Bij mij ook, ga altijd naar de benedenverdieping (werk zelf op de 7e).
Had ooit een baan waar er 1 toilet per verdieping was. Toiletten grensden aan de ‘kantoortuin’. En dan was er 1 oude dude die uitgebreid ging zitten schijten met geluid enzo (als in: opluchting) 
Ik ging daar zelf als ik echt moest naar de HEMA in het winkelcentrum, ook not normal misschien.
wat ik wel positief vind is dat ik nu makkelijker kan zeggen ja ik heb gewoon een beetje last van adhd/depressie/burnout als ik in situaties wel iets moet zeggen over mn leven en achtergrond zonder uit te willen weiden, dan zijn mensen ook wel tevreden zonder dat ze schrikken. ‘mentale problemen’ heeft veel meer een ‘gestoord die moet je vermijden’ connotatie maar dat is een tijdje het enige geweest dat ik als vage overkoepelende term kon gebruiken toen ‘turbulente tienertijd/‘problemen thuis’’ te lang geleden werd.
Dit inderdaad heel erg! Ik post nauwelijks, maar het lezen hoe anderen ook kunnen worstelen met (ongeveer) dezelfde dingen of juist weer hele andere dingen helpt voor mij bij het in perspectief kunnen zetten of me minder alleen voelen.
Nouja in theorie is dat wel de eerste fase van dissociatie, maar het is een niet-problematische variant die iedereen meemaakt. Als het onvrijwillig optreedt wordt het vervelender.
Er is idd wel eea veranderd. Toen ik als tiener in therapie was, voelde dat echt als een groot gênant geheim. En de ggz was ook nog eens in het stadscentrum. Ik was iedere x doodsbang dat ik daar een bekende tegen zou komen. En als dat zo was, dan liep ik nog een rondje zodat diegene me maar niet naar binnen zag gaan. Zo sad als ik daarop terugkijk.
Maar verder ook heel erg eens dat er devaluatie heeft plaatsgevonden en dat de openheid er toch vooral is in milde, tijdelijke situaties. Zonder beschimmelde afwas, ongewassen haren, ongepoetste tanden, wekenlang niemand zien of spreken, dagen niet eten omdat je zo misselijk bent van de paniek die maar niet ophoudt en geen mogelijkheid zien om hier op wat voor manier dan ook ooit nog uit te komen. Laat staan stories te maken voor insta.
(Sinds ik medicatie slik, gaat het goed met me!)
Ja oké die theorie ken ik ook want staat in elk boek over trauma, maar dan is het toch niet nodig om dat dissociatie te noemen? Wat is er mis met wegdromen. Het doet zoveel tekort aan de (vet beangstigende) ervaring van dissociatie.
Verder eens hoor, maar het is wel een variant ervan.
Zo hoorde ik in een tv programma ‘ik krijg hier een beetje een paniekaanval van’ en toen dacht ik ook nou als ik een paniekaanval heb zit ik te hyperventileren ergens in een hoekje en kan ik niks meer dus zal wel goed gaan met je.
Haha, wel herkenbaar helaas. Deed in mn studententijd een groepstherapie en dat was in de avond. Dus dan at ik op die avonden heel snel alleen in mn kamer en dan sneakte ik weg omdat ik niet wilde dat mn huisgenoten wisten wat ik ging doen 
zat ook wel wat zelfstigma, was in mn coschappen en had al wel een beetje door dat ik waarschijnlijk de psychiatrie in wilde, dus dat ging in mijn hoofd absoluut niet samen en gaf heel veel schaamte.
Ja precies dat! Ik heb wel eens een filmpje gezien van iemand die zei dat ze een burn-out had maar dan wel een full time baan + volledige contentcreatie ernaast. Ik had er iets op gecomment maar toen zei ze dat ik het allemaal niet zo letterlijk moet nemen en als ze zegt “im dead” dat ze dan ook niet letterlijk bedoelt dat ze dood is 🫠 beetje zoals het romantiseren van being poor.
Je bent verkouden en hebt een hoest (niet extreem, maar wel elke paar minuten). Morgen een afspraak voor de tweede helft van een wortelkanaalbehandeling. Is gelijk ‘s ochtends dus is vervelend met (eventueel) afzeggen.
Ga je?
0 stemmers
Ik denk dat de tandarts het niet zo fijn vindt als je elke paar minuten in haar/zijn gezicht hoest? Maar ik zie dat ik in de minderheid ben haha.
Nee ben het met je eens, we hebben blijkbaar ook niks geleerd van corona 🫠 daarnaast lijkt het me icm met de napijn echt kut qua hoesten.
Zou de tandarts even bellen om te overleggen of van tevoren inlichten.
Ik zou overleggen maar neig naar nee
Ik zou in principe niet willen gaan (tenzij ik heel veel pijn heb). Maar mijn tandarts brengt dan alsnog de kosten voor de geplande behandeling in rekening, dus dan heeft hij pech en kom ik wel.
Ik zou gaan en dan zeggen hoe en wat, vooral omdat je zegt meteen in de ochtend is de afspraak
Was die in de middag zou ik eerst bellen voor overleg
Ik luisterde gister een podcast van that adhd couple over haar 2e burnout en die duurde 3 weken ofzo en doordat ze op tour ging en geen mental load had was ze eruit gekomen. Ik wil het niet bagatelliseren maar ik zit ondertussen al bijna een jaar thuis en ik denk dat dat toch realistischer is dan 3 weken. (al heb ik dus ook de luxe van een vaste baan ipv zzp waardoor m’n salaris doorloopt).
Ik heb hier vaker voor overlegd met de tandarts en die wilde altijd dat ik wel kwam, vandaar m’n stem.
Nee liever niet en als je dan zo ligt kan je toch ook niet effectief hoesten
Ik zou nee willen stemmen maar ben dan te laat met afmelden en heb ook geen zin in die kosten 🫠
Dus zou bellen en overleggen maar als het antwoord is dat ik de rekening krijg zou ik toch gaan