Ja, dit heb ik minder en dat voelt voor mij wel als volwassen zijn inderdaad! Ik was echt zo opgelucht toen ik ergens eind twintig uit m’n adolescentie kwam haha en niet meer in een soort continu milde identiteitscrisis zat. Het werd rustiger in mezelf, inderdaad gepaard met een soort berusting dat “dit is hoe ik ben” incl mindere kanten en onzekerheden. En sindsdien is het met periodes nog steeds wel chaos in mijn leven of dat ik niet weet wat ik met mezelf aan moet, maar dat is tijdelijker en meer aan situaties van buitenaf verbonden ipv dat het van binnenuit komt.
Geen idee of dit te volgen is, haha. Maar dit voelt voor mij wel als volwassen zijn.
Plus dat ik lang heb lesgegeven aan jongeren van 16-22 jaar. De eerste jaren stond ik nog heel dichtbij hun belevingswereld, maar toen ik zelf in de dertig kwam was ik wel echt overduidelijk niet meer “één van hun”.