Hoe heb jij je kraamweek(en) ervaren?
- Zwaarder dan ik had verwacht
- Minder zwaar dan ik had verwacht
- Precies zoals ik had verwacht
0 stemmers
De kater kwam hier las later. Had op een hele zware tijd gerekend, maar de kraamweek was echt een roze wolk. Daarna was die wel heel eeg lang ver te zoeken, maar het begin was echt ontzettend fijn
5 likes
Maar was de kater fysiek of mentaal? Ik vond (en vind) het fysiek echt een 8 ofzo, maar mentaal -10. Dat valt me echt heel zwaar en confronterend.
4 likes
Waarom zie ik dit topic terwijl ik zwanger/kind op negeer heb? 
4 likes
De kraamweek doorgebracht in het ziekenhuis. We moesten sowieso al even blijven, daarna werd mijn dochter blauw in de nacht erna en was er meteen veel spanning over hoe het met haar ging. Na een week mochten we gelukkig naar huis en vanaf dat moment werd het beter. Maar ik zit nog in de eerste weken, dus misschien ook wel te snel om een goed antwoord te kunnen geven.
@Spaarlamp Vervelend dat het je mentaal zo zwaar valt. Weet je wel een beetje waar het aan ligt? En heb je steun van je omgeving?
3 likes
Ik vond de kraamweek en het begin prima, vanaf week 8(?) tot 9 maanden zou ik echt niet nogmaals mee willen maken, en tot anderhalf skip ik ook liever. Het slaapgebrek vond ik zo extreem. Gelukkig zijn we ook compleet. En als ze nu wakker wordt zegt ze 9 van de 10 keer gewoon wat ze wil.
Met welke leeftijd sliep jouw beste slaper meestal door?
- 3 maanden
- 6 maanden
- 9 maanden
- 1 jaar
- 1,5 jaar
- 2 jaar
- 2,5 jaar
- 3 jaar
- 3,5 jaar
- 4 jaar
- 4,5 jaar
- 5 jaar
- Later dan dit
0 stemmers
Stemmen op wat het dichtste in de buurt is.
1 like
En nog een vraag
Heb jij een slaaptrainingsmethode gebruikt? Edit: bedenk je dus weer maar 1 kind, of eventueel die beste slaper.
- Wel gebruikt, kind sliep er niet mee door
- Wel gebruikt, daardoor slaapt kind nu door
- Niet gebruikt
0 stemmers
1 like
Nieuwsgierig:
Word je in de loop van de tijd minder verliefd op je kind
- Ja
- Nee
0 stemmers
Voor de mensen die al een paar jaar een kind hebben:
Tijdens de zwangerschap en na de geboorte word de bubbel kleiner en is het in je hoofd vooral baby baby baby.
Er is minder ruimte in je hoofd voor dingen die je eerder wel interesseerde want er is wel iets belangrijkers: een baby op komst of de new born in de wieg.
Merkte je zelf een verschil in wanneer die interesse weer wat terugkwam: dingen die je pré baby deelde met je beste vriend(in) en je toen interesseerde?
Wanneer merkte je een verandering?
- Na een maand
- Na een paar maanden
- Na een half jaar
- Na een jaar
- Na jaren
- Nooit meer. Het is voornamelijk kind kind kind gebleven en ik moet bewust moeite doen om interesse te tonen in dingen die mij voorheen wel interesseerde
0 stemmers
3 likes
Ohh wat eng dat ze blauw werd, inmiddels gaat wel alles goed neem ik aan?
Ja, hadden een schouderdystocie en hij ademde/huilde pas na een paar minuten en uiteindelijk is er qua communicatie best wat mis gegaan in het ziekenhuis waardoor ik een zwart gat heb en vragen heb die ze niet (zo gedetailleerd als ik zou willen) kunnen beantwoorden. Heb er wel hulp bij en kan er met m’n omgeving ook veel over praten, maar voorheen kon ik denken “alles is uiteindelijk goed gekomen dus get over it” en dat lukt me nu niet. Komt uiteindelijk wel goed, maar heeft even tijd nodig.
2 likes
Mentaal. Huilbaby en een ppd. Maar fysiek ook echt niet top. Ben na ruim drie jaar nog steeds doodmoe.
Ik twijfel tussen na 6 maanden of na 1 jaar. Na een jaar had ik ook echt zin om weer de dingen van vroeger te doen, toen was ik ook net gestopt met borstvoeding. Dat had ik met 6 maanden veel minder. Ik was sowieso een slechte gesprekspartner denk ik want mijn hoofd dacht alleen maar aan hoe zwaar het was.
1 like
De eerste keer fysiek zwaarder, maar mentaal lichter dan ik verwacht had. De tweede keer was het zowel fysiek als mentaal veel minder zwaar dan ik verwacht had.
2 likes
Ja, alles gaat nu gelukkig goed, maar ik merk ook dat het me meer gedaan heeft dan ik eerst dacht. Ik blijf toch veel op haar letten 's nachts en vind het soms moeilijk te geloven dat ze gewoon ligt te slapen en er niet ineens weer iets mis zal gaan.
Jouw situatie klinkt ook heftig. Als je zelf niet meer alle details weet, is het denk ik ook moeilijker om het een plek te geven en los te laten. Fijn dat je er hulp bij hebt.
Pfoe die tweede vraag weet ik niet zo goed.
Ik weet dat ik met 4wkn weer ging shoppen met een vriendin, en ook vrij snel weer uit eten enz. Maar m’n leven is qua prioriteiten en wat me interesseert denk ik wel blijvend veranderd?
Als in: waar ik voorheen dan op alles wel ja zei op zaterdag want waarom niet! Denk ik nu dan ook: ja maar ik wil ook gewoon lekker bij m’n gezin zijn.
1 like
Het is niet zo dat de levens van mijn vriendinnen me niet interesseerden in dat jaar. Ik bedoel er meer mee dat ik na die tijd zelf weer wat ‘makkelijker’ dingen ondernam. In die eerste periode vond ik het lastig als ik na een werkdag nog plannen had en mijn kind dan de hele dag niet zag. Nu voelt het zelfs stom om dat te typen, maar denk dat het echt een hormonaal ding was want dat heb ik nu niet meer.
4 likes
Eerste mentaal vooral zwaarder want holy shit wat een verantwoordelijkheid opeens en echt nul tijd voor mezelf.
Tweede fysiek zwaarder (koemelkallergie) maar mentaal wel oké omdat ik nu weet dat alles een fase is en je de meeste dingen toch wel al weet/doet door de ervaring met de eerste.
1 like
@Calypso ik bedoelde wel echt mentaal meer ruimte voor een ander ofzo.
Dat je voorheen aan elkaar vraagt hoe het weekend was of hoe x of y is afgelopen of hoe het op werk met die stomme baas is gegaan. Ik merk in mijn omgeving dat dat soms best een tijd weg is. En dan na een tijd weer terugkomt. Verschilt per persoon natuurlijk. Ik ken iemand die in haar kraamweek al interesse had in iets triviaals dat ik denk waarom vraag jij hiernaar; hoe kan dit opkomen in je hoofd nu :d Dat is weer het uiterste in mijn beleving.
(En dat met weggaan nog s avonds na kinderen niet te hebben gezien, gaat iedereen ook anders mee om denk ik? Sommigen veranderen daar niet in of het nou een baby of kleuter is. Ieder zijn ding!)
1 like
Ha dit gevoel bedoelde ik ja! Dat je hart explodeert als je naar het kind kijkt of foto’s terugkijkt :’)
Of het ooit minder wordt en wanneer dan/hoe dat dan komt.
Mijn kind is inmiddels 16 (ik weet ook niet hoe dat kan voor mijn gevoel nog 6 haha) en je blijft die momenten houden dat je ze plat wil knuffelen en helemaal fantastisch vindt
Uiteraard zijn er ook momenten dat je denkt anders ga je even uit mijn buurt 
@Spaarlamp Mijn kraamweek was niks aan, baby met verkeerde voeding nadat ik geen voedingsstoffen bleek te geven dus die had honger, viel ook teveel af, stomme kraamhulp, een borstontsteking… Had ik allemaal niet ingecalculeerd
3 likes
Oh dan begreep ik de vraag verkeerd, dat heb ik niet zo ervaren!
3 likes