Mijn gelukkigste (en oudste) herinnering is ook van een moment waarop ik me ‘oud en groot’ voelde (beeld je in, ik had net een half jaar een kleine broer, ik was zelf 2,5 jaar
). Toch bijzonder hoe sterk die ervaring kan zijn.
Bij mij in de klas was er op een bepaald moment een hevige discussie tussen het kamp dat nog in Sinterklaas geloofde en het kamp dat het al wist. Op school heb ik Sinterklaas nog verdedigd, maar het was voor mij wel de katalysator. 's Avonds had ik vele vragen voor m’n moeder. Omdat ik nog 2 jongere broers heb, nam ze me apart in de auto mee naar de winkel en toen vertelde ze alles. Ook over de paasklokken/paashaas (waar ik me achteraf nog veel meer vragen over stel, hoe kon ik dat ooit geloven?!). Ze beloofde me dat ik met Pasen dan mocht helpen met eitjes te verstoppen voor m’n broers.


of een soort pfffrt-lach bij bv een serie kijken. Maar echt HAHAHA! lachen gebeurt zeer weinig.