Stel je persoonlijke vraag #57

Centraal Station
#4028

Ja want een berg allergieën dus ik weet bij een restaurant met een gewone kaart zelfs thuis al wat ik die avond ga eten

Dit had ik misschien al eens verteld maar we gingen eens uit eten met de schoonfamilie en ik had op de kaart gezien dat er 1 gerecht was wat ik kon eten. Schoonmoe zei toen oh ik zal wel even bellen naar het restaurant dan is dat er in elk geval. Komen we daar, iedereen bestellen, was dat ene gerecht er niet. Bleek dat ze toch niet gebeld had want ‘dat leek haar niet nodig’ Gelukkig was de kok meewerkend en die maakte toen een samengesteld bordje voor mij maar het was de laatste keer dat ik niet zelf check in zo’n situatie

1 like
#4029

Waar meet jij je lichaamstemperatuur als je wil controleren of je verhoging hebt?

  • Voorhoofd
  • Oor
  • Mond
  • Oksel
  • Anus
  • Anders

0 stemmers

1 like
#4030

Boodschappen

  • Bestel ik meestal
  • Doe ik meestal in de supermarkt

0 stemmers

Mocht je een partner hebben:

  • De een kookt, de ander ruimt af
  • Wie kookt ruimt op
  • Wisselt per keer

0 stemmers

2 likes
#4031

Ik ruim op ongeacht wie er heeft gekookt. Het koken wisselt wel af.

#4032

Eentje kookt, en dan wassen we allebei af. Geen vaatwasser helaas. En het is best een gezellig en snel klusje iedere avond.

1 like
#4033

Wie wat doet wisselt maar degene die kookt hoeft niet af te wassen haha

1 like
#4034

Depressief zijn lijkt me echt vreselijk. Dat je gewoon nergens meer plezier uit kan halen en alles donker aanvoelt. Maar ik ben nooit depressief geweest dus heb gekozen voor angstig zijn als meest vervelende gevoel. Een vriendin van me is bestwel lang depressief geweest, worstelt er nu nog steeds mee.

Denk je dat depressiviteit tegenwoordig over het algemeen meer serieus wordt genomen dan bijvoorbeeld 10 jaar geleden?

  • Ja iig wel een vooruitgang
  • Nee hetzelfde
  • Nee juist slechter

0 stemmers

#4035

Begrip depressie is (naar mijn idee) ook ‘slapper’ geworden door alle mental health praat. Aan de ene kant goed dat er meer aandacht voor is in de media, maar aan de andere kant is één dag somber gelijk depressief en dat is echt niet zo.

28 likes
#4036

Wij koken samen en ruimen ook samen op.

3 likes
#4037

Dat idd, van die kiddo’s die direct zeggen “ben zo depri vandaag!”

3 likes
#4038

Ik doe alles alleen

@Hippe_kikker Een beetje in de categorie drie keer hoesten en zeggen dat je griep hebt

2 likes
#4039

ik vind dit altijd een bijzondere vraag want ik heb niet het idee dat ik het heel erg kan controleren?
ik heb namelijk vaak wel dat ik moet en ook wil maar het dan niet komt, een automatisch slot erop ofzo.
En ook andersom: als het komt dan komt het.
Op werk of bij een nieuwe relatie ofzo heb ik bijvoorbeeld dat ik de hele dag eigenlijk wel zou moeten, maar het pas echt komt op het moment dat mijn collega’s of partner het gebouw/ deur uit zijn of ik thuis op mijn eigen wc zit. Terwijl ik niet de overtuiging of gedachten bewust heb dat ik het moet inhouden ofzo, juist het tegenovergestelde :d
Ik vind “als je moet, dan moet je” maar ik vind het wel vies en intiem ofzo dus dat zal wel voor het slot zorgen.

Al lang blij dat ik niet zoals familie de hele vakantie er moeite mee heb, er allerlei maatregelen genomen moesten worden en het wekenlang Een Ding was.

#4040

ja precies. ik heb ook wel eens filmpjes voorbij zien komen ‘een dag in mijn leven als iemand die depressief is’ en die doet dan fulltime studeren + een bijbaan of sporten en kookt drie maaltijden voor zichzelf in een schoon en opgeruimd huis. niet om iemands ervaring te bagatelliseren maar het gros van de depressies ziet er niet zo uit maarja dat is niet cute voor online.
en dan een paar filmpjes verder zo’n schoonmaakservice die een vervuild huis schoonmaakt en uitlegt dat bewoner mentale klachten had en dan is het ‘iel ik heb ook last van depressie/adhd maar ik zou het nooit zover laten komen’. nouja dat vat het hele eieren eten wel samen voor mij.
heb het wel vaker gepost hier maar ik denk dat de ‘normalisering’ van mentale gezondheid online voor alleen maar meer taboe en schaamte zorgt. het is voor een groot deel eerder romantiseren dan normaliseren wat er de afgelopen 10 jaar gebeurd.

36 likes
#4041

Zie je nu ook gebeuren met overprikkeling. En het zal mij niets verbazen als dit ook gaat gebeuren met de term hyperfixatie

4 likes
#4042

Ik heb het idee dat ik wel meer geaccepteerd word als ik zeg dat ik depressief ben (geweest), waar je dan eerst echt werd aangekeken alsof je gek en ziek was. Dus dat voelt wel fijn, maar tegelijkertijd weet ik dat mensen die het niet hebben meegemaakt dan alsnog niet weten hoe en wat, omdat ze inderdaad van dat eerste beeld dat je schetst uitgaan.

5 likes
#4043

die is al helemaal ingeburgerd, hyperfocus hier hyperfocus daar.
ik denk dat de volgende dissociëren wordt! dat zie ik steeds vaker mensen zeggen als ze gewoon even in gedachten verzonken zijn geweest of lang op hun telefoon hebben gezeten

@dblauw ja het is wel heel dubbel. de term is meer geaccepteerd maar de inhoud wordt een beetje gebagatelliseerd.

7 likes
#4044

Omg ja helemaal eens, die hoor ik ook steeds vaker

1 like
#4045

Hmm hoe jij en @Hippe_kikker het zeggen zit ook wel wat in.
Ik beantwoordde de vraag met het idee van ja ik ben wel blij met dat er minder een taboe zit op mentale klachten. Als in: 10 jaar geleden ging naar de psycholoog gaan gepaard met taboe en leek ik de uitzondering. Mensen praatten er niet zo open over. Dan heb ik het over collega’s onderling of je kenniskring bijvoorbeeld. Nu voelt dat veel minder zo: mensen zijn opener over naar therapie gaan of dat ze tegen dingen aanlopen.
Al heb ik wel het idee dat vooral “mentale problemen in het verleden” en het “kortdurende” geaccepteerd is. Met vooral een succesvol einde. In gesprekken maar ook bijvoorbeeld verhalen in de media/kunst. “Oja ik ben ook naar de therapeut geweest, 8 sessies kunnen je echt verder helpen” “Ik zat vorig jaar heel diep, maar ik ben eruit!”
Praten over dat het inderdaad allemaal een puinhoop is, letterlijk en figuurlijk, is dan toch wel andere koek. Dat hoor je veel minder vaak of het gaat inderdaad gepaard met shaming waardoor je je juist weer de afwijkende voelt etcetc.
Ergens ook begrijpelijk dat je het niet vaak ziet in media want het is niet inspirerend itt al die “doorheengegaan en doorleefd en nu is het klaar” verhalen natuurlijk wel zijn.
Terwijl, voor de herkenbaarheid en je geen freak voelen is het wel fijn.

Dit forum is wel voor mij al jaren een goede inkijk daarop: dat je ziet dat je niet de enige bent die langdurig of in ernstige mate worstelt is ergens troostend ofzo?

10 likes
#4046

Ja dit is al steeds vaker :frowning: even wegdromen of niet opletten is geen dissociatie!!!:rage:

2 likes
#4047

ja de dingen moeten oplosbaar en maakbaar zijn.
maar sommige mensen worden niet beter en lijden hun hele leven en genoeg eindigen door zelfmoord. maar daar willen mensen niet aan want dan zal het wel je eigen onwil zijn want die en die en die hadden ook therapie en nu zijn ze toch ook weer gelukkig?
en aandoeningen zijn ook niet zwart wit maar er is nog steeds een heel en misschien nog wel meer eenzijdig beeld van borderline, het wordt om de haverklap gebruikt als belediging voor vrouwen met emoties, er is een heel eenzijdig beeld van npd, en narcisme wordt om de haverklap door mensen gebruikt om zichzelf als een slachtoffer daarvan neer te zetten. en ga zo maar door.
en terwijl bpd en npd beide traumagerelateerde aandoeningen zijn lezen we wel allemaal massaal ‘een klein leven’ en huilen en zielig en als je zegt dat je een trauma hebt en je vooral binnen het ‘perfecte slachtoffer’ hokje begeeft en niet boos!! maar wel optimistisch!! daadkrachtig maar niet té om ongeloofwaardig te zijn!! bent heeft iedereen opeens begrip.

ik heb liever dat mensen niets of weinig weten en je het ze zelf kan uitleggen in plaats van dat ze denken dat ze weten wat diagnoses inhouden en al hebben bedacht wat wel en niet acceptabel en hun begrip waard is. of wat volgens hen ‘opgelost’ kan worden door gewoon even dit en dit te doen want zij hebben dat toch ook gekund?

16 likes