Ik keek de film vroeger in het Nederlands. Ging net googelen naar de namen van de andere reuzen in het Nederlands:
De Bottenkraker, de Vleeslapeter, de Bloedbottelaar, de Kinderkauwer, de Vleeshakker, de Schrokschranzer, de Meisjesstamper, de Mensenmepper en de Slagersjongen.
Brrr
Het afscheid van Swiebertje. 
Zóveel traumas aan kinderfilms/series. Karbonkel is nummer 1 ja. Wij keken dit elke dinsdag (?) ochtend op school, sochtends kon ik al janken dat ik karbonkel moest kijken dan idd alfred j kwak. Al vond ik dat naast ZO spannend ook heel leuk!
En ik herinner me een scene met lang gras, een eng muziekje en krokodillen ofzo? Zo heel mysterieus en eng was dat. Maar ik weet niet meer welke serie/film.
Het stukje van belle en het beest in het bos en die wolven holy shit wat vond ik dat eng. Sowieso jeugdtrauma’s aan alle disney films waar áltijd zoveel zieligs gebeurde
En toen black beauty dood ging door die brand
Ja wij zongen ook achter. Maar ook nog, na mijn naam is ia DEA rikketikke tea Willie wortel ole! Sleep in the morning, sleep in the night. Ring ting ting is the melodie. En op t einde draai je om, tik de grond en billenkont. En dan knalde je met je reet tegen die van de ander😂
Grappig hoe het toch overal net wat anders was 
Wij botsten aan het eind trouwens ook de konten tegen elkaar. Wij zeiden dan: “Draai je om, tik de grond, geef elkaar een hand en bots je kont” 
Zo idd!
Wij zeiden ‘geef elkaar een hand en een disco-kont!’
Die is leuk! Discokont, love it! 
Ik was heel bang voor de trollen uit David de Kabouter. Sommige (in ieder geval een) van die trollen hadden zo’n snottebel.
OMG JA DIE BOVENSTE. Ik vond die aliens ook altijd doodeng.
Geen idee waarom precies, maar ik was als kind dus echt als de dood voor meneer de uil.
GTST kan er ook wel echt wat van met traumatische momenten, zo heb ik de dood van Meike als behoorlijk traumatisch ervaren. Altijd als ik op een boot zit moet ik er nog aan denken 
God GTST was ook erg ja, ik weet nog die aflevering dat Janine levend begraven werd door haar tweelingzus Sophia? Was veel te jong om dat te kijken maar heb daar zo lang nachtmerries over gehad.
Het ergste voor mij was heel raar, eigenlijk, we keken altijd zo’n programma op school, dat heette Huisje Boompje Beestje. Normaal heel informatief en leuk, maar deze aflevering ging over hoe kinderen op de aarde komen. En in die aflevering zag je gewoon echt een geboorte en dat kind eruit komen, van dichtbij… ik zat in groep vier?! Was zo getraumatiseerd dat ik jaren heb geroepen nooit te willen bevallen
GTST had ik ook traumatische ervaring mee. Die aflevering dat meike in de schroef van een jacht komt, horror was dat
Ik vond dat stukje in Sjakie en de chocoladefabriek dat Augustus in de chocoladerivier door die buis gezogen werd altijd doooooodeng omg
In de versie uit 1971
We moesten op de basisschool een filmpje over tandenpoetsen kijken. De jongen in het filmpje poetste niet goed en toen kreeg je te zien wat er gebeurde als je niet goed poetste. Ik weet nog dat die jongen langs reusachtige tanden liep en er werd wat over tandplak verteld. Die jongen deed zijn handen op die tanden en haalde met zo’n vies geluid zijn handen naar beneden. Rrr krijg nog rillingen als ik er aan denk
Oh nog eentje. Ik had een videoband van het land van Ooit en ik vond Stor de Bostor echt een angstaanjagende freak. Leek ook net een sekte ofzo in zijn bos met al die mensen met zwarte vegen in het gezicht en zonnebankbrilletjes vooral toen prinses Rondalia binnen kwam en ze allemaal in koor gingen roepen “daar is ze dan”
Toen we in het land van Ooit waren gingen we ook naar zijn show. Durfde amper te kijken. Met Rak de Reiger hetzelfde. Al was dat ook echt een ransaap want die spuugde in het publiek.
Ik heb trauma’s aan karbonkel natuurlijk, maar ook aan bepaalde afleveringen van Barbapapa en Barbar (dat was met die olifantjes). Ik weet de inhoud niet meer, maar nog wel dat ik er nachtmerries over had.
Daarnaast heb ik nog een trauma overgehouden aan boeken, omdat ik vroeger als kleine nerd heel veel las. Ik had (en heb nog steeds) interesses die donkerder en zwaarder waren dan ik aankon. Ik heb toen ik een jaar of 8 was een keer achtste groepers huilen niet gelezen en ben daar zwaaaar van slag van geweest.
Zelfde met een meester in groep 6 die ons een werkstuk liet maken over WO2. Ik zie nog steeds af en toe de foto’s met gestapelde lijken voor me die ik toen heb moeten zien. Brr.
Wij keken in groep 7 een toneelstuk op videoband over Anne Frank. De muziek en de chaos bij de inval herinnerde ik mij nog jaren. Zo intens.
