Als ik ons kind ophaal van de gastouder op woensdag en donderdag is er echt geen land mee te bezeilen. We gaan echt van driftbui naar driftbui. Denk echt dat het prikkelverwerking is, en misscjien voor jouw zoontje extra lastig omdat hij niet kan praten en dus niet kan uiten?
Ik heb helaas de oplossing nog niet gevonden. De vrijdagen zijn hier ook altijd erg prikkelbaar.
Klinkt inderdaad wel als verwerking of vermoeidheid van wat hij daar meemaakt. En misschien ook wat frustratie dat hij dat nog niet met woorden kan uiten. Mijn kind was einde van de week ook altijd heel lichtgeraakt en gefrustreerd. Dat werd wel minder toen ze beter ging praten. En emoties benoemen had denk ik ook positief effect. Ik probeerde me er mentaal op voor te bereiden en gaf haar op vrijdag ook de ruimte om het er allemaal maar uit te laten komen. Niet te veel verwachten van ons beide en rustig aan doen op die dagen.
En is logopedie misschien een optie?
Ja, woensdag is hier opvangdag en donderdag omadag, vrijdag is hij ook flink pittig⊠Denk door de vermoeidheid ook!
Enorm herkenbaar. Het werd beter toen hij goed kon praten.
Wij merkten dat het averechts werkte als we hem wilde oppakken of troosten. Dus dan blijven we maar bij hem in de buurt en herhaalde we dat we er waren, van hem houden en als hij ons nodig heeft we komen. Uiteindelijk kwam dan wel een âpapaâ eruit en dan mocht je hem benaderen 
Ik heb weinig tips, behalve de prikkels verminderen en kijken wat voor jullie werkt om door zoân bui heen te komen. Het heeft hier wel zeker een half jaar geduurd voordat het afnam (en zijn spraak flink vooruit ging)
Mijn oudste van 2,5 gaat sinds 3 weken een extra dag naar het kdv waarbij om de week zijn bekende juf er niet is, en het vriendje waarmee hij altijd speelt er ook niet is op die dag (op zijn andere 2 dagen zijn die er wel). Al 2 weken op rij hoor ik hoe rustig en gehoorzaam hij is op die dag, in tegenstelling tot de andere 2 dagen dat hij gaat. Na die extra dag heeft hij het ook echt heel moeilijk. Alles en niks tegelijk willen, huilen, gillen, echt niet te doen.
Als ik jouw post lees denk ik dus dat hij echt nog moet wennen en zich meer op zijn gemak gaan voelen op de peuterspeelzaal, en dat het dan wellicht wat beter wordt, dat hij daar ook wat stouter durft te zijn zegmaar.
Ik pak het hetzelfde aan als wat hierboven genoemd wordt. Erbij blijven, nabijheid/knuffel aanbieden, zeggen dat ik zie dat hij het moeilijk heeft en dat ik er voor hem ben, âmama is bij jou/mama zit naast jouâ, en vooral zelf ook heel rustig en duidelijk consequent/blijven. Ik blijf weg van allerlei dingen pakken/aanbieden want over âwil je x? Wil je y?â kan hij toch niet nadenken.
Maar wel echt heel moeilijk hoor, ik snap het. En ja de hormonen werken niet mee, maar het beste wat je kunt doen is gewenst gedrag spiegelen en zelf dus zo rustig en gereguleerd mogelijk blijven, dat is precies wat ze nodig hebben denk ik dan.
Wat lastig! Bij mijn peuter werkt tijdens een driftbui helemaal niets, dat is gewoon echt samen uitzitten, maar als ik de dagen helemaal inricht op ontprikkeling en rust kan ik vaak wel veel voorkomen. Weet niet of je dat al doet/die mogelijkheid hebt op jullie dag samen?
Voor mijn dochter werkt met zand/water spelen en in het park/bos zijn (picknicken en drentelen of zo, niet wandelen haha) het beste. En alles op een slakkentempo.
@Huismus @Karga @Cam @Peyton @Junebug85
Thanks voor jullie reacties 
Vervelend voor jullie dat het herkenbaar is, maar ik vind het wel heel fijn om te lezen.
Zoals ik zei is het waarschijnlijk inderdaad echt prikkelverwerking. Het is misschien ook wel wennen voor ons allebei. We zijn normaal gesproken de eerste 2,5 jaar (op de maandag middag na) 24/7 samen geweest.
Logepedie is inmiddels opgestart. Toevallig vanochtend de tweede sessie gehad! Logopediste is wel heel positief over hem qua spraak in de toekomst. Dat is wel een hele geruststelling. We staan nog op de drie maanden wachtlijst voor het audiologisch centrum. Toevallig ga ik morgen ook de huisarts bellen⊠hij snurkt al een aantal weken enorm en begint ook wat naar adem te happen heb ik het idee Misschien dat er ook niet iets lekker zit met een neus/keel amandelâŠ
Op de momenten dat hij thuis is, doen we het altijd lekker rustig aan en/of prikkelarme uitjes. Dus inderdaad naar het bos, en we zijn met dit mooie weer natuurlijk lekker veel buiten 
Rustig blijven probeer ik zoveel mogelijk te doen, al lukt dat echt niet altijd Over het algemeen laat ik hem even uitrazen, benoem ik inderdaad bijvoorbeeld âik snap dat je boos bent omdat je geen snoepje mag. Het is alleen 10 uur sâochtends. Je mag wel een appelâ. Vaak wil hij na het uitrazen knuffelen en dan wordt hij weer zijn vrolijke zelf.
Het voelt soms gewoon alsof ik de enige ben, terwijl ik ook weet dat je nooit alleen bent/de enige bent. Om bevestiging te horen dat het bij anderen ook zo is is voor mij dus echt heel fijn
Op âmoeilijkeâ dagen (dus als ze moe en chagrijnig zijn) ga ik met mijn kinderen na school/opvang vaak nog even een kwartiertje schommelen en het lijkt echt dat we dan minder driftbuien hebben? Ik kwam op dit idee toen ik hoorde dat ze op het speciaal onderwijs veel schommels en trampolines enzo hebben. En voor het naar bed gaan kietel ik ze vaak of spelen we âpizzaâ (dan kneed ik ze als pizzadeeg) en dat lijkt ook wel wat te helpen om tot rust te komen. Dus misschien ook proberen om de dag te beginnen in de speeltuin?
Mag ik ook een keer langs komen 
Enorm herkenbaar, ik vond 2,5 heel pittig met al die driftbuien. Vooral met vermoeidheid en na een opvangdag. Sterkte <3 Bij ons op de opvang zeiden ze dat het sowieso drie maanden duurt voordat kindjes gewend zijn, en als ze zich daar ideaal gedragen hebben komt het er sowieso 's avonds allemaal thuis uit in de veiligheid van jullie huis als verwerking. Gewoon er zijn, bedenken dat het niet jou taak is om te zorgen dat hij altijd blij is, maar wel om er voor hem te zijn en hem veilig houden en door de emoties heen helpen. En snacks na de opvang. Hier speelde hangryness soms ook echt een rol na een lange dag. Nu neem ik altijd een knijpfruitje, banaan of koekje mee bij het ophalen. En verder zsm avondeten en naar bed.
Oh ja dan lijkt dit me heel normaal, het is voor zoân kleintje een enorme verandering. Zal zeker al beteren eens hij wat meer gewend is. Bij mijn kind hielp benoemen dat het een grote verandering is, zeker als ze er zelf nog geen woorden aan kunnen geven. Tijdens zoân driftbui moet ik mijn kind soms ook gerust laten, dan aai ik over haar rug als ze dat toelaat en eens ze wat rustiger is/het meer huilen dan schreeuwen is, zeg ik zachtjes âhet is allemaal veel en nieuw he, ik begrijp het, je doet het zo goedâ enz. En wanneer ze weer kalm is en komt knuffelen zeg ik ook altijd dat we haar altijd graag zien, ook als ze boos is of als wij even boos zijn.
Maar dat is me zeker ook niet altijd gelukt hoor, bij de eerste driftbuien verloor ik vaak mijn cool. Nu probeer ik mezelf eerst te kalmeren en dan pas te reageren en zachtjes te praten. Ze zeggen dat je kind je emoties spiegelt, en dat merk ik wel echt. Niet dat ze altijd meteen rustig wordt, maar mijn rust ontmijnt meestal uiteindelijk wel de situatie. Maar het klinkt alsof je dit ook al heel goed doet! Het blijft pittig, maar het wordt echt minder als je dit blijft toepassen.
Iemand ervaring met buisjes zetten bij een kind van 16/17 maanden? Vandaag te horen gekregen dat ze over zes weken buisjes krijgt maar merk toch dat ik het een beetje spannend vind of maak ik me druk om niets?
Ik weet dus niet meer waar, maar ik heb dus pas geleden ergens gelezen dat schommelen echt een effectieve manier van ontprikkelen is.
Ik merk bij mn eigen dochter ook dat het rustgevend werkt. Ze is zeg maar geen baby die even lekker tegen je aan gaat liggen, maar ze juist constant aan het bewegen en in zo een schommel ontapant ze echt volledig. Wij gaan dus nu ook regelmatig even met haar schommelen en nu ik jou ervaring lees vind ik het echt een goeie om dit na lange dagen in te gaan voeren zeg maar.
Geen ervaring, maar onze jongste van bijna 18 maanden staat ook op de wachtlijst. Ik vind het ook spannend, maar het niet doen vind ik ook geen optie. We gaan nu van oorontsteking naar oorontsteking.
Hier dus ook, de afgelopen 7 maanden al 6(!) keer een antibioticakuur van een week voor die oren, dus niet laten helpen is geen optie. De operatiedatum kregen we meteen te horen 8 juli, weten jullie al wanneer of moet je hier nog op wachten?
Mijn dochter was een stuk ouder, dus specifiek die leeftijd kan ik niets over zeggen.
De âoperatieâ viel echt enorm mee. Ik mocht mee naar het bed en was er bij toen ze in slaap viel. Ik werd door een zuster naar een zaal gebracht waar al 7 kinderen lagen, en 5 daarvan ook alweer wakker. Ik kreeg koffie en voordat ik die op had brachten ze mijn dochter al. Ongeveer elke vijf minuten vertrekt er een kind en komt er een nieuw bedje binnen. Lopende band werk 
Mijn dochter werd niet snel wakker, maar dat wisten we al door eerdere ervaringen. Elke twee minuten werd ze gecheckt en iedereen was superlief. Toen ze wel wakker werd kreeg ze een diploma en een ijsje en ze hoorde gelijk zoveel beter!
De volgende dag had ze een kinderfeestje in Monkey Town en dat verliep prima en zonder pijn of klachten 
Ons kind is 2 weken terug geopereerd aan zijn amandelen. Na afloop kwamen de kindjes1 voor 1 terug op zaal. Er waren er 2 met buisjes (wel iets ouder): leek vrijwel niets aan de hand en mochten snel naar huis. De kinderen die aan hun amandelen waren geholpen hadden echt pijn en ongemak.
Mijn kind was nog jonger dan die van jou en werd heel verdrietig wakker uit de narcose. Ook slecht geslapen de nachten erna, denk door de ervaring door het mondkapje. Ik vond het dus wel een nare ervaring en kon merken dat het wel grote indruk op hem heeft gemaakt. Maar het was het wel waard want erna geen oorontstekingen meer
Ik vond het ook heel spannend, maar was aardig gerustgesteld door alle ervaringen van forummers hier. En daar sluit ik me helemaal bij aan! Het gaat zo snel, met 1-1,5 uur sta je weer buiten.
Ik vond het als moeder gewoon rot om te zien wanneer ze onder narcose worden gebracht. Maar de ingreep zelf is echt routine. De operatie is 10-15 minuutjes. Daarna ben je met alle kindjes op de uitslaapkamer en is het wachten tot de dokter klaar is met de laatste. En dan mag je naar huis.
Edit: mijn dochter was precies 18 maanden. En nu na 8 maanden 0 oorontstekingen op de teller. Wat een rust heeft het gebracht.
