Ik ben onredelijk geĂŻrriteerd en verdrietig. Mijn twee bazen + een collega gaan volgende week naar het buitenland voor werk (dat gebeurt nooit). Ik grapte tegen mn baas dat ik dan stiekem met hun mee zou gaan, waarop mân baas zei dat dat best kan als ik mân eigen ticket betaal. Helemaal prima, want ben de afgelopen jaren nauwelijks op weggeweest en dit leek me echt een buitenkansje. We zouden dan allemaal gewoon werken en na werktijd leuke dingen doen. Het is in een land/stad waar ik nog nooit ben geweest, maar wel op mân lijstje staat.
Mijn baas zei wel dat ik dan met die collega op mân kamer moest, dus dat ik haar dan even zou kunnen vragen of dat okĂ© is. Dus ik had haar een berichtje gestuurd die ze had gelezen, maar niet geantwoord. En nu hoor ik net van mân baas dat ze het niet fijn vindt (na een lange dag werken, wil ze het liefst haar eigen kamer). Ik snap dat ook wel, maar vind het wel echt jammer. Het me er al helemaal op verheugd, ook al wist ik dat ze nee kon zeggen. Was mân koffer al denkbeeldig aan het inpakken en had al vluchten gezocht. Ik weet dat ze volkomen het recht heeft om nee te zeggen, maar ik vind het vooral ook jammer dat ze dat dan niet tegen mij zegt, maar dat ik dat van mân baas moet horen. Al snap ik ook wel dat het voor haar een lastig zou zijn om nee tegen me te zeggen. Dus ik erger me aan mezelf.