Goede uitleg. Moet inderdaad niet uitmaken of het bewust is, of dat patient wilsbekwaam is of niet, gaat er natuurlijk om wat ik ervan vind en wat het met mij doet.
Dat met collega’s overleggen is ook niet om een soort grens te bepalen of het ok is of niet, maar meer dat ik merk dat ik me vaak geen houding weet te geven in zo’n situatie en ik benieuwd ben hoe anderen hierme omgaan.
Ja, precies.
Ik twijfelde ook of ik het in mijn huidige baan heb meegemaakt, maar laatst riep iemand (die heel vaak naar me toe komt om hoi te zeggen): “hoi kanjer!” en dat vond ik echt niet fijn. Dus voor mij is dat wel grensoverschrijdend, maar ik snap goed dat andere dat niet erg zouden vinden.
Ja dat kan sowieso goed en fijn zijn denk ik om met collega’s te bespreken, daar haal je misschien nog tips of steun uit over hoe ermee om te gaan. Lijkt me wel heftig hoor, om dat met enige regelmaat mee te maken. Word daar dan niet sowieso ook door de werkgever over gesproken over hoe je daarmee kunt omgaan en wat te doen als het uit de hand loopt of je erover wilt praten ofzo? Vind dat dat eigenlijk wel zou moeten in zo’n omgeving.
Er is zeker wel aandacht voor, vanuit mijn werkgever in het algemeen, de afdelingen en de opleiding zelf, maar kan natuurlijk altijd meer. Nu ik een ambulante stage doe staat het wat minder op de voorgrond omdat het iets minder vaak voorkomt, maar toevallig gisteren nog een situatie waarin een hele ontremde patient me van top tot teen bekeek en iets zei in de trant van ‘heee, hallo en wie ben jij dan? Wat een mooi rokje heb je aan!’. En beroepsmatig dacht ik meteen: ok niet heel chill, maar ik kom in ieder geval met hem in contact en ik word niet uitgescholden, dus ok. Maar pas later denk ik dan: nou, waarom zou ik dit dan wel moeten accepteren?
Maar werk gelukkig wel echt op een prettige plek waarin ik bovenstaande ook zeker kan inbrengen (teamoverleg, intervisie, supervisie, mentoraat, leertherapie, artsenvergadering, onderwijs over gespreksvoering…genoeg praatmomenten in de psychiatrie 
)
Dit alles in dr media zet me wel aan het denken. Ik heb bij mijn huidige baan wel eens de vraag gehad wanneer ik eens een rokje aan zou gaan doen. Maar ook niet seksuleel getint. Maar ik moest Maar de handdoek en theedoek wassen. Ik moest Maar de koffie zetten e.d.
Was enige vrouw op kantoor op dat moment.
Ene kant wil ik het best melden, ik zou alleen niet weten waar en hoe. Ik werk binnen een bedrijfstak met voornamelijk mannen.
Dit is mijn moeder ook altijd wanneer Netflix of Disney buffert.
“Ja Vaiaan er kijken nu teveel mensen”
Nee mam, zo werkt het niet
Dit herken ik. Ik werk ook in een mannensector, en in al mijn volwassen banen (en in nagenoeg al mijn bijbaantjes nu ik er over nadenk) heb ik meermaals seksueel grensoverschrijdend gedrag meegemaakt. Nooit misbruik gelukkig, maar wel aanrakingen, gebaren en uitspraken die echt niet konden.
Zelfs een banaan eten op het werk kon niet zonder vieze opmerkingen. Als ik daar wat van zei kreeg ik de opmerking “je vraagt er zelf om als je een banaan eet”. Nee droeftoeter, ik wil gewoon fruit eten dat niet zo knoeierig is aan een bureau. Ik hoef niet te weten waar het jou aan doet denken.
Ik nam maar geen fruit meer mee op den duur.
seksuele intimidatie op de werkvloer:
mijn leidinggevende (werkte er net 3 weken ofzo) vertelde eerst dat hij in zijn vrije tijd graag fotografeerde, dus ik oh leuk, ik maak ook graag foto’s blablabla. welke camera hoe en wat etc. was een normaal gesprek. paar weken later vroeg hij of ik wel eens model was geweest. dus ik lachend haha nee man, ben toch veel te klein en heb echt geen modellenlooks nou hij zag dat absoluut niet zo, ik zag er toch goed uit? hij maakte wel eens foto’s dus hij zou wel een keer een middagje in de natuur wat leuke foto’s van mij kunnen schieten. toen vond ik het al wat vreemd worden, maar goed. de volgende dag kwam hij naar me toe, nam me even apart en zei er ligt een foto-album van mijn werk op mijn bureau, moet je maar even kijken of er iets bij zit wat je graag zou willen doen!
dus op een gegeven moment ben ik gaan kijken en het waren echt hele lelijke en slecht gemaakte naaktfoto’s van vrouwen in de natuur. ik schrok me helemaal kapot, dit had ik gewoon absoluut niet verwacht. dus heb dat album snel aan de kant gelegd. 's avonds kwam hij weer om te werken en zei hij en zit er iets voor je tussen? 
toen heb ik hem direct gezegd dat ik het niet wilde, de soort foto’s niet mijn ding waren en ik het onwijs onprofessioneel vond dat hij mij dit voorstelde als mijn leidinggevende. hij schrok zich kapot en begon een beetje te stamelen, zo had hij het niet bedoeld en hij dacht dat ik ook geïnteresseerd was in fotografie. toen brabbelde nog iets over misschien ooit in de toekomst? gelijk nee gezegd. geen interesse klaar, einde gesprek dus ik dacht dat het klaar was. de volgende dag kwam hij weer naar me toe, wat nou als hij mijn leidinggevende niet meer was, of ik het dan wel wilde? weer nee gezegd. waarom wilde ik dan niet? het zijn toch maar een paar foto’s. deze man accepteerde het gewoon niet dus heb toen gezegd dat het voor mij klaar was en ik er niks meer over wilde horen. echt zo naar was het allemaal. twee weken later nam hij ontslag en begreep ik wat hij bedoelde met zijn opmerking wat als we geen collega’s meer zijn. vreselijke vent. van de een op de andere dag was hij weg en heb hem nooit meer gezien of gesproken gelukkig.
Gebruiken ze bij jullie geen space form? Dat is hoe wij zulke dingen (anoniem) kunnen melden
Ik herken niet wat je bedoeld, dus denk het niet. Ik weet inmiddels wel dat we vertrouwingspersonen hebben die we kunnen contacten. Maar heb liever dat er structureel wat aan gedaan wordt dan een persoon die mij ondersteund.
Prive vraag dus anoniem
Denk je dat jouw vader wel eens seksueel grensoverschrijdend gedrag zou kunnen hebben vertoond?
0 stemmers
En dan zijn er nog alle vormen van grensoverschrijdend gedrag op andere plekken. Tijdens het uitgaan of gewoon als je op straat loopt. Of op kringverjaardagen, als je eigen oom weer aan je billen zit. Of de vader van een vriendin die je ongewenst aanraakt.
Kortom, mannen zijn niet te vertrouwen.
Ik ook eerst dacht ik nahh ik ga niet direct om 16.00 kijken, want dan zal t wel te druk zijn 
Ik begrijp je gedachtegang, de psychiatrie is daarin ook lastig. Maar in mijn ogen werd er soms te veel afgeschoven op een ziektebeeld. Bij acute psychiatrie vind ik dat er nog wel wat grijs gebied is, maar zeker op een langdurige afdeling wordt er zo veel goedgepraat. ‘Ach hij is ziek, je weet hoe hij is, je weet wie het zegt, zo is hij gewoon.’
Ik en een vrouwelijke collega kregen een keer voor de zoveelste keer wat naar ons hoofd geslingerd door een bewoner en daar was ik inmiddels zo klaar mee dat ik hem de deur had gewezen. Collega zei: hij maakte maar een grapje joh. Behandelaar zei: zo is hij gewoon. En dat ík dan nog aan mezelf ga twijfelen of ik zo’n aansteller ben. Ik vond de opmerking gewoon goor en ongepast, en als je je bewust bent van wat je zegt en het zo op de persoon speelt dan maakt het in mijn ogen niet uit of je ziek bent of niet. Feit blijft dat ik er last van heb, dan moet ik me vrij voelen om daar wat van te zeggen.
Ookal is het op hetzelfde niveau. Het is alsnog niet goed.
Je hebt gelijk, had /uit ervaringen erbij moeten zetten.
Heeft jouw mannelijke cis-hetero partner de BOOS uitzending van gisteren gekeken?
0 stemmers
Hij wilde in eerste instantie iets anders gaan doen, maar ik ging wel kijken. Toen begon hij zo schuin met 1 oog mee te kijken en binnen enkele minuten zat hij naast mij en heeft hij alles meegekeken. Ook nadien hebben we het er nog over gehad samen en wat dit betekend voor mij, voor hem, de maatschappij en hoe we dit zelf zouden aanpakken met onze toekomstige kinderen. Was heel fijn dat ik er met hem zo over kon praten en dat hij ook echt inziet waar het probleem ligt.
Ik had hem aan de telefoon toen ik het net had opgezet en hij vroeg of ik het wilde pauzeren tot hij thuis was. En hij maakte zich er later enorm druk om. Deed me toch wel goed. Hij vroeg me eerder deze week ook al of ik dit zelf wel eens had meegemaakt. Hij is er wel echt mee bezig en dat vind ik ook wel fijn.
Volgens mij niet helemaal gekeken maar wel van alles over gelezen en we praten er nu veel over, ook wat we kunnen doen in de opvoeding van onze zoon bijvoorbeeld