensoverschrijdend gedrag zijn gedaan over deze docent, hoe de UvA alles doelbewust negeert (of erger)… Het is allemaal geen verrassing, maar toch. Dat je gewoon weet dat er op universiteiten nog talloze van deze figuren rondlopen maakt me des te kwader. In de berichtgeving hierover vind ik het dan ook gebrekkig dat dit soort types vaak nog te veel als individuele gevallen worden gepresenteerd, zonder voldoende in te gaan op de academische wereld als verziekt systeem dat dit soort gedrag mogelijk maakt, of eigenlijk: in de hand werkt.
Ik werkte een tijdje voor een onderzoeksinstituut, dat was ook echt een old boys network van het ergste soort, met onderzoekers die elkaar de hand boven het hoofd hielden, hoogleraren die je zonder phd geen blik waardig gunden, seksistische en neerbuigende opmerkingen door hogergeplaatsten die alles maar leken te kunnen zeggen. Nog veel meer dan op andere plekken waar ik heb gewerkt waren macht, hiërarchie, uitsluiting en een zwijgcultuur met werk verweven. En dat door mensen die zich bezighielden met ongelijkheidsvraagstukken. Ugh.