Stel je persoonlijke vraag - zw/k #1

Zwanger en kinderen
#4000

Ik had fysiek een fijne zwangerschap en hoewel ik mijn bevalling wel echt heel pijnlijk vond, kijk ik daar ook goed op terug. En de eerste maanden met een newborn vond ik ook echt magisch, ondanks dat het soms zo overweldigend en vermoeiend was.

Maar omdat ik het allemaal moest doen met mijn ex, met wie ik praktisch een goed team was, maar waar ik emotioneel helemaal niks mee kon delen, vond ik het zo’n heftige tijd. Heb me nog nooit zo kwetsbaar en eenzaam gevoeld als toen. En was ondertussen ook nog een andere woning aan het regelen, dat was zo stressvol.

Hoop echt dat ik het allemaal nog eens mee mag maken met mijn vriend. Los van dat ik nog heel graag een kindje zou willen, denk ik dat dat heel erg helend zou werken.

6 likes
#4001

Mijn derde was echt een pijnlijke bevalling, had hele erge weeën bij mijn bovenbenen. De verloskundige zei ook dat die heel strak stonden bij elke wee, deed zo een pijn. Toen mijn baby er eindelijk uit was ademde hij niet en het lukte de verloskundige in eerste instantie ook niet om hem weer te laten ademen, opeens stond mijn hele kamer vol met mensen. En ademde hij gelukkig. Het gekke was dat ik helemaal geen paniek voelde ofzo. Later kwam er ook een andere verloskundige en die zei dat zal vast wel spannend geweest zijn voor je, en ik zei heel droog tegen haar nou eigenlijk niet. Ik was zooo kapot, dat het helemaal niet binnen kwam ofzo. Daarna wel lekker met hem gelegen, dat vind ik wel echt belangrijk als het kan lekker lang met kindje knuffelen eventueel kijken of hij/zij wil aanhappen, zo een bijzonder moment.

2 likes
#4002

Ohh ja dat had ik ook, zó kut. Heb daar nu rond m’n menstruatie nog steeds kramp en dat is echt zo irritant.

#4003

Ik ben geen newborn mama. Vind het pas na een paar maanden echt leuk worden en voel dan ook pas echt die liefde. Gelukkig wist ik van de eerste dat dat ook bij de tweede echt weer wel zou komen. Onze tweede, die nu 3 maanden is, huilde de eerste twee maanden bijna alleen maar als ze wakker was. Ik vond haar toen echt niet leuk. Nu is ze aan het lachen, begint ze te brabbelen, dingen te pakken en kan je echt contact maken. Ook het huilen is nu gelukkig minder en word ik steeds meer verliefd op ons meisje.
Ik heb trouwens een prima eerste zwangerschap gehad maar vond zwanger zijn echt niet leuk. Heb dan ook bij de tweede al vanaf het begin geroepen ‘als dit goed blijft gaan hoef ik hierna gelukkig nooit meer zwanger te zijn’.

4 likes
#4004

Ik heb een angststoornis die bij mijn eerste zwangerschap heel erg opspeelde en heb daardoor al die tijd (en te lang zonder erover te praten) met mentale struggles en een enorm schuldgevoel over dat ik niet blij genoeg was en niet genoeg van mijn baby hield rondgelopen.

Des te verbaasder en emotioneler was ik toen ik dat verliefde gevoel wel meteen had. Ook nog steeds allerlei angsten en onzekerheden, maar ik voelde wel heel sterk dat de liefde voor mijn baby allesoverheersend was. Volgens mij heb ik ook direct na de bevalling uit een soort opluchting geroepen dat ik er wel 10 wilde (nee dankje😵‍💫).

3 likes
#4005

Saaame, ik heb zoooo hard gehuild niet normaal. Hoe ze me hebben kunnen hechten (keizersnede) snap ik niet haha. Lag helemaal te schudden.

Ik kijk nu De Verloskundigen op NPO en dan zie je ook vaak de vrouwen echt ergens in de verte staren en even helemaal in shock zijn, ook heel erg begrijpelijk.

4 likes
#4006

Mijn geboortefotograaf heeft een foto van ons gemaakt die eerste momenten na de geboorte en het is echt één van mijn lievelingsfoto’s. We kijken allebei zo verbaasd en verwonderd. En oke ik ook opgelucht omdat hij er eindelijk uit was :joy:.

10 likes
#4007

Mijn tweede kind was zo snel geboren en pas 20 min voor ze kwam had ik door dat ik echt aan het bevallen was. De eerste uren na haar geboorte heb ik echt in een soort shock 10x per minuut gezegd: omg ze is er al?!

4 likes
#4009

Echt vreselijk wat een pijn is dat! Ik had echt alle mogelijke houdingen geprobeerd, maar het deed zo pijn. Zelfs in een sjaal in een paal ofzo gehangen haha mijn verloskundige kwam met allerlei ideeën. Achteraf had ik gewoon pijnbestrijding moeten vragen.

Wat naar dat je er nog steeds last van hebt rond je menstruatie. Vreselijk.

2 likes
#4010

Ik heb mijn eerste (door een fout van het ziekenhuis) pas 3 uur na de bevalling kunnen zien. Ik had een spoedkeizersnede en ben ‘vergeten’ op de verkoeverkamer. Mijn dochter moest snel mee want ze moest in een couveuse.

Ik had zo’n zwangerschap waarvan ik wel eens vergat dat ik het was en toen was ze er ineens (te vroeg). Ik had nog geen zwangerschapsverlof gehad, dus had nog geen tijd gehad om in mijn schulp te kruipen. Ik dat die combinatie er toe geleid heeft dat het wel even tijd koste om te hechten. Het duurde bij mij toch zeker wel een maand of 2 (waarvan ze 1 maand in de couveuse lag). Gepaard met de nodige schuldgevoelens uiteraard :sweat_smile:

6 likes
#4011

Waren jullie trots op je buik tijdens de zwangerschap?

  • Ja
  • Nee
  • Een beetje
  • Minder naarmate mijn buik groter werd

0 stemmers

Ik heb vaker van vrouwen uit de boomergeneratie gehoord dat ze het zo mooi vinden dat vrouwen tegenwoordig zo lopen te pronken met hun buik en dat zwangere vrouwen in hun tijd liever probeerden hun buik zolang mogelijk te verstoppen.

Nu ben ik zelf op dit moment 38 weken zwanger, maar al vanaf zo’n 30 weken heb ik gemerkt dat ik het hebben van zo’n buik helemaal niet zo fijn vind. Voor mijn gevoel word ik veel aangestaard en ik word regelmatig door vreemden aangesproken met ‘hoelang moet je nog’, ‘koffiedrinken mag nog wel?’

Ben sowieso niet iemand die graag in het middelpunt staat, dus ja, ben wel blij als die buik weer weg is! :see_no_evil:

1 like
#4012

Ik vond het wel bevrijdend om eens mee te maken dat het hebben van een buik geen negatief issue was in bijv mn kledingkeuze. Ik doe sindsdien ook veel minder moeite om mijn buik te ‘verdoezelen’ in kleding.

18 likes
#4013

Ik vond mijn buik niet perse mooi, maar ik was wel trots dat mijn kindje daar in aan groeien was en dat het kon. Verder vond ik m vooral in de weg zitten en was ik ook blij dat ie weer weg was en ik weer gewoon aan tafel kon zitten, haha.

En wat @itakepictures zegt had ik ook wel, ik droeg ineens jurken die ik voor mn zwangerschap niet zo snel zou dragen, want tekent te veel enzo.

Overigens hadden de boomers op mijn werk er wel commentaar op hoor dat ik mijn buik niet verborg (kon ook echt niet meer, maar dat terzijde). Weet nog dat ik een jurk met streepjes aanhad en dat een collega zij: Wat dacht je, ik doe streepjes aan, want ik ben nog niet groot genoeg zo. (deze collega zei ook met 25 weken nou je wordt wel dik he).

#4014

Nog een optie: meer naarmate mijn buik groter werd, al was het op het laatst wel echt oncomfortabel. Maar in het begin was ik bang dat mensen zouden denken dat ik nog dikker was geworden en naarmate ik verder was in de zwangerschap, was het wel duidelijk dat ik zwanger was. Dikke buik is voor mij altijd een issue geweest, ook met kleding net als @itakepictures maar daar had ik de tweede helft van m’n zwangerschap juist helemaal geen last van en dat voelde idd bevrijdend!

2 likes
#4015

Ik weet nog dat ik riep: OMG hij is er gewoon!! Persfase duurde best lang en ze wilde eigenlijk gaan knippen. Moest niet huilen maar had wel meteen een gevoel van: ja dit is mijn kind. Hij leek ook echt bizar veel op m’n ex en nu is het echt een kopie van mij, zo gek hoe dat werkt

#4016

Nee, wil echt proberen dit keer trotser te zijn.

1 like
#4017

Ik had die allesoverheersende liefde ook niet direct. Ze kwam eruit (de eerste) en ik weet nog dat ik dacht ‘lijkt wel een Alien zo paars’. Had echt een soort Zwitsal baby verwacht ofzo.

In de kraamweek kwam mijn schoonzusje met haar vriend en die had koortslip (echt wtf, zo boos om geweest) en vanaf dat moment was ik echt super bezorgd en beschermend, weet nog dat ik dacht van ik hou dus toch wel echt van haar. Dus heeft ook even moeten groeien.

Bij de tweede was het een veel serenere, maar ook snellere (bad)bevalling en wist ik beter wat ik kon verwachten (geen Zwitsal baby dus haha). Toen zij eruit kwam ademde ze ook niet gelijk en was ze wat slap, maar dat heb ik wel bewust meegekregen. Bij haar was het vooral ‘hee daar ben je dan’ en het klopte wel gelijk ofzo. Niet dat mega explosie van liefde gevoel (denk ik) maar ze hoorde er wel bij. Het klopte.

1 like
#4018

Dat merk ik inderdaad wel! Maar ik probeer het me niet persoonlijk aan te trekken, zo’n zwangere buik valt gewoon op. Net als dat een knalgele blouse opvalt bij wijze van spreken

#4019

Hebben jullie zo’n invul boekje voor in de babytijd gekocht en/of gebruikt? Ik vind het idee dus superschattig, mijn moeder vond laatst een soort dagboekje dat ze bijhielden tussen hen en de opvang over mij en ik vond dat zoo schattig om te lezen. Dus zo’n invulboekje (bijvoorbeeld van Birthlines al is die wel erg prijzig) vind ik zo’n enorm schattig concept en heel waardevol als je het bijhoudt, maar ik betwijfel of ik dat vol kan houden :rofl:

#4020

Ik ben er mee begonnen, mijn moeder had dat ook gedaan bij mij en ik vind dat nu dus heel leuk om terug te lezen/te vergelijken met mijn zwangerschap/baby, maar bij maand 2 ofzo ben ik gestopt. :clown_face: Ben er wel vrij snel na de bevalling mee begonnen en toen moest ik elke keer janken, dus misschien moet ik het nu nog eens een kans geven.

2 likes