Goede vraag dit want ik ben niet eenzaam overall, maar wel op het werk en ik denk dat dat stuk minder was als ik een heel leuke band had met collega’s? Het is wel gezellig, lachen op de werkvloer en gezellig bijpraten ofzo, maar ik deel met niemand iets heel speciaals. Veel collega’s hebben die onderlinge band wel dus dan voel ik me soms een buitenstaander.
Bij ander werk had ik dat wel, vooral dan met één persoon wat wel mijn work bestie was. We werkten niet eens heel lang samen maar het was een nogal bijzondere werkgever waarin we elkaar vonden (en enkel elkaar vertrouwden) en het was altijd gezellig. Maar we deelden verder niet echt iets qua overeenkomsten/leven/hobby’s dus dat is verwaterd.
Op ander werk had ik ook een bestie maar daar is ook niet zoveel van overgebleven toen we van kantoor naar thuiswerken gingen en die persoon totaal niet van het (video)bellen is. Via de chat is dat moeilijk in stand te houden.
Door deze vraag kom ik er wel achter dat het mezelf ook wel aan te rekenen is en ik meer moeite kan doen om wel wat meer op te bouwen: sociale praatjes via de chat meer onderhouden bijvoorbeeld. Als iemand vraagt hoe mijn vakantie was en ik ben druk bezig met iets dan is mijn voornemen daar later op te reageren maar resultaat is dat die vraag nu 4 weken onbeantwoord staat :’) Terwijl die collega wel een leuk persoon is, daar ligt het niet aan. Ik vind chatten en sociale praatjes via dat medium gewoon veel tijd/energie kosten en niet heel leuk, maar bellen voelt dan weer een stap te ver met sommige collega’s of het kost meteen een half uur terwijl ik dat er zelf van maak/zelf ook kan kaderen qua hoe lang we gaan bellen.
Dit wordt een goed voornemen wel: meer mijn best doen voor leuk contact met collega’s. Maandag ga ik meteen die onbeantwoorde collega bericht sturen.
zelfde met tas klaarzetten, vaat meteen in de vaatwasser en m’n bed opmaken. kleine moeite eigenlijk maar het scheelt wel altijd
