Niet echt wtf just happened, maar bij de eerste had ik iets van “Ja jij bent het, het klopt helemaal” en daarna “komt dat verfrommelde koppie nog goed?” (Ja dat kwam goed, super knap kind).
En bij de laatste: “oo ik ben zo blij dat je er eindelijk bent, nu hoef ik nooit meer te bevallen”
6 likes
Ik wou echt dat mensen me hadden gewaarschuwd voor dat gevoel. Iedereen heeft het over dat allesoverheersende liefde meteen zodra je kind op je borst ligt en ik dacht eerlijk gezegd alleen maar wow wtf? Ik hoefde niet te huilen zoals ik had verwacht, en ik voelde vooral opluchting. Ook de dagen erna voelde ik echt wel liefde en geluk voor haar maar dat allesoverheersende herkende ik niet, ze voelde ook een beetje als een ‘vreemde’. Mijn liefde voor haar heeft echt moeten groeien en dit is ook wel echt wat ik al mijn zwangere vriendinnen meegeef dat ook dit kan, en helemaal oke is. Ik wou echt dat iemand me dit had verteld want het voelde echt alsof mijn moedergevoel faalde.
20 likes
Dit is zo zo herkenbaar. Het is helemaal goedgekomen, maar het duurde echt even.
3 likes
Ik had dat ook totaal niet, bij beide kinderen. Meer zo van: Hee, een baby! Kwam misschien ook omdat ik er 0 effort voor had geleverd. Maar gelukkig had ik geen hooggespannen verwachtingen van hoe het zou zijn.
Mijn collega had dat blijkbaar door al die verhalen van bekenden wel, en ze heeft zich nog echt wel een tijd slecht erover gevoeld dat zij niet ‘overspoeld werd door liefde’ oid. Vond ik echt sneu voor haar.
1 like
Ik had wel direct het emotionele gevoel toen ik haar zelf aanpakte, meteen ‘ja jij hoort bij mij, jij bent het’. Dat voelde ik in de zwangerschap ook heel sterk bij haar, alsof ik haar al kende. Ze heeft de eerste 2 uur op mijn borst gelegen en ik kon niet stoppen met kijken, voelen en ruiken aan haar haha, was ZO verliefd & ook zo trots op mezelf. Vond dat echt onbeschrijfelijk.
4 likes
Ik was ook vooral in de WTF-modus en heb ook niet gehuild terwijl ik echt een jankerd ben in het dagelijks leven. Voor mijn gevoel was de baby er ineens!!! Onzin want mijn bevalling was niet erg kort 
Ik vond het overigens heelll irritant dat ik (voor mijn gevoel, geen idee of dit klopt) zo ongeveer het hele uur daarna gehecht ben want dat deed wel behoorlijk af aan de golden hour ervaring. Maar goed, er moest nu eenmaal gehecht worden dus niks aan te doen he.
7 likes
1000% herkenning… hoewel ik nog steeds wel eens denk wat er mis is met me, maar die liefde voel ik nu helemaal, maar de eerste dagen/weken niet… heb me daar zo rot over gevoeld
1 like
Haha dat ineens gevoel had ik ook, na een hele lange aanloop. En ook meteen wow je bent er. En ben jij het echt?
Ik had de 1e nacht ook dat ik het zo gek vond dat ik voor haar moest zorgen
1 like
Bij de eerste dacht ik echt ok is dit van mij en gaat dit niet meer weg? En wat moet ik hiermee? Had sommige momenten echt zoiets van alsof iemand een baby van een ander bij me had gedropt. Is wel goed gekomen.
Bij de tweede pakte ik hem aan en had gelijk zoiets van ‘ja jij bent van mij’. Die voelde meteen als thuis.
5 likes
Ik had ook geen verliefd gevoel, later wel gelukkig (na een paar maanden). Herinner me wel dat ik toen hij er eenmaal uit was eindelijk even wilde chillen omdat alle pijn weg was en het heel vreemd vond dat ik direct weer moest opstaan om uit bad te gaan ivm complicaties, dat ik een prik kreeg enzo, dus dat er allemaal praktische dingen moesten gebeuren.
Bij onze oudste hadden we de eerste nacht (‘s avonds bevallen van spoedkeizersnede) een hele lieve vrouw op de kraamafdeling, zij hielp ons zo goed en veel. Toen we de tweede nacht meer zelf moesten doen, dachten we echt ‘wtf???’ 
3 likes
Ik had de eerste weken (en zelfs maanden misschien) heel sterk het gevoel dat ik mijn baby moest beschermen en goed moest voeden, in leven moest houden, maar veel minder de echte liefde. Dat kwam echt later.
Twijfelde toen ook best of dat normaal was, en wanneer dat gevoel van liefde zou komen.
1 like
Ik ben afgelopen dinsdag bevallen van de tweede en ik had precies hetzelfde als @Schorem, het eerste wat ik dacht: Godzijdank dit hoeft echt nóóit meer 
En daarna ook weer ‘wtf, jij hoort vanaf nu dus bij ons’ en ook weer ‘goh, best verfrommeld, niet de knapste baby’ waar je al niet aan denkt na zo’n bevalling.
Ik voel mezelf nog niet top en vind het heerlijk om met hem te knuffelen maar dat allesoverheersende verliefde gevoel is er ook totaal nog niet. Hopelijk komt dat snel
8 likes
Hoelang duurde het voordat je écht verliefd was op je kind of er een sterke connectie mee voelde? (Als je meerdere kinderen hebt, kies de langste periode).
- Direct
- Paar uur
- Paar dagen
- Paar weken
- 1-3 maanden
- 4-6 maanden
- Langer dan 6 maanden
0 stemmers
En hoe was het toen je baby in de buik zat, had je er toen een sterke connectie mee/was je al verliefd?
- Nee voelde vrij weinig verbintenis toen
- Een beetje
- Ja heel erg al
0 stemmers
Ik ben nu 37 weken zwanger en heb nog steeds niet echt een ‘verliefd gehecht gevoel’ bij de baby in mijn buik. Vind het alienachtig aanvoelen en ook de schopjes vind ik eerder irritant dan ‘ohh wat mooi en bijzonder’. Hoop dat het geen voorbode is voor straks zeg maar. Vind de hechting wel spannend, wat als ik niks ga voelen…
Ik merkte bij de eerste dat ik echt heel erg bezig was met het goed willen doen en ook wel de schok van is dit het nou. Toen ik haar in mijn armen kreeg na de bevalling dacht ik ook echt oh ja je bent er en nu.
Het echt houden van kwam pas veel later, eerste weken is toch standje overleven.
Nu net bevallen van de tweede, voel wel dat het aanpassen makkelijker gaat maar na de bevalling dacht ik vooral wat is er gebeurd. Ook best veel schade dus moet nog steeds even schakelen mentaal dat ik nog weinig kan
4 likes
Sterke “connectie” vind ik lastiger kan dat niet zo pinpointen, maar wel na uur enorm verantwoordelijkheid gevoel over het kindje. Bij de tweede was dat verantwoordelijkheidsgevoel veel minder “zwaar” want bekend, maar wel sneller eigen (omdat je al weet hoe/wat).
Ik heb tijdens de bevalling nog geroepen dat ik het zo raar vind dat er een kind straks mee naar huis gaat en ik me daar echt niks bij kan voorstellen dat dat in m’n buik zit. Echt 0 verbinding tijdens de zwangerschap, ook bij de tweede wel gehecht aan het idee van een tweede, geen echte connectie met de baby in m’n buik wel met het toekomstbeeld wat erbij zat.
2 likes
Ik had echt precies hetzelfde! Ik kon haar bijvoorbeeld ook niet bij haar naam noemen toen ze nog in mn buik zat en bleef haar bij de werktitel (Beppie) noemen, haha.
En toen werd ze geboren en was ze meteen P. en heb ik haar nooit meer Beppie genoemd en voelde ik meteen de klik en hoorde ze er helemaal bij. Ik was op slag verliefd en voelde echt zoveel liefde.
En dit heb ik van zoveel meer vrouwen gehoord, dus zou proberen je er echt niet teveel zorgen om te maken. Die hechting komt echt wel goed!
2 likes
Ik zei gelijk dat ze geboren was ‘hey meisje, je bent er, wat ben je mooi’.
Had wel gelijk zoiets van je bent er en je hoort er al helemaal bij. Alsof ze er altijd al had moeten zijn
4 likes
Gefeliciteerd!
1 like
Bij mij dus andersom! Ik huil niet bijzonder snel en nu kon ik niet stoppen met huilen. En ik had ineens een ontploft hart vol met liefde, die grote emoties ken ik helemaal niet van mezelf
6 likes