Ik was bij de Lidl, toen ik een meneer tegen een mevrouw hoorde vragen: “Bent u nou nog steeds op zoek naar de granaatappelsap???”. Ik had nét de granaatappelsap op een onlogische plek (what’s new, Lidl?) zien staan, dus ik race naar ze toe en zeg dat ik wel weet waar ze het kan vinden. De mevrouw was een heel kleine, iele oude vrouw met een rollator die nog niets anders had gehaald, die met een snelheid van 5 meter per uur achter me aanliep terwijl ik zelfverzekerd naar het schap liep… waar geen spoor van de granaatsappelsap te zien was. De supermarkt was ZO druk, elk gangpad was vol grote karren (waarom geen mandjes, Lidl?) en ik had geen idee waar de granaatappelsap dan wél was, en toch durfde ik de mevrouw niet te lozen en blééf ik door de winkel hollen terwijl zij superlangzaam achter me aan kwam lopen. De langste tien minuten van mijn leven, waarna we de granaatappelsap uiteindelijk vonden in het schap waar ik in het begin heen was gegaan???
Ik vroeg haar hoeveel ze ervan wilde (want het stond op het bovenste schap) en zei zij “Twee, eentje voor mij en eentje voor mijn ““disadventuring companion””.”, waarna ik zo’n 20 seconden voor me uitstaarde, omdat ik niet goed wist of ze daarmee mij bedoelde en ze mij ook een pakje granaatappelsap wilde laten kopen of niet, maar uiteindelijk er twee aan haar gaf en wegliep zonder iets te zeggen??? Een paar minuten later kwam ze achter mij staan bij de kassa, waar zij alleen die twee pakjes granaatappelsap moest afrekenen en ikzelf best wat items heb, maar ze wilde niet voor mij omdat zij “zo haar tijd doodde” en “er toch niemand zat te wachten”. 
Ik ben echt shit in anekdotes vertellen, maar neem maar van me aan dat mijn hele boodschappenavontuur vet superongemakkelijk was, ok.
.
En hij keek ook naar het scherm dus ik ben bang dat hij nu denkt dat het dus een scheet was. Ik ga hem nog heel vaak zien dus dit wordt awkward.