Ik ga stoppen met anti depressiva na veel te lang er op gezetten te hebben en het is misschien wel handig om dat op mijn werk aan te geven. Maar het voelt zo raar om dat nu aan te geven. Ik heb het wel eens gedeeld met mijn ‘baas’ maar dat is allang vergeten en heb het eigenlijk ook nooit gedeeld met andere collega’s. Gewoon omdat het goed ging en in het verleden was.
Dit terwijl er recent bij andere collega’s/stagiaires nu veel aandacht wordt besteedt omdat ze zulke klachten hebben. Heb bij zulke gespreken ook altijd de backseat genomen, vond het stom om in te vallen met ‘ja ik had ook ooit…’ terwijl de focus op iemand is die nu momenteel problemen heeft. Of bij bv weer een stagiaire die de eerste dag binnenknalt met een heel rugzakje en de hele groep daarmee continu in mee trekt.
Voelt dan een soort van raar/spuit 11 om te zeggen ja trouwens ik zat al die tijd op medicatie maar ik ga nu stoppen. Komt dan opeens uit het niets, zou het lijken. Voel me dan ook eigenlijk stom en schuldig, om de zoveelste te zijn terwijl mensen me zien als de stabiele.
