Deze januari voelt letterlijk alsof heel Q1 er al op zit
Februari voelt inmiddels als een mythe, eerst zien dan geloven
Voelt het alsof 8% van 2026 al voorbij is?
- Ja
- Nee eerder 20%
- Nee eerder 2%
0 stemmers
Elk jaar een van mn ergernissen, dat gezeur (sorry) dat januari zo lang duurt
Ik heb dit normaal dus altijd. Maar dit jaar de keuze gemaakt om begin februari op vakantie te gaan. Helpt zo erg voor het gevoel van die eindeloze winterweken!
Haha fair maar t voelt écht erger dit keer ![]()
Mogelijk zijn dit dezelfde mensen als die dry January doen
Ik vond het begin van januari heeeel snel gaan en het laatste deel voelt echt als 5 weken
Oud en nieuw en die week sneeuw erna voelt alweer als een ander leven joh
Vorig jaar was dit echt een groooot ding op (mijn hoek van) het internet. Werd er zo moe van dat die maand steeds langer leek te duren.
Nevertheless heb ik zeker ‘ja’ gestemd in deze poll. ![]()
Nouja, ik vind januari ook lang voelen maar zeur er niet over, is wel een verschil toch ![]()
Pokébowl met verse zalm van gisteren (uit de supermarkt)
- Lekker eten, niks mis mee
- Weggooien, te veel kans op salmonella
0 stemmers
Tenzij je het op de verwarming bewaard hebt.
Ik weet niet hoe koud het is bewaard, is een too good too good pakket.
Dat is waar!
Ik dacht even dat de zalm uit de supermarkt is, die je zeg maar rauw in een pokébowl hebt gebruikt, heb mijn stem veranderd
Niet verwacht dat ik zo in de minderheid zou zijn met verdrietig als ergste! Maar misschien hangt het ook af van je persoonlijke voorkeursreactie.
Mijn man zei laatst tegen mij: “Jij bent echt nooit verdrietig he.” En dat klopt ook. Ik ben alleen verdrietig als ik ergens echt helemaal niks meer mee kan en er geen hoop meer is. Dus bijvoorbeeld overlijden, als iemand ernstig ziek is etc. Zolang er nog IETS mogelijk is ben ik gewoon boos, strijdvaardig of bang. Dus verdriet vind ik de meest pijnlijke, machteloze emotie ooit. Ik kan er niks mee.
Dus nu ben ik wel benieuwd eigenlijk. Ben jij snel verdrietig.
- Ja
- Soms
- (Bijna) nooit
0 stemmers
Nerveus is het enige waar ik me niet overheen kan zetten zeg maar. Als ik boos of verdrietig ben kan ik mezelf nog wel afleiden, maar als ik nerveus ben dan zit dat echt diep overal zeg maar, kan daar niet omheen dan.
Bij mij gaat verdriet inderdaad eigenlijk altijd gepaard met apathie en hopeloos voelen ja. Ik kan ook niet huilen zonder daarna migraine te krijgen.
Wat je zegt over niet kunnen voelen herken ik wel. Ik ben blij, neutraal of boos, maar de rest vind ik lastig. Zonder reden ook volgens mij, want het is niet zo dat het vroeger thuis niet kon/mocht. Mijn moeder en mijn broertje zijn wel goed met emotie, mijn vader en ik niet. Ik zeg wel eens als grap dat wij blijkbaar gewoon wat weinig diepgang hebben. Ik zou het ook denk ik niet anders willen als het kon. Buiten dat het soms wat lastig is met begrip naar anderen (mijn man is bijvoorbeeld juist heel erg met emoties bezig en ik snap hem heel vaak niet).
Ik ben de laatste tijd veel verdrietig maar dat komt omdat ik aan het rouwen ben.
Depressief zijn is by far het allerergste. Veel mensen weten denk ik ook (gelukkig) niet hoe het voelt om echt depressief te zijn en dat álles zwart is. Je voelt het in elke vezel van je lijf. Niet te omschrijven