Onze bovenbuurjongens hebben ineens een nieuwe traditie gestart waarin ze elke donderdagavond een feestje geven. Ze kunnen natuurlijk verder ook nergens terecht vanwege corona, maar het is echt hysterisch gehorig, dus na twee weken waarin we dachten: ach, leefgeluiden horen er ook bij in een flat, ging ik vanavond toch maar even langs.
Was best een prima gesprek, alleen hij bleef maar herhalen dat hij ook niet wist wat hij eraan kon doen? Ik zei: nou, jullie zullen dus wat zachter moeten doen. Hij: ja, ja, als jullie echt nu al willen gaan slapen…(het was 22.45). Ik: ja, wij moeten morgen allebei werken. Hij: oh, ja, ik ook, hoor, maar dan zeg ik gewoon op mijn werk dat ik even niet zo hard kan werken morgen.
Ik:
Ik: ok, maar ik denk niet dat dat de oplossing is voor ons. Hij: 
Gelukkig doen ze nu een fractie zachter🙃