Nog wat persoonlijk gedoe
Nou dat is ook nog een ding; in mijn vorige kerk werd geleerd dat de mens zo inslecht is dat de schuld juist elke dag groter wordt, en dat je als schepsel zelf op geen enkele manier kan betalen. Dus zelfs mijn ‘goede werken’ zijn besmet met zonde. Letterlijk dit werd geleerd:
Kunnen wij onze schuld zelf betalen?
Nee, op geen enkele manier. Wij maken zelfs onze schuld elke dag groter.
Waarom kunnen onze goede werken ons niet (voor een gedeelte) voor God rechtvaardig maken?
Als wij in Gods oordeel vrijgesproken willen worden, dan moeten wij volmaakt rechtvaardig zijn en altijd heel de wet van God hebben gehouden.
Dat kunnen wij niet, zelfs onze beste daden zijn onvolmaakt in dit leven en besmet met zonden.
Ik vind dit behoorlijk heftige materie, en moest dit tot mijn 16e / 17e uit mijn hoofd leren en opdreunen en officieel geldt deze catechismus in diverse kerken nog steeds. 
Hoe hard die nog geleerd wordt durf ik niet te zeggen want ik kom niet meer in die kringen, dat ligt nog te gevoelig.
Het hele theoretische heb ik losgelaten. Ik ben nog wel christen, maar vind het onzinnig om me blind te staren op wat iemand ooit heeft gezegd en op schrift heeft gesteld.
Als je krampachtig alle regeltjes wil gaan nastreven word je volgens mij niet gelukkig en is de kans ook groot dat je anderen kwetst die hun leven op een andere manier invulling geven. Geloven zie ik nu meer als iets wat je in de praktijk doet. Niet door mensen om de oren te slaan met regels, maar door er te zijn voor iemand. Een open, welkome houding voor je naaste (ook, of juist vooral! als die anders denkt dan jij) en niet bij het minste of geringste te roepen ‘in de bijbel staat dat … niet mag’.
Tegenwoordig ben ik vooral van het kaarsjes aansteken en als ik langs een katholieke kerk loop wip ik even binnen om een kaars aan te steken. Voor iemand die ziek is, iemand die dood is, voor mijn gezin, wat dan ook. Het maakt het feit dat je aan een ander denkt heel tastbaar want je pakt die kaars en steekt hem aan, en vervolgens brandt die een tijdje. Het maakt een gedachte heel concreet. En als die ander voor wie je het deed niet in God gelooft, prima, dan is het maar een kaarsje geweest en niets meer dan dat.
@Schaakmat Ja, eens. Ik ben in katholieke kerken geweest waarbij dan een splinter uit een kruis vereerd werd, of beenderen van een heilige, etc. En ik kan daar zo ontzettend niks mee. 
Dan steekt toch mijn protestantse aard weer op; ‘wie zegt mij dat die splinter ECHT uit het kruis komt?’. En stel dat het echt uit het kruis komt, welke meerwaarde heeft dat dan?
En met beenderen / lijkwades / intact gebleven overschotten heb ik niks. Uiteindelijk waren die ‘heiligen’ ook maar mensen die moesten poepen en eten dus waarop zou ik dat vereren?
Klef cheeseburgertje ook altijd lekker. Zin in nu.
ik wil die vorige terug. En de chilimayo.