Ik weet van gym ook nog dat het echt hét vak bij uitstek was waar gewoon actief leerlingen tegen elkaar opgezet werden door de docent. Activiteiten werden altijd op de meest sportieve en snelle mensen ingesteld. De klas moest dan binnen een bepaalde tijd een bepaald aantal rondjes om het veld rennen, als de leerlingen met meer moeite dat dan niet binnen die tijd haalden, of het ging de docent niet snel genoeg, dan moest de hele klas opnieuw. En opnieuw. Leerlingen protesteerden dan: waarom moet dat, ik heb al genoeg gerend, ik was wel snel genoeg, etc., en de docent dan “ja dat heb je aan Pietje Hansje Kareltje Truitje Grietje te danken, niet mijn probleem” “zij verpesten het voor jullie niet ik”
En dan was het extra bonje tussen de leerlingen en had de langzamere groep niet alleen een vuurrood hoofd en bonkende longen van vermoeidheid, maar ook de druk dat je nooit goed genoeg was en de mensen die wel goed genoeg waren daar extra boos om waren op jou. Dubbel vernederd.
En dat ging met meer activiteiten zo. “We blijven net zo lang touwklimmen totdat iedereen bovenaan is.” En de goede klimmers dan boos op de medeleerlingen omdat ze ook geen 1.5 uur lang alleen maar wilden klimmen.
De hele klas verantwoordelijk voor elkaar maken op deze manier draagt echt niet bij aan een gemeenschapsgevoel hoor.
van Denman