Ik doe meestal een aantal maatjes groter. Mensen krijgen vaak toch al de kleinste maatjes of hebben ze zelf al een hoop van. En inderdaad een thuisbezorgd bon. Zo hoeven de ouders een avondje niet te koken als ze een zware dag/nacht hebben gehad.
2 likes
Of gewoon naar lijstje.nl 
1 like
Of gewoon geen kleren geven, want het is toch bijna nooit je eigen smaak.
15 likes
Ja geef cadeaubonnen van winkels waar je de bon ook aan kleding voor moeders kan uitgeven 
20 likes
Nou wel ruimte overlaten voor een gedichtje over hoeveel teentjes het kind heeft (surprise het zijn er 10, who would’ve thought)
3 likes
Oh joh! Ik had echt geen idee. Wist ook helemaal niet dat die maten de lengte zijn. Ik snap echt niks van babykleren en geef dat expres ook nooit. Geef meestal houten regenbogen en inclusieve voorleesboekjes enzo. Jij had laatst ook een leuk boekje gedeeld dat ik wil geven als m’n nichtjes kind 1 wordt
4 likes
Als je oude foto’s ziet van jezelf van vroeger (toen je kind/jongvolwassen was) welk gevoel overheerst dan (in de meeste gevallen)?
- Nostalgie
- Melancholie
- Blijheid
- Droefheid (anders dan nostalgie of melancholie)
- Een andere emotie
- Ik heb hier nooit echt emoties bij
0 stemmers
2 likes
Eerlijk… dit is zooo slim!
1 like
Ligt er wel echt heel erg aan welke periode overigens, van baby tot aan een jaar of 7/8 vooral nostalgie, maar 8 t/m 12 vooral heel droevig.
5 likes
Is ook wel echt een beperkte poll, kan me voorstellen dat het nogal kan verschillen
1 like
Als ik foto’s zie van 0-4 jaar dan zie ik een heel vrolijk en blij kind. Vanaf groep 3 (tot ik ging studeren) ging het eigenlijk bergafwaarts, als ik de foto’s zie herinner ik me weer hoe ongelukkig ik was en hoe onbegrepen ik me voelde. Droefheid overheerst doordat ik zie wat voor een strijd het is geweest. Gelukkig nu met de juiste hulp weer op m’n pootjes terecht gekomen
5 likes
Ik herken mezelf nooit als dezelfde persoon die ik nu ben op foto’s. Ik bedoel ik zie heus wel dat ik het ben en ik zie er ook niet anders uit dan ik denk, maar ik voel geen connectie naar die persoon zeg maar; het voelt niet alsof ik dat dan ben op de foto hoewel ik weet dat het wel zo is.
Maar dat heb ik sowieso met herinneringen, misschien heeft iedereen dat wel hoor, het gevoel dat het niet mijn leven was maar een heel ander leven en ik voel daar dan ook niks bij.
6 likes
Beetje random maar aan de hand van wat je beschrijft moest ik denken aan Caro Verbeek. Zij is kunsthistoricus en geurexpert, ben laatst bij een lezing van haar geweest en was echt heel interessant! Ook over hoe geur en herinneringen verbonden zijn etc. en ook in combi met kunst en cultuur. Was ook iemand mee die echt geuren de ruimte in blies waardoor je verschillende dingen kon ervaren. Weet eigenlijk niet of ze dit op andere plekken ook doet, maar anders echt een aanrader
7 likes
Ik ken dat met geur wel ja. Ik kies ook voor dingen die ik heel bewust wil onthouden speciale geuren. Als ik op een bijzondere vakantie ga koop ik daar bijvoorbeeld een bodyspray oid voor die ik op dat moment lekker vind en die draag ik daar dan elke dag en als ik thuis kom bewust een hele poos niet meer, zodat het vanaf dan m’n “curaçao geur” is.
Elke jaar naar Frankrijk droeg ik dezelfde Sun, met m’n bruiloft Nature van Chloé, vakanties naar Curaçao waren een of andere bodyspray van Yves Rocher.
12 likes
Het ligt ook aan mijn stemming.
Ik ben sowieso altijd wel erg nostalgisch bij dingen van vroeger, maar bij vlagen kan ik van bijvoorbeeld foto’s of spullen of gedachten ook heel melancholisch worden en dan moet ik ineens huilen terwijl het helemaal niet om een droevig onderwerp hoeft te gaan, maar gewoon om de vervlogen tijd zelf of zo? Dat dingen niet meer terugkomen.
9 likes
Ja ik herken dit heel erg en ook wat jij zegt @kali .
Ik kan echt niet zomaar een doos met foto’s of voorwerpen van vroeger opendoen zonder overvallen te worden door melancholie of nostalgie, dan raak ik ook besef van de tijd kwijt en als ik dan stop en iets anders ga doen voel ik me nog steeds zo voor een tijdje.
10 likes
Dit doet me eraan denken dat ik toen ik 12-13 was heel sterk het gevoel had niet op te willen groeien, dat ik me zo gelukkig en vrij voelde en dat het allemaal te snel ging. Moest daar toen soms ook een beetje om huilen haha, gek genoeg is dat allemaal weggetrokken toen ik ouder werd.
10 likes
Ja ik vind het ook heel gek om te bedenken dat bepaalde dingen niet meer terugkomen (ja duh), zoals ik vroeger bijv op de middelbare school de hele tijd met vriendinnen rondhing of bepaalde rituelen thuis
19 likes
Een heel gemengd gevoel, maar vooral medeleven eigenlijk? Zo van “och meissie toch”, omdat ik me op jonge leeftijd al druk moest maken over dingen waar een kind zich helemaal niet mee bezig zou hoeven houden.
11 likes
Heel herkenbaar dit. Ik kijk liever ook niet naar foto’s van die periode. Foto’s van toen ik 16 tot van 21 vind ik soms wel leuk! Ik had daar iets onbevangens ondanks dat in die periode ook minder leuke gebeurtenissen zijn geweest.
1 like