Een doop kan -in de ogen van de katholieke kerk- niet ongedaan worden gemaakt. Dat is nu eenmaal gebeurd, en er is geen ritueel om dat ongedaan te maken of nietig te verklaren.
Ik heb me schriftelijk uitgeschreven bij mijn toenmalige protestantse kerk en kreeg daar een bevestiging van. Ik vroeg ook mijn doopattest (=bewijs dat je gedoopt bent) op, omdat ik zonder dat bewijs niet gevormd zou kunnen worden in de katholieke kerk.
De protestantse en katholieke kerk erkennen elkaars doop. De katholieke kerk kent echter geen belijdenis en de protestantse kerk kent niet het vormsel. Als ik naar een andere protestantse kerk was gegaan, was het feit dat ik belijdenis had gedaan waarschijnlijk voldoende geweest. Ik weet het niet 100% zeker want er zijn veel verschillende stromingen, maar degene waar ik uit kwam was vrij conservatief en behoudend dus ik verwacht dat ik moeiteloos in een âlichtereâ protestantse kerk had kunnen aansluiten. Dan was het vooral een administratieve handeling geweest waarschijnlijk.
Na mijn uitschrijving bij de protestantse kerk ben ik niet meer lastig gevallen door die kerk. Wel hebben ze in de kerkdienst gebeden voor het feit dat ik de verkeerde weg was ingeslagen. En met naam en toenaam meegedeeld dat ik uitgeschreven was en waarom. 
Dat is wel typisch iets van mijn toenmalige kerk, en één van de redenen waarom ik er weg wilde; men is er van overtuigd dat die kerk de enige ware kerk is.
Helemaal prima om vol overtuigd te zijn van het feit dat de kerk waar je lid van bent, de beste kerk is voor jou. Maar om te stellen dat andersdenkenden en andere christenen daarmee automatisch op het verkeerde pad zitten, vind ik uiterst misplaatst.
Sindsdien ben ik er nog weleens geweest vanwege doop-, rouw- en trouwdiensten, maar die betreffende kerk roept pijnlijke gevoelens bij mij op en volgens mij is die hele âyou canât sit with usâ-houding het tegenovergestelde van wat een kerk zou moeten zijn.