Zonder er een waardeoordeel over te vellen - dit is toch gewoon de Karen?
Heb jij nog vragen die je aan je ouders wilt stellen nu ze er nog zijn?
- Nee ik heb alles al besproken.
- Nee ik hoef niks van ze te weten.
- Ja ik heb nog wel dingen die ik van ze wil weten.
- Ja maar dat kan niet meer.
- Nooit over nagedacht.
- Anders
0 stemmers
Ik vind zelf van niet maar ik ben niet de juiste persoon om dat aan te vragen. Ik ga mezelf geen Karen noemen ![]()
Ik vind mijn kapsel āstoerderā maar misschien is dat precies wat Karen zou zeggen
Mijn zusje heeft voor beide ouders een notitieboek gekocht en op elke bladzijde een vraag aan ze gesteld. Ze hebben beide echt maanden de tijd genomen om overal op te antwoorden. Vond het echt een goed idee en heel waardevol.
Ik heb een paar maanden de tijd gehad om na te denken of ik mijn vader nog iets wilde vragen. Eigenlijk niet, alles is wel besproken en hij was zoān verhalenverteller dat ik altijd veel van hem geweten heb.
Maar toen was hij een week dood en wou ik hem vragen hoe de wasstraat werkt. Vond het echt irritant dat ik dat āvergetenā was
Dus blijkbaar alleen spijt dat ik geen vragen heb gesteld over auto-onderhoud (die gelukkig ook prima te googlen zijn).
Wat een goed idee! Heb je ook voorbeelden van vragen die ze heeft gesteld?
Ah ja van die kleine dingen die je dan niet meer kunt vragen he. Lijkt me wel fijn om je te realiseren dat je altijd al veel van hem geweten hebt. Dan voel je ook minder een druk om dat er nog uit te āmoetenā halen tijdens die paar maanden die je nog samen had denk ik?
Echt van alles. Hoe ze vroeger haar verjaardag vierde. Wat haar lievelingseten is. Wat ze vroeger wilde worden en hoe ze daar nu over denkt. Wat ze van zichzelf in mij en mijn siblings ziet. Wat de lastigste momenten in haar leven zijn geweest.
Ik heb mijn moeder ooit het boek mam vertel eens cadeau gedaan en dat heeft ze inmiddels ingevuld aan me terug gegeven. Echt heel waardevol en mooi.
Ja ik vond het juist fijn dat er niet ineens allerlei intense gesprekken nodig waren. We zagen elkaar gewoon als altijd en het is heel fijn om bewust te kunnen genieten van dat alledaagse.
Genoeg vragen maar die ga ik niet stellen omdat er toch geen antwoord op komt of āgedoeā. Zoān schrift met vragen lijkt me heel mooi maar ik weet zeker dat mijn moeder me uit zou lachen als ik zoiets zou maken. Bij mijn vader heb ik dat gevoel niet, daar heb ik geen vragen voor omdat het gewoon goed is.
oke maar zou je een septumpiercing of een in je neusvleugel overwegen? want septum vind ik links maar neusvleugel echt heel neutraal en staat ook iedereen wel vind ik (ik heb allebei dus ik ben biased)
Hell no haha
Van het weekend had ik een mindfulnessdag wat onder andere over je voorouders ging en het heeft me wel aangezet om dit weekend bepaalde dingen te vragen en te bespreken!
Ja ik ook. Wij zeiden gewoon precies zoals het eelr staat.
Ik heb wel laatst eindelijk mijn grootouders naar de tweede wereldoorlog gevraagd, en toen gehoord dat er bij mijn opa een onderduiker op de zolder van de schuur zat (
de angst dat ze misschien toch ooit nsbāers waren is nu weg) Ć©n dat hij een maand na de bevrijding alsnog bijna is neergeknald door een random Duitse soldaat die langs het weiland fietste waar hij liep š«£
Dus ook wel blij dat ik dat nog heb kunnen vragen
Ik heb dit boek aan mijn moeder gegeven:
Helaas houdt ze niet van schrijven (?) en meer van praten dus deze ligt nog onbeschreven in de kast ![]()
Hoe communiceer jij in je familie:
- Direct
- Conflictvermijdend
- Neutraal
- Anders, namelijkā¦
0 stemmers
En bij vrienden?
- Direct
- Conflictvermijdend
- Neutraal
- Anders, namelijkā¦
0 stemmers
Ik heb een aantal vrienden bij wie mijn lompe Nederlandse directheid niet heel goed aankomt, dus daar probeer ik mijn communicatiestijl wel op aan te passen
Bij familie (en dan vooral mijn gezin) houd ik nergens rekening mee, wat soms ook wel tot heftigere (maar interessante) discussies kan leiden. Maar dat vinden we juist leuk bij ons thuis ![]()
Niet lol
