Hier ging het laatst toch ook al over?
Ik vind het OK als mensen me spontaan noemen. Maar wat ik echt de grootste dooddoener vind, is als een man me omschrijft als een âleuke spontane meidâ. Daar word ik echt doodongelukkig van, vooral omdat het zoân generieke, dertien in een dozijn term is geworden.
Ik merk dat ik het niet kan uitstaan om in een hokje te worden gedrukt. Ik voel me geen âadherâ. Toch ben ik het elke keer wel!
Maar maakt het dan uit welk hokje of gaat het je specifiek om adhd? Want dat stoppen met die hokjes ben ik het helemaal mee eens en dan op alle vlakken graag, maar soms kan het toch wel helpen om aan te geven dat je bijvoorbeeld ass hebt, voor begrip en omgang met anderen bijvoorbeeld.
Het is maar net wat voor hokje je er zelf van maakt.
Maar het is ook geen hokje, het is een label wat je kunt plakken op een samenstelling van jouw persoonlijke eigenschappen. Dat label is er verder ook alleen maar om je(zelf) beter te begrijpen, handig - mocht je ergens tegenaan lopen. Het maakt echt niemand iets uit of je een diagnose adhd hebt of niet, jij bent en blijft gewoon Jumpsuit
PLUS zoals elke diagnose die een samenspeling van symptomen inhoudt, ziet die er voor iedereen anders uit. Het is niet zwart-wit, er bestaat geen eenduidig beeld van âde adhdâerâ!
Groetjes van een ~atypische~ (vind ik zelf) adhdâer
Hoe vaak moeten wij jou nog gaan diagnosticeren? Als het je zo dwarszit kan je beter met een psycholoog gaan praten over die diagnose
Ik denk dat dit in de maatschappij helaas niet geldt. Genoeg mensen met een (negatieve) mening hierover, weinig / geen kennis of een oordeel over bepaalde eigenschappen.
Ja nouja als je mensen vertelt dat je adhd hebt zullen ze er vast wel een mening over hebben (maar eerlijk, dat hebben mensen ook als je vertelt dat je links stemt, dat je voor een bepaalde voetbalclub bent of juist helemaal niks met voetbal hebt, etc - ik denk echt dat je als volwassen weerbaar genoeg moet zijn om schijt te hebben aan de mening van mensen die er niet toedoet), maar het is niet alsof je een sticker op je hoofd hebt waaraan je dat kunt zien - dat bedoel ik meer. Het lijkt alsof @Jumpsuit heel erg zit met haar diagnose, alsof de diagnose zelf de kracht heeft om haar plek in de wereld en de manier waarop ze wordt gezien te veranderen. Dat is simpelweg niet waar, die diagnose is er VOOR HAAR, hoe ze ermee omgaat (en of ze die met de buitenwereld wil delen) is helemaal aan haar, anderen hebben daar niet mee te maken.
Is echt een dingetje bij jou hè?
De psychiater die ik kreeg daarna en bij mij thuiskw maandenlang, dacht meer aan aan add, of een wissel tussen adhd en add. Ik voelde me helemaal klote, en ik zei toen tegen die psychiater, misschien heb ik toch wel adhd. Maar ik kijk daar blijkbaar heel erg op neer.
Kijk jij neer op mensen die misschien adhd hebben?
- Ja om eerlijk te zijn wel
- Nee hoor
- Weet ik niet
0 stemmers
Misschien beetje dagboekpost maar het gaat over neurodivergente labels. Ik ben dus hoogbegaafd en wilde soms liever dat ik het âlabelâ autisme of ADHD had gekregen. Alledrie hebben namelijk heel veel overlap met elkaar en de dingen waar je in het dagelijks leven tegenaan kan lopen. Ik durf mijn hoogbegaafdheid echter nooit te benoemen als reden waarom dingen voor mij soms net een beetje anders zijn/gaan/lopen omdat ik het idee heb dat mensen over hoogbegaafdheid alleen denken âdan ben je toch heel slim.â Nou dat ik slimmer was dan anderen was alleen in mijn kindertijd een issue, vanaf dat ik naar de middelbare school ging heb ik daar weinig van gemerkt (niet positief maar ook niet negatief). Ik worstel wel bijna dagelijks met een heleboel andere eigenschappen die voortkomen uit mijn hoogbegaafdheid maar waarvan veel mensen niet weten dat dit er ook bij komt kijken en dat het niet alleen maar âheel slim zijnâ is. Vind het daardoor ook zo opschepperig klinken om te zeggen dat ik hoogbegaafd ben.
Ik noem mannen van mijn leeftijd wel jongen? Zelfs mijn ouders doen dat nog trouwens, dan heeft mân moeder het over een leuke jongen en dan is dat iemand van 50+. Vind het ook niet erg om meid of meisje genoemd te worden maar het ligt wel heel erg aan de toon en context natuurlijk. Een spontane meid genoemd worden zou ik dus ook echt niet erg vinden.
Wel op mensen die er hun identiteit van maken of het gebruiken als verklaring voor gedrag en/of ALLES door een adhd-lens bekijken.
Maar goed neerkijken is een beetje overdreven want ik begrijp echt wel hoe het komt dat mensen dat doen (wordt ook nogal gevoed en veel informatie op internet is foutief) maar irritant vind ik het wel
Ben jij een leuke spontane meid?
- Ja
- Nee
0 stemmers
Ja net als jouw austisme. Ik geloof er niet in. Wie bepäalt dat? Een vragenlijst? Dan kan ik morgenvook zo autist zijn.
Met je nieuwe diagnose worstelen vind ik wel wat anders dan om de zoveel tijd op een forum weer benoemen hoe je het niet eens bent met je diagnose, dat je toch geen adhd kan hebben en het echt onzin is, zoals Jumpsuit hier doet. Kan me zelfs nog een keer herinneren dat ze gezegd heeft dat adhd niet zou bestaan (terwijl ik dit bericht typ zie ik dat ze het ook nog een keer over autisme zegt). Dit zijn dingen die ik Vaiana niet zie posten.
Dus vind echt dat je een worsteling met een diagnose niet kan vergelijken met hoe Jumpsuit doet.
Ja ļè hè, dat heeft iedereen. Deze polls plaatst ze wel vaker en het eindigt 9 van de 10 keer in kwetsende uitspraken tegenover NDers
@Mrs.Fraser verwoordt het beter. Thanks!
@Jumpsuit hahahaha jij kan echt de schijt krijgen
Jij bent gediagnosticeerd met ook adhd toch? Het is niet om jou te beledigen, ik begrijp het gewoon niet op basis van een vragenlijst, ze mensen gaan diagnosticeren. En dat mensen mij âklein adhd"er tjeđ¤Žâ etc noemen. Het voelt voor mij als iemand labelen.
Mij beledig je er ook niet mee, maar ik vind het wel dom dat je zulke dingen zegt.