Ik heb een moeder die mij heel klein heeft proberen te houden. Overal bij weg. Niet als helikopter moeder, maar uit jaloezie zo bleek later. Dus echt gezellig was het thuis niet, want er werd veel gemanipuleerd. Was ook veel bij vrienden, want daar kon ik ademen en hun moeders gaven wel gewoon advies zonder dubbele bodem.
4 likes
Ik heb vanwege mentale problematiek (eetstoornis en depressie) ook geen leuke puberteit gehad en ik kan daar wel verdrietig over zijn. Ik heb het gevoel zoveel te hebben gemist, maar kan daar natuurlijk niks meer aan veranderen. Ik ben wel een beetje jaloers op mijn vriend die een heel grote vriendengroep heeft overgehouden aan zijn middelbare schooltijd en studententijd. Ik was in die fase dus vooral met mezelf bezig en heb dus niet zulke diepe vriendschappen overgehouden aan die periodes.
5 likes
ik vind dit best een rare vraag, ook op deze manier? âik heb op meerdere vlakken trauma opgelopenâ waar iemand zelf (lijkt me) bewust niet op uitweid en dan als reactie âwat danâ
ik weet dat trauma benoemen genormaliseerder is maar betekent toch niet dat je er (op zoân manier) naar vraagt
52 likes
Ja er waren echt wel dingen aan mijn puberteit die niet leuk waren, ouders die in een verschrikkelijke vechtscheiding lagen, ik kon heel somber zijn, sociaal wat onhandig en natuurlijk onzeker. Maar ik heb er wel vrienden voor het leven aan overgehouden en ook leuke herinneringen, dus dan ben je er redelijk goed vanaf gekomen. Het was vooral een tijd van intense pieken en dalen denk ik, dat hoort er ook wel echt bij.
5 likes
Ik weet eigenlijk geen antwoord op de vraag. Maar ik zou het echt nooit meer over willen doen, dus niet zo positief dan.
Ja vind gewoon gek om zoiets dan af te sluiten met Haha
3 likes
het was voor mij gelukkig niet traumatisch maar ik weet nog wel dat ik helemaal niet lekker in mijn vel zat. gewoon op zoân pubermanier, voelde me altijd gefrustreerd en onbegrepen en best ongelukkig zonder reden. na 3 jaar moest ik naar een andere locatie van mijn school (moest iedereen behalve vmbo) en daar vond ik het helemaal niet leuk. en mijn ouders zeiden altijd dat het de beste tijd van je leven is, dus ik vond dat ook echt een stom vooruitzicht haha
2 likes
ik snap de connectie niet tussen jouw reactie en haar eigen ongespecificeerde benoeming van trauma met een haha erachter, bedoel je dat je het daardoor niet serieus neemt en wil weten wat het precies is zodat je daar⊠over kan oordelen ofzo?
18 likes
Ligt er echt aan welk deel. Ik ben als 11-jarige naar een hele grote middelbare school in een grote stad gegaan en had daar echt totaal geen aansluiting met de kinderen uit mijn klas. Ik werd niet gepest ofzo maar ik was gewoon wel altijd alleen. Lessen gingen nog wel want men deed niet per se onaardig maar wilde gewoon ook geen vrienden met me zijn. Alleen de pauzes vond ik echt verschrikkelijk want ik bracht die dus bijna altijd alleen door en ik vond de kinderen uit de bovenbouw enzo ook best wel eng. Na anderhalf jaar ben ik van school gewisseld en naar een kleinere school in een dorp gegaan en daar had ik meteen vriendinnen en heb ik (naast natuurlijk wel wat standaard puber perikelen) echt een super leuke tijd gehad.
Ik heb ook zoân wisselend gevoel, omdat ik me zo kut heb gevoel en onzeker. Zoals iedereen op zoek naar mezelf met een hoop zelfmedelijden. Ik was ook constant onrustig maar dat maakt wel dat ik ook echt veel heb meegemaakt, veel heb geprobeerd/onderzocht en daardoor echt in een paar jaar tijd enorm âveelâ heb geleefd ofzo? Heel geconcentreerd, als ik naar herinneringen van die tijd kijk dan lijken mân tienerjaren wel het langst te hebben geduurd.
5 likes
Mijn basisschooltijd was verschrikkelijk, dus voor mij was naar de middelbare school gaan juist een verademing. Ik kwam in een heel nerdy gymnasiumklasje terecht waar niemand me pestte en ik makkelijk vrienden kon maken.
Toen ik ouder werd, werd ik best wel vrij gelaten, dus ik heb ook veel kunnen aankloten en experimenteren terwijl ik me wel veilig voelde. Ik wist dat ik altijd bij mijn moeder terecht kon als er iets was en ze werd nooit boos op me als ik iets geks had gedaan. Volgens mij heeft dat eraan bijgedragen dat ik zoân leuke puberteit had (thanks mom!).
Natuurlijk was ik ook kanonne onzeker over mijn looks en had ik heel veel puistjes en haatte ik wiskunde en was ik boy crazy, maar ik kijk er echt met een heel zachte blik op terug.
9 likes
Nee natuurlijk niet! Ik werd gepest, want was het lelijkste meisje van de school (niet mijn woorden) en mollig. Werd ook depressief, dus was toppie!
1 like
Aan de ene kant was het vreselijk. Verloor ouders, werd depressief (heeft wel +10 jaar geduurd), werd gepest, er speelde van alles thuis ook. Maar aan de andere kant heb ik in die periode vrienden voor het leven gemaakt en ik kan nog steeds bouwen op bepaalde skills die ik toen heb gekregen.
7 likes
Ja, hier ook geen drama, ik had ook wel wat vrienden maar het was gewoon heel kut omdat ik me bijna constant zĂł onzeker en emotioneel onthand voelde. Ik weet nog wat een opluchting het was toen ik dat wat kwijtraakte. Mijn studietijd was daardoor 10x zo leuk. Ook al maakte ik toen objectief gezien heftigere dingen die op zich wel klote waren, maar ik kon me ertoe verhouden ofzo.
1 like
Heb je wel eens een modderbad genomen?
- Nee
- Ja
- Zou ik wel willen
0 stemmers
2 likes
Mensen die 5km of een andere korte afstand hardlopen met een hardloopvest
- Slaat nergens op
- Boeiend
- Doe ik zelf
0 stemmers
1 like
Ik vind mensen die zich hier druk om maken vooral heel sneu. Jeetje is toch echt wel een van de minst boeiende dingen haha. Al loop jij met een backpack met je hele inboedel erin hard, succes ermee haha
93 likes
Doe ik soms zelf, als ik een broekje aan heb waar ik mân telefoon en sleutels niet chill in kwijt kan. Sterker nog, ik ga over 10 minuten de deur uit met hardloopvest voor een 6k omdat ik een losse short draag waar mn sleutels en telefoon makkelijk uit de zakken vallen.
Vind het makkelijker om mân hardloopvest aan te doen dan om mân huissleutel door mn veter te strikken ofzo en mn telefoon vast te houden
8 likes
Is echt hun eigen keuze vind ik, ook handig voor sleutel en telefoon bijvoorbeeld.
Ik vind dit een hele theoretische ergernis (als je je hieraan zou ergeren) want je weet 9/10 keer niet eens hoe lang iemand loopt als je die voorbij ziet komen. Lijkt eerder een persoonlijk/gatekeep iets naar de persoon die een vest aanheeft.
45 likes