Mijn reuk en smaak is 1 jaar later nog verstoord. Ik begin nu heel af en toe de juiste dingen te ruiken, maar citroen stinkt bijvoorbeeld onwijs en gister had ik een pastasaus waarvan ik van de geur moest kokhalzen omdat het zo stonk voor mij.
De onzekerheid of ik stink of niet, want dat ruik ik ook niet. Het niet gebruiken en kunnen ruiken van parfum, omdat het stinkt, heeft ook een impact op mijn relatie. Ik ruik geen scheten of vieze prullenbak, maar ook geen verbrand eten of gekke geurtjes waar je normaal even zou gaan kijken.
Alles smaakt redelijk hetzelfde. Als je mij niet vertelt wat ik eet, is het gewoon vies omdat ik er geen voorstelling bij kan maken van hoe het zou moeten smaken. Chocola is niet zo lekker meer omdat het stinkt.
Verder ben ik kortademig als ik praat waardoor ik moet happen naar lucht aan het einde van een zin. Tijdens presentaties is dit ongelofelijk vervelend.
Ik heb ook last van brainfog waardoor ik vaak niet weet wat ik 10 seconden geleden heb gezegd. Ook hakkel ik in mijn zinnen, vaak komt het er niet vloeiend uit omdat ik het juiste woord niet kan vinden.
Dit alles zorgt voor veel onzekerheid bij mij (stink ik? wat zei ik ook alweer? wat wil ik zeggen?), en daarbij komt ook nog eens dat je niet weet of dit ooit over zal gaan.
Dit is absoluut geen aanval op je bericht of iets. Ik wil graag dat mensen een goed beeld hebben bij long covid, ook al is dit maar eenzijdig vanuit mijn kant. Merk dat mijn omgeving dit vaak ook niet kan begrijpen of wil begrijpen.
Verder was ik gewoon een gezonde 22 jarige met alleen 1 avond koorts en verkoudheid toen ik corona bleek te hebben. Ik heb me 1 middag ziek gemeld en heb het geluk dat ik er geen (specifieke) vermoeidheidsklachten aan over heb gehouden. Ik heb gelukkig altijd mijn werk wel kunnen doen op een paar dingen na (presentaties, tours geven).