Je hebt kaartjes gewonnen voor iets. Met een code kun je gratis kaartjes bestellen. Nadat je geweest bent kom je er achter dat je code het nog steeds doet.
Bestel jij nog meer kaartjes?
0 stemmers
Een vriendin kwam hier achter en heeft meer kaartjes besteld. En ik zou oprecht niet weten wat ik zou doen. Veel te bang dat ik gesnapt word ofzo. Het gaat om Playhood, een soort overpriced ballenbak
Bij een grote organisatie zou ik het echt boeien vinden dat zij het doet. Alleen zelf zou ik het laten omdat niets me gênanter lijkt dat het wss om een persoonlijke code gaat (ze dus vanzelf mijn naam zien en dat ik het vaker heb gebruikt) en herleidbaar is datt ik probeer een ballenbak te tillen.
Helemaal - sorry als dit een vooroordeel is - in Oost-Europa
Ik zag Vera een Go Fund Me delen met als doel €26.000 voor iemands kinderwens
0 stemmers
Nou willen ze ivf in het buitenland doen, maar als dat niet lukt een draagmoeder kopen in de VS
0 stemmers
Dacht zelf direct huh wat raar maar vraag me af wat de heersende gedachte is hier
Ik zou voor beiden niet doneren, maar vind het in het geval van Francien ook nog eens raar omdat deel van haar verdienmodel het aan mensen in een kutsituatie verkopen van info over het kwijtschelden van je studieschuld is. Zit jij in de shit mogen we het collectief oplossen, maar anderen moeten jouw hulp kopen.
Heel hypocriet van mij met zelf een kind maar ik vind dat er niet zoiets mag bestaan als het recht hebben op een kind.
Wow wat bizar dat dit nog steeds haar zo’n groot verdienmodel lijkt te zijn bij de? Volg jaar verder ook niet dus had dat gemist, wat bizar
Anyway, ik zou nooit bijdragen voor commercieel draagmoederschap, maar zou me misschien wel scenario’s kunnen voorstellen waarbij ik dat voor ivf wel zou doen (maar dan denk ik wel alleen voor mensen die ik ken)
Ik heb hier wel eens aan gedoneerd. Weet niet of het dezelfde context was want ik ken de context van de actie van Vera niet. Maar als jij als vrouw bijv baarmoeder kanker of eierstokkanker hebt en net daarvoor (edit; voor je dit orgaan dus laat verwijderen of kapot laat bestralen ivm de kanker) embryo’s laat “maken”, heb je daarna een draagmoeder nodig. Zelfs als je die in eigen kring vindt- wat al uniek is maar dat was hier gelukt - kost het alsnog 30.000.
Die kosten zitten vooral in het terug moeten adopteren van jouw genetisch eigen kind. Want ook al is het genetisch jullie kind, de barende vrouw en haar man zijn de ouders. En dat is dus knetter duur.
Daar heb ik toen aan gedoneerd, omdat ik het belachelijk vind dat je je eigen kind moet terugkopen ofzo
Ik vind dit belachelijk en zou nooit doneren. Hoevaak wil je ivf proberen als het na 4 x niet lukt?
Voor mijn part doe je het 100 keer, maar ik ga er financieel niet aan bijdragen. Zeker niet als er wordt gesproken over toekomstig commercieel draagmoederschap.
Ik zie dat ze ook 2 ton nodig heeft voor een draagmoeder, dus wat moet ze dan met 25k?
ik krijg altijd zo’n ongemakkelijk gevoel voor mensen die geld inzamelen voor van die bevoorrechte onzin. sorry. dit is nog niet zooo erg maar ik ken zelf meerdere mensen die geld inzamelden voor een reis die ze wilden maken. maar ook dat boshuisje van die influencer. ik vind het gewoon zo dom dat daar dan geld voor binnenkomt terwijl dat bedrag ook gedoneerd had kunnen worden aan bijvoorbeeld een familie in gaza. en ik snap dat het dan een beetje whataboutism kan worden maar toch krijg ik hier plaatsvervangende schaamte van
Ja helemaal als ze vervolgens wel super dure spullen bezitten en het een luxe iets is en geen basisbehoefte waaraan ze gebrek hebben.
En een kind is geen basisbehoefte.
Ik heb me van de week wel weer moeten inlezen over ‘catching print’
Nu verkoopt ze tips hoe je ook een boshuisje kunt verhuren.
Ben jij ooit in Zeeuws Vlaanderen geweest?
0 stemmers
Hulst en Sluis zijn beide leuke plekken, het verdronken land van Saefthinge is een mooi natuurgebied, en de kust is natuurlijk ook mooi. Het is wel écht de periferie van Nederland.
Au.
Ik vind dit een lastige discussie altijd, want ik ben het in wezen met je eens, maar het kunnen stichten van een gezin en vrijheid van voortplanting zijn wél fundamenteel heel belangrijk (ze vallen ook onder de universele verklaring van de rechten van de mens). Dat recht is nodig, omdat je op die grond mensen kan beschermen tegen de schending daarvan zoals verkrachting, onvrijwillige abortus, eugenetica, etc.
Maaaaaaar de andere kant op is moeilijker, want waar trek je de grens? Op zich is er op maatschappelijk en op medisch niveau best veel voor te zeggen om mensen met een kinderwens te ondersteunen in het vervullen daarvan, want kinderen zijn nou eenmaal nodig voor ons voortbestaan, en de psychologische impact kan zo heftig zijn dat niet behandelen schade zou betekenen.
Maar op een gegeven moment houdt die medische indicatie ook op, en voor mij eigenlijk ook. Ik vind het bijvoorbeeld belangrijk dat homostellen ongediscrimineerd een gezin kunnen stichten, maar ik vind het veel belangrijker dat er wettelijke kaders zijn vastgelegd voor draagmoeders (en dat er al helemaal geen commerciële overwegingen bij zijn, dat vind ik echt niet te verdedigen). En dit soort initiatieven vind ik dan ook lastig, want je beroept je dan wel vanuit je gepriviligeerde positie op andere mensen om iets waar te maken wat voor de gemiddelde persoon simpelweg niet mogelijk zou zijn.
Er komt toch een punt waar acceptatie nodig is, en dit voelt dan als andere mensen naar voren schuiven om jou dat maar niet te laten gebeuren, terwijl de medische kaders juist hebben aangegeven dat dit niet meer binnen onze collectieve verantwoordelijkheid past (en die zijn vast niet perfect maar wel wat we hebben).
Uiteindelijk denk ik dat ongewenste kinderloosheid veel makkelijker bespreekbaar moet worden gemaakt zodat het verdriet makkelijker verwerkt kan worden, want je kan niet van iemand verwachten daarmee om te kunnen gaan als ze door de rest van de maatschappij vooral als permanent zielige of gefaalde vrouwen behandeld worden.
Ik denk juist dat ongewenste kinderloosheid steeds makkelijker bespreekbaar is geworden, zo makkelijk dat je een crowdfunding kan starten waarin je al aankondigt dat de next step een twee ton kostend draagmoederschap in een autoritaire staat is, met als motivatie dat meerdere van je vrienden daar positieve ervaringen mee hebben. Waarbij je vrienden in de tekst schrijven dat jij dit echt verdient!!! Onze nieuwe minpres begon met een interview waarin hij openlijk zei dat hij de kosten voor draagmoederschap bizar vindt.
Bespreken en openbreken is goed, maar in een situatie waarin je tot een hele kleine groep behoort zou ik er geen wonderen van verwachten. Zolang als dat we ons in Nederland het liefst terugtrekken in onze eigen kerngezinnetjes denk ik niet dat bespreekbaarheid een gapende wond heelt. Er zijn in dit soort situaties andere vormen van ouderschap denkbaar die veel beter te verantwoorden zijn naar het toekomstige kind, maar dan ben je wel afhankelijk van of je omgeving daar ook voor open staat en de wet dat faciliteert en nu zie je toch dat de omgeving veel liever geld voor je inzamelt dan zelf een stap doet en de wetgever hopeloos achterloopt. Denk verder dat jij en Daelyss hetzelfde zeggen.