Toen mijn beste vriendin een zoontje kreeg, bleek onze smaak qua namen bizar overeen te komen.
Ze vroeg of ik de naam van haar zoontje echt leuk vond (en niet beleefd leuk) en dat vond ik want hij stond zelfs op mijn namenlijstje! Vervolgens noemde ze de 2 namen waar ze nog over getwijfeld hadden en dat waren de andere namen in mijn top 3. Toen riep ik (voor de grap, want ik vind niet dat je een naam kan claimen) ‘En [naam] is mijn meisjesnaam, daar blijf je vanaf!’ Je raadt het al: die stond ook hoog op haar lijstje.
Later heeft ze nog een dochter gekregen en ze zei dat ze bewust ‘mijn’ naam links had laten liggen. Overigens niet als concessie, want het meisje is naar iemand vernoemd wat ze altijd al heel graag wilde.
Ik heb geen kinderen gekregen en dat zit er ook niet meer in, dus die naam wordt - in mijn inner circle - niet meer gebruikt…
