Pfff wat toevallig dat het er hier nu over gaat want het duizelt me de afgelopen tijd zo??
Echt plotseling, ineens, geen idee?
Altijd en echt altijd was ik iemand die het geen fuck boeide. Ouder worden. Ik ben 32 en ik heb altijd geroepen, ouder worden is zoooo heerlijk. Het is nog steeds ik. Maar dan sterker, knapper (hahah) met meer en gewoon wijzer en zelfverzekerd in het leven. Ik heb een geweldige 20’s gehad. Ik ben hard met m’n neus op de feiten gedrukt na het verliezen van een van mijn ouders op 28 jarige leeftijd dus ik weet als geen ander dat het geen gegeven is om ouder te worden.
Maar ineens. Een paar maanden nu, heb ik zo’n heimwee naar al die mooie vrije jaren in m’n 20’s. Baal ik er wel ineens van dat ik zie dat ik er ouder uit begin te zien. En begint het me wel te storen. Wat voorheen gewoon niet zo was. Wat @issa noemt, gewoon idd in je gezicht. Maar ook gewoon zo van, ah ik had nog zoveel meer willen doen ofzo. En ineens een soort van jaloezie op die meiden van 20, zo jong, nog aan het begin van alles.
Ik vind het best kut ook dat ik dit nu deel maar ergens hoop ik op een soort van herkenning ofzo. Omdat ik ouder worden zo omarmde maar nu gewoon eerlijk gezien ineens niet. Ik wil niet ouder worden en het maakt me zo verdrietig dat ik nooit meer 20 ga zijn. Hoop echt dat dit een fase is (wat voor fase?) want ik vind dit echt kut en schaam me er ook voor dat ik dit ineens voel sinds een tijd.
Btw er is ook geen directe reden in m’n leven nu dat ik dit zou moeten voelen. Het is stabiel. Wat ook een enorme luxe is. (Misschien daarom juist?)
Omg sorry wat een ellendig lang bericht is dit geworden haha maar ja oké hopelijk ben ik niet de enige iig 
Ik wil hier echt m’n les uit leren maar zie hem ff niet