Oud en nieuw en die week sneeuw erna voelt alweer als een ander leven joh
Vorig jaar was dit echt een groooot ding op (mijn hoek van) het internet. Werd er zo moe van dat die maand steeds langer leek te duren.
Nevertheless heb ik zeker ‘ja’ gestemd in deze poll. ![]()
Nouja, ik vind januari ook lang voelen maar zeur er niet over, is wel een verschil toch ![]()
Pokébowl met verse zalm van gisteren (uit de supermarkt)
- Lekker eten, niks mis mee
- Weggooien, te veel kans op salmonella
0 stemmers
Tenzij je het op de verwarming bewaard hebt.
Ik weet niet hoe koud het is bewaard, is een too good too good pakket.
Maar dat weet je ook niet als het niet op datum is, kan ook iemand het tussen de chips gelegd hebben en drie uur later weer in de koeling
Dat is waar!
Ik dacht even dat de zalm uit de supermarkt is, die je zeg maar rauw in een pokébowl hebt gebruikt, heb mijn stem veranderd
wat vind je het vervelendste om je te voelen?
- boos
- verdrietig
- angstig/nerveus
- depressief
0 stemmers
en het minst vervelend?
- boos
- verdrietig
- angstig/nerveus
- depressief
0 stemmers
Ik hou van mezelf als ik boos ben, dan heb ik opeens verloren woordenschat weer terug en dan ben ik weer een beetje hoe ik was ooit
Niet verwacht dat ik zo in de minderheid zou zijn met verdrietig als ergste! Maar misschien hangt het ook af van je persoonlijke voorkeursreactie.
Mijn man zei laatst tegen mij: “Jij bent echt nooit verdrietig he.” En dat klopt ook. Ik ben alleen verdrietig als ik ergens echt helemaal niks meer mee kan en er geen hoop meer is. Dus bijvoorbeeld overlijden, als iemand ernstig ziek is etc. Zolang er nog IETS mogelijk is ben ik gewoon boos, strijdvaardig of bang. Dus verdriet vind ik de meest pijnlijke, machteloze emotie ooit. Ik kan er niks mee.
Dus nu ben ik wel benieuwd eigenlijk. Ben jij snel verdrietig.
- Ja
- Soms
- (Bijna) nooit
0 stemmers
oja dat snap ik wel. ik vind verdriet voelen juist ‘fijn’ omdat ik dat eigenlijk vanaf kind niet goed heb kunnen/mogen voelen, dus verdrietig kunnen zijn zonder boosheid of apathie voelt voor mij juist helend.
me hopeloos voelen vind ik ook heel naar, maar dat schaar ik zelf weer meer onder depressie en juist ook angst. maar inderdaad verdriet in bepaalde situaties betekent ook dat er niets anders meer is om te kunnen ‘doen’ en daarmee voelen. dus kan me goed voorstellen dat het voor jou dan juist de rotste emotie is om te voelen!
Nerveus is het enige waar ik me niet overheen kan zetten zeg maar. Als ik boos of verdrietig ben kan ik mezelf nog wel afleiden, maar als ik nerveus ben dan zit dat echt diep overal zeg maar, kan daar niet omheen dan.
Bij mij gaat verdriet inderdaad eigenlijk altijd gepaard met apathie en hopeloos voelen ja. Ik kan ook niet huilen zonder daarna migraine te krijgen.
Wat je zegt over niet kunnen voelen herken ik wel. Ik ben blij, neutraal of boos, maar de rest vind ik lastig. Zonder reden ook volgens mij, want het is niet zo dat het vroeger thuis niet kon/mocht. Mijn moeder en mijn broertje zijn wel goed met emotie, mijn vader en ik niet. Ik zeg wel eens als grap dat wij blijkbaar gewoon wat weinig diepgang hebben. Ik zou het ook denk ik niet anders willen als het kon. Buiten dat het soms wat lastig is met begrip naar anderen (mijn man is bijvoorbeeld juist heel erg met emoties bezig en ik snap hem heel vaak niet).
Ik ben de laatste tijd veel verdrietig maar dat komt omdat ik aan het rouwen ben.
Depressief zijn is by far het allerergste. Veel mensen weten denk ik ook (gelukkig) niet hoe het voelt om echt depressief te zijn en dat álles zwart is. Je voelt het in elke vezel van je lijf. Niet te omschrijven
ja same, je kunt er niet omheen werken of ‘doorvoelen’ of kracht uithalen en heel je lijf staat op spanning. het is ook zo’n soort tussen/overal gevoel zoals misselijkheid of duizeligheid. ik heb dan ook liever hoofd- of buikpijn.
@lightbox ja is echt vreselijk, walgelijk en misselijkmakend, maar ik kan daar zelf wel uit ontsnappen door me op te sluiten en apathisch te worden. en het voelt veiliger omdat ik het al zo lang ken en er in kan zakken. bij angst lukt dat (mij) allemaal niet.
Uit verdriet kan ik vaak de mooiste lessen halen terwijl angst me letterlijk nergens brengt. Boos zijn voelt af en toe gewoon heel nice vooral omdat ik er verder niks mee doe maar lekker haten wel heel fijn is.
Ik vind (psychische) angst, hoewel absoluut vreselijk, juist ook wel een mooie leermeester voor accepteren en vertrouwen leren hebben.
Ik dacht altijd dat depressief het ergste was, tot ik een angst en paniekstoornis ontwikkelde. Inmiddels zijn deze angsten momenteel niet meer op de voorgrond en kruipt de depressie helaas steeds weer wat terug in mijn leven. Alsnog is die angst voor mij zo veel naarder.
Dit is uiteraard voor iedereen anders.