Herkenning JA! Tips: echt geen fucking flauw idee.
O men, het kan zo taffes heftig zijn. Ons zoontje is nu 20 maanden en al die sprongen / fases / ontwikkelingsdingen / slaapregressies zijn bij hem elke keer ZO heftig! Het stapelt echt op, en op die superzware periodes kan ik alleen maar denken aan al die andere keren dat het ook zoân getob was en lijkt het alsof we nu al bijna 2 jaar in de ellende zitten. Nu is het dus Ă©n s avonds Ă©n s nachts dat ie niet slaapt, en inmiddels zoân leeftijd dat hij echt heel hard kan krijsen en uuuuuren zonder slaap kan. Soms heeft ie nachten waarop hij ongeveer 4 uur slaapt totaal (en wij dus ook).
Ik typ dit nu op een matras beneden in onze woonkamer (zo ver mogelijk van zijn kamer af) omdat vannacht de beurt aan mân partner is zodat ik kan doorslapen (zân volume duidelijk onderschat dus). Zoon heeft afgelopen uur+kwartier op de toppen van zân longen gekrijst. Nu krijst ie alleen nog in mijn hoofd, hij slaapt niet maar zit soort van vrij luidruchtig te âspelenâ. Ik sta zelf zo stijf van de stress dat ik niet meer kan slapen. En mân dochter is er ook weer wakker van uiteraard en hoor ik bij mân partner in bed. Die is de laatste dagen overdag ook echt een lam vogeltje, en dan zegt ze: Ik ben zo moe mama, echt mân hart breekt.
Hier de afgelopen 2,5 weken, na een rocky start met veel huilen, geprobeerd mee te bewegen. Wil je niet slapen s avonds? Ok dan ga je maar spelen. Kom je zelf niet in slaap? Prima, we helpen je, je mag in ons bed in slaap vallen en we blijven bij je tot je slaapt. Wordt je s nachts huilend wakker? Kom maar weer bij ons in bed. Etc. Het werkt gewoon niet, ook niet bij ons in bed nemen. Sterker, het werd alleen maar erger, tot het punt waarop hij dus a) niet meer zelf in slaap kan vallen b) steeds kortere rukken slaapt en dan wakker is c) uuuuren achter elkaar wakker is. Twee nachten geleden bijv. van 00.00 tot 05.00 met hem in ons bed gelegen zonder dat ie heeft geslapen. En toen was tie om half 7 weer wakker. Ik heb gewoon geen energie meer om âmee te bewegenâ.
Laten krijsen proberen we nu, tegen heug en meug want het voelt als mishandeling (nog los van alle instamoeders die ik volg uit de hoek natuurlijk ouderschap die in mân oor staan te roeptoeteren hoe verschrikkelijk slecht dit is), maar het voelt alsof we aan het einde van de opties zijn en het gezin wordt er op deze manier overdag ook niet gezelliger op (understatement). We verdelen de nachten, gaan elke 2-3 minuten erheen, geven kus, zeggen dat hij moet slapen en weer die kamer uit. En nu maar consequent proberen te zijn⊠Hoop echt dat dit gaat helpen, want we zijn kapot en op de rand van een zenuwinzinking.
Ik schijn overigens zelf vroeger ook zo geweest te zijn (mijn zoontje heeft ook wel veel mijn temperament/karakter). Mijn ouders hebben wel es verteld dat ze mij op een gegeven moment in een campingbedje in de keuken hebben gezet, zo van, joe toedelidoki succes ermee wij gaan slapen (ook uit wanhoop soort van). Ik vond dit tot nu toe echt heel hard en zielig, en nam het ze bijna achteraf nog kwalijk, maar hé, op dit moment overweeg ik soms de schuur voor onze zoon. Moet ie hard krijsen wil ik m horen
. Gaan we niet doen natuurlijk maar ik snap mijn ouders nu wel heel goed, no more complaints here.
Nou, tot zover mijn nachtelijke epistel. Heb je natuurlijk niets aan! Behalve hopelijk de gedachte dat je niet alleen bent. Het enige waar ik het nu nog op volhoud, is dat ik wéét dat dit ook maar weer een fase is die voorbij gaat, hoe lang het ook voelt. It will be betterâŠfor a time⊠En dan begint het gefuck in een net andere variant natuurlijk weer van voren af aan moehaha, maar tot die tijd gaan we ZO genieten van vrije avonden en nachten met slaap. Kan niet wachten 