Ik weet natuurlijk niet de exacte bewoordingen van jouw manager en ik weet ook niet hoe jouw band verder met hem/haar is. Maar wat ik zou doen is nogmaals het gesprek aangaan. Zowel met je manager als met die twee collega’s. En dan, hoe moeilijk ook, even niet om jouw kant te doen nu, maar om nogmaals te luisteren. Niet omdat jouw kant er niet toe doet, zeker wel, maar omdat het klinkt alsof het bij hu behoorlijk hoog heeft opgelopen en misschien al iets is wat al tijden speelt maar nu pas bij jou wordt aangekaart (als dat zo is, is dat ook niet oké!). Het klinkt niet alsof er nu ruimte is voor jouw kant. En wat je dan kunt doen, is echt luisteren zodat die ruimte er wel ontstaat. En jij ook jouw kant van het verhaal laat horen. Uit jouw verhaal klinkt het of jouw manager de kant van je collegas al heeft gekozen en dan de strijd aangaan heeft echt totaal geen zin. Tenzij je graag wel een andere baan wil of met een rotgevoel naar het werk. Nogmaals ik weet niet wat jouw manager precies heeft gezegd of dat ‘helpen oprotten’ vooral jouw interpretatie betreft maar van een manager verwacht ik ook wel meer dan gelijk dit soort dingen te zeggen. Vandaar dat het ook klinkt alsof er al langer iets speelt en het er nu uitkomt. Morgen met opgeheven hoofd naar kantoor (?) en een gesprek aanvragen. En blijf vooral rustig, luister en niet overal op happen bijvoorbeeld met ‘ja maar…!’ want dan bevestig je ze alleen maar. En wees daarin ook kritisch naar jezelf, maar vooral open voor hun ervaringen.
Ik hoop nu vooral niet dat je dit aanvallend opvat, dit is echt alleen helpend bedoeld. Ik heb soortgelijke situaties ook meegemaakt en vanuit verschillende posities. En het is echt een rot situatie. En precies daarom pleit ik er altijd voor om dingen zo snel mogelijk uit te spreken zodat het niet blijft etteren en een groot ding wordt.