Stel je persoonlijke vraag #54

[Tostibrood]

Ff in spoiler om topic niet te vervuilen

Samenvatting

Ik heb gestemd op rammelende eierstokken omdat ik dat voordat ik zwanger werd van mijn kind enorm had. Momenteel twijfel ik over wel/geen tweede, maar heb nu meer een rationele wens om een groter gezin te hebben en mijn kind als grote broer te zien. Ik vind dat zelf ook wel heel raar om te ervaren, vooral omdat ik die rammelende eierstokken wel heel erg gevoeld heb. Waarom dan nu niet? Wil ik het dan wel echt of voel ik onbewust de druk van de maatschappij voor 2 kinderen? Is het koudwatervrees? Maar nu ben ik meer op basis van ratio de plussen en minnen keer op keer aan het overdenken. Ook wel humbling na mijn post in het twijfel over kinderwens topic lang geleden dat ik vind dat je toch wel overwegend overtuigd zou moeten zijn van je kinderwens

[the.rebel.club]

Stel je bent in een kroeg met vrienden, staat gewoon lekker te dansen en mee te zingen en je biertje te drinken. De kroeg is verder leeg want het is nog relatief vroeg op de avond. Er komen twee mannen van middelbare leeftijd bij/naast staan. Eigenlijk letterlijk naast jullie, terwijl er elders in de kroeg meer dan genoeg ruimte is. Terwijl ze daar staan kijken ze naar hoe jij en je vrienden staan te dansen en te zingen. Ze beginnen geen gesprek maar staan alleen te aanschouwen.

• Dit herken ik niet, is me nog nooit gebeurd
• Dit herken ik, gebeurt inderdaad (wel eens)

Ik vind dit

• Vervelend
• Ongemakkelijk
• Beangstigend
• Stom
• Irritant
• Oke
• Normaal
• Ik weet het niet
• Leuk
• Gezellig
• Neutraal/geen mening
• Anders, namelijk…

• Ik zou hier wat van zeggen
• Ik zou dit accepteren
• Zou me niet boeien
• Heb het liever niet maar openbare ruimte en iedereen mag staan waar hij wil
• Heb het liever niet maar zou niets durven zeggen

Context
Dit gebeurde mij een halfjaar geleden. Ik zei er wat van. “Hey, wil je misschien ergens anders gaan staan want ik voel me er ongemakkelijk bij”. En dat escaleerde totaal doordat de man in kwestie begon over dat hij mocht staan waar hij wilde en dat hij toch niets deed en blablabla en uiteindelijk kroop hij in de slachtofferrol omdat ik “hem overdonderde met mijn dominatie” en dat hij “zo’n vraag nog nooit gehad heeft” dus dat het wel aan mij zou liggen en “waarom ik zo ongezellig deed”. Ik ben er nog boos om.

[SleepingBeauty]

Samenvatting

Ik heb rationeel gestemd, maar eigenlijk is het een combinatie.

Ik/we hebben best lang getwijfeld of we kinderen wilden. Bij mij ontbrak een beetje het oermoeder gevoel en heb ook nooit gekmakend rammelende eierstokken gehad voor we echt een keuze maakten. In onze omgeving kreeg iedereen ineens kinderen en ik voelde me daar nog helemaal niet klaar voor en zag ook hoeveel impact het op je leven had. Voor mijn vriend gold hetzelfde en we hebben lang van onze vrijheid genoten.

Op een gegeven moment hebben mijn partner en ik toch de keuze gemaakt ervoor te gaan. Ook met het idee ‘hoe zouden we ons leven zien over tien jaar?’ en in hoeverre zouden we spijt krijgen als we het niet zouden doen. Wel altijd gezegd dat als het niet zo mocht zijn het ook goed zou zijn en we veel zouden gaan reizen. Dat gevoel werd steeds minder sterk.

Toen bleek dat ik niet makkelijk zwanger werd en werd het een ziekenhuistraject en dan maak je elke keer weer de keuze ‘willen we dit zo graag dat we dit ook gaan doen?’. En toen zwangerschap lang uitbleef kwam bij mij ook meer het gevoel naar boven dat ik wel echt heel graag een kindje wilde en had ik ook meer rammelende eierstokken. Ook veel teleurstelling, want duurde lang en je weet nooit zeker of het gaat lukken. Uiteindelijk wel gelukt.

Edit: sorry voor dit lange verhaal, waar veel bewust kinderlozen misschien niet op zitten te wachten.

[Pininhetweb]

Samenvatting

Ik vind dat zelf ook heel gek, ik ben namelijk op alle andere vlakken in m’n leven totaal niet rationeel. Ik kies ook alleen voor rationeel omdat rammelende eierstokken het in ieder geval níet waren.
Ik heb nooit gedacht ik wil NU een kind of verlangd naar de warmte van een babylijfje oid en ik vond andere baby’s totaal niet boeiend. Toen we eenmaal gingen proberen had ik geen ongeduld en ik heb een miskraam gehad die me eigenlijk helemaal niet raakte terwijl de zwangerschap toch gewenst was . Ik dacht gewoon volgende keer beter. Of niet. Misschien is ongeboren leven te abstract voor mij ofzo?
En ik wist dat ik ook zonder kinderen een leuk leven voor mezelf kon creëeren. Dan wel door te emigreren oid zoals iemand hierboven noemt want m’n eigen leven vond ik daar wel te saai voor.
Uiteindelijk leek het me gewoon wel een hele interessante levensinvulling (en makkelijker dan emigreren ) en heb ik ook weer geen lijst met voor-en nadelen gemaakt ofzo. Gewoon voor het avontuur gegaan en vertrouwd op iedereen in m’n omgeving die er geen spijt van leek te hebben.
En bij de 2e opnieuw geen kriebels maar toen wist ik uit eigen ervaring dat ik het als het eenmaal zo ver is veel leuker vind dan ik van tevoren kan bedenken.

Ik ben bang dat je niet zoveel aan dit verhaal hebt. Misschien ben jij wel een voor-en nadelentype en noem je dit niet rationeel.
Maar ik kan me dus echt totaal niks voorstellen bij een soort oergevoel dat je moeder moet worden zonder met je verstand ‘lijkt me leuk, let’s do it’ te zeggen. Lijkt me lastig!

Edit: ik zet het even in een spoiler. Het is net een post in een kinderwenstopic, niet voor iedereen interessant en zo lang

[Telefoonnummer]

Vind het altijd zo onnodig wanneer de rest van de ruimte nog gewoon vrij is. Die kerels stonden ons met hun ogen uit te kleden. Dus ben erop afgestapt en heb gevraagd of ik ze kon helpen. Waren ze zo weg.

[Evenveel]

Weet jij wat “invigorating” betekent?

• Ja
• Misschien
• Nee

Weet je wat perpetrator betekent?

• Ja
• Misschien
• Nee

En culprit?

• Ja
• Misschien
• Nee

[Vaiana]

Ik wil alleen kinderen wanneer ik met mijn nichtje ben en zij rustig slaapt. Zodra ze huilt is die wens ook meteen weg. En ik denk ook gewoon dat ik nooit in staat zal zijn om een goede, stabiele en aanwezige moeder te zijn, dus dat maakt de keuze moeilijk.

[ZusjevanJoost]

Als ze vies aan het kijken zijn zou ik er zeker wat van zeggen. Maar als ze gewoon een beetje soort van gezellig staan te kijken (ja wat is gezellig, is meer een gevoel dat ik er dan bij heb I guess) dan zou ik er geen probleem mee hebben.

[Evenveel]

Ik wist pas niet wat culprit betekende en net niet wat invigorating was en vroeg het allebei aan m’n vriend en hij rakelde dat zonder twijfelen op

Dus vroeg me af hoeveel mensen het hier wisten

En perpetrator erbij omdat ik wilde zien wat dan bekender was als betekenis (al is culprit denk ik verdachte en perpetrator dader/veroordeelde? En suspect weer iets anders? Ben nog steeds in de war)

[Echo]

Huh ik ben echt verbaasd dat niet meer mensen invigorating kennen? Dat is echt zo’n standaard woord wat voor een frisse douchegel wordt gebruikt

[Nefertiti]

Ik heb het wel even gegoogeld om het goed te uitleggen maar culprit is meer boosdoener, dus een ding kan ook de culprit zijn zoals weet ik veel, een haarbal in je afvoer is de culprit van je kapotte wasbak. En een perpetrator is een persoon die iets crimineels doet. Dus in principe beide daders, maar die haarbal is geen perpetrator.

[Evenveel]

Ah zo! Ik snap hem thanks

[tessel]

Tja Engels is niet per se de eerste taal in Nederland

[Telefoonnummer]

Nee klopt. Maar vind ook niet dat verkwikkend nou zoveel gebruikt word.

[Jennair]

Ik heb onder de 5 gestemd en een kind. Ik heb gewoon nooit echt overtuigend het gevoel gehad dat ik per se moeder wilde worden en zag ook een heel leuk leven voor me zonder kinderen, maar was er ook niet van overtuigd dat ik per se geen kinderen wilde. Mijn partner wilde wel graag kinderen en ik raakte best onverwacht ineens zwanger en er toen dus gewoon voor gegaan (zonder twijfel). Ik Heb ook zeker geen spijt, al zie ik ook echt nog steeds de voordelen van een kindloos leven en snap ik die keuze van mensen ook heel goed.

[boonie]

Ik ben op het moment echt totaal in de war mbt mn kinderwens ik heb nooit een heeeeel sterke kinderwens gehad en de laatste jaren was ik ook erg aan het spelen met dat ik het misschien niet zou willen maar uiteindelijk wel weer uitgekomen op, de wens is niet zó sterk maar toch wil ik het graag meemaken en ik denk dat ik het erg leuk en mooi zou vinden en ook dat ik een goede moeder zou zijn. Maar mocht het niet lukken zou ik daar denk ik vrede mee hebben (en geen traject ingaan (al realiseer ik mij ook dat het heel anders is als je een tijdje actief hebt geprobeerd zwanger te worden hoor en grote kans dat ik dan tóch wel nog van alles zou willen proberen)). M’n partner stond er altijd een beetje hetzelfde in dus onze consensus was wel dat we uiteindelijk een kind wilden.

Maar afgelopen zomer zei m’n partner ineens dat hij het eigenlijk niet weet en wowwww sindsdien denk ik aan niets anders en wil ik het liefste NU een kind. Ik denk dat er nu geen ruimte meer voor twijfel is bij mij. En grote kans dat de twijfel weer terug is als m’n partner zegt toch wel te willen.

Heel irritant en verwarrend

[Bospaadje]

Ik heb zelf twee kinderen en had een kinderwens, maar heb tegelijkertijd enorm getwijfeld. Het is namelijk zo’n levensveranderende keuze, en je kan niet meer terug als je eenmaal de keuze gemaakt hebt. Ik denk dat twijfelen heel normaal is bij zo’n keuze. Je weet namelijk ook niet precies waar je voor kiest, wat voor kind je krijgt en hoe je leven eruit gaat zien. Ik ervaarde kiezen voor het ouderschap dan ook als een sprong in het diepe. We gaan ervoor, en we hopen op het beste. Zo ging het bij de keuze voor een 2de kind ook. Nu ben ik super blij met deze keuze, en zou ik geen leven meer zonder kinderen kunnen voorstellen. Maar het had ook anders kunnen uitpakken, maar dat weet je nooit zeker.

[boonie]

Ja dat denk ik ook! Maar nu m’n partner ineens écht twijfelt (als in hij denkt dat hij misschien geen kind wil) is er geen ruimte meer voor mij om te twijfelen en merk/denk ik dat ik het wel écht wil (of dat lijkt zo)

[the.rebel.club]

Doe jij mee met de croissant zitzak winactie van Albert Heijn?

• Ja!
• Ja maar ik hoef m eigenlijk niet écht te winnen
• Nee
• Nee maar je brengt me op ideeen!

[zwaardvis]

Vooral om mijn vriend te stangen